life goes on : ขึ้นอยู่กับดินฟ้าอากาศ

ประกาศปิดบล็อก

2007-01-17T14:13:00.000-08:00

จะมาปิดอะไรตอนนี้เนี่ย - -*

ปกติไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อกนี้อยู่แล้วอะ
แต่เห็นว่ายังมีคนเข้ามาอยู่บ้าง เลยจะมาบอกว่า
เราย้ายไปเขียนที่สเปซแล้วจ้าาาา ^^

ที่นี่นะค้าาา-->
http://sthaboutnan.spaces.live.com/

ตามไปกันเลยค่า..
ส่วนข้อความที่โพสต์ไว้ในบล็อกนี้
ก็ขอไม่ลบละกัน ไม่ย้ายด้วย เนื่องจากขี้เกียจ

เอ๊ยไม่ใช่..

ก็เก็บไว้นึกถึงบล็อกนี้
และนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ในตอนที่เขียนบล็อกนี้ไง..

และก็..
ต่อไปจะเอาเรื่องสั้น/นิยาย มาโพสต์ไว้ที่นี่ แล้วลิงค์มาจากสเปซ
เพื่อความไม่รกหน้าสเปซ
และความสะดวกในการบังคับชาวบ้านให้อ่านเรื่องตัวเอง
โดยไม่ต้องส่งไฟล์ 55555

ฉะนั้นต่อไปนี้..บล็อกนี้จะเป็นเนื้อที่เก็บนิยายอย่างเดียวเลยค่า ^ ^
แล้วพบกันใหม่ค่า..

*^-^*

นอนไม่หลับ

2006-03-08T12:51:00.000-08:00

วันนี้เก็บบ้าน เหนื่อยๆ ฟังเพลงโน่นนี่ไปมา กับขุดกระทู้เหลิมไทย หาอาหารตา แล้วก็หลับไปตั้งแต่ตีสองกว่าๆ โดยในมือยังมีเฟรนด์ชิบของเพื่อนๆ สมัยเตรียมอยู่ หลับไปแวบเดียว แล้วก็ตื่นขึ้นมา ไม่หลับอีกเลย เลยทำโน่นทำนี่ไปเรื่อยๆ อ่านเฟรนด์ชิพทั้งสองเล่มจนจบ

รู้สึกแปลกๆ ดี เหมือนอยากทั้งหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน แต่อิ่มในดีนะ และทำให้มีกำลังใจขึ้นจังเลย เพราะทุกคนเขียนไว้เหมือนๆ กันว่า ให้สู้นะ ตั้งใจเรียนนะ..

แต่อ่านแล้วขำดีนะ สมัยนั้น ทำไปได้ไงแต่ละอย่าง มีแต่คนว่าเรากวนตีนมากๆ จริงหรอเนี่ย จำไม่ได้แล้วว่าเมื่อเก้าปีที่แล้วตัวเองกวนตีนขนาดนั้น

แต่คงจะจริงแหละ เขียนตรงกันทุกคนเลย

เฟรนด์ชิพตอนนั้นมีสองเล่ม เล่มนึงเป็นของเพื่อนห้องยี่ปุ่น กับอีกเล่มให้เพื่อนห้องอื่นๆ กับเพื่อนช้างเผือก และเด็กสาธิตที่อยากเขียนอีกรอบเขียน อ่านเล่มของห้องยี่ปุ่นแล้วคิดถึงทุกคนมากๆ อ๋อม เอม แอน เล็ก หนิง เอ้ จอย ฝน เปิ้ล ดาว เน เคนตะ อ๊าค วีร์ ตอง คิดถึงทุกคนเลย อยากให้จัดรวมรุ่น 652 จัง อยากเจอทุกคน ไม่ได้เจอมานานมากๆ เพราะตอนนี้คนที่เราติดต่อจริงๆ ก็มีแต่อ๊าค กับเคนตะเท่านั้นเอง มีคนบอกว่าหนิงแต่งงานแล้ว จริงเหรอเนี่ย อยากเจอๆๆๆ

อีกเล่ม เพื่อนตึกหรั่งเขียนกันซะส่วนใหญ่ บัว ขวัญ มิ้ม หญิง นุดี มีน (สองคนนี้ตึก55 แต่เด็กสาธิตอ่านะ) อั้น แคท ต้นคิดก็เขียน วัลลภก็เขียน ขำมั่กๆ

ที่สำคัญที่สุด โยเขียน..

โยวาดรูปน่ารักๆ ให้แนนอีกแล้ว เหมือนตอนที่วาดให้ในค่ายช้างเผือก และวาดลงท้ายจดหมายทุกครั้งเมื่อก่อนนี้ เห็นรูปแล้วนึกหน้าคนวาดออกจริงๆ โดยเฉพาะตัวการ์ตูนเด็กผู้ชาย หน้าเหมือนโยมากๆ เลยอะ ขอบอก โดยเฉพาะรอยยิ้ม

วันนี้ทำไมคิดถึงโยจัง คงเพราะคุยกับอ๊าคเมื่อคืนด้วย แล้ววันนี้มานั่งค้นเพลงเก่าๆ ฟัง ค้นอะไรเก่าๆ อ่านด้วย คือไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่มันเก็บบ้าน มันก็เจออ่ะ หนังสือรุ่นเตรียมด้วย อ่านเพลินดีจัง

เลยแอบมารำพึงในบล็อกนี้ดีกว่า เพราะไม่กล้าเขียนลงสเปซ เมื่อเย็นโดนจิกไปหนึ่งทีแล้วว่าเขียนไรไร้สาระมั่กม้าก (จิกโดยไอ้แมว)

ปีนี้โยขึนปี6 ไปเป็นเอ็กซ์เทิร์นที่ไหนนะ แต่ก็ต้องหมุนเวียนกันไปใช่ปะ ยังไงก็ต้องมีช่วงที่โยมาลงที่อานันทฯ ป้ะ อยากเจอจังเลย ไม่ต้องเจอก็ได้ แค่อยากเห็นน่ะ เห็นโยฝ่ายเดียวโดยที่โยไม่ต้องมาเห็นแนนก็ได้ เพราะถ้าเจอกันก็คงนึกเรื่องคุยไม่ออกแล้ว เพราะไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกันมานานเหลือเกิน นานจนไม่กล้านับแล้วว่ามันนานแค่ไหน ไม่ได้คุยกันมาเกินปีแล้วละ เพราะคุยกันครั้งสุดท้ายเมื่อเดือนกุมภาปีที่แล้ว หลังวาเลนไทน์แป๊บนึง ตอนนั้นโยยังไม่ได้เปลี่ยนมือถือ

แต่ไม่ได้เจอกันมาสามปีกว่าแล้ว เจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อปี 45 ต้นเดือนกันยา ตอนนั้นเราอยู่ปี 1 ปิดเทอมหน้าร้อน กลับไทย แล้ววันนั้นไปหาโยที่พระมงกุฏ โสมไปด้วย คือจริงๆ ไปหาแคที่นั่นแหละ แต่ได้เจอโยด้วยก็ถือว่าโชคดี เพราะไม่ได้คิดว่าจะเจอ โยบอกว่าตอนเย็นต้องซ้อมวิ่ง

วันนั้นโยน่ารักมากๆ จำได้มั้ย ที่โยถามแนนว่า ทำไมแนนไม่ยิ้มเลย ไม่คุยเลย แนนก็บอก แนนไม่ได้เป็นไร แต่เหนื่อยๆ โยก็ยิ้มๆ ไม่ได้ถามต่อ วันนั้นนั่งคุยกันอยู่ตั้งนาน แต่กลายเป็นโสมคุยกับโยหมดเลย แนนนั่งมองโยเฉยๆ คือพูดไม่ออกน่ะ แค่อยากเจอ ไม่ได้อยากคุย แปลกไหม..

คืนนั้นแนนกลับถึงหอหญิงแล้ว โยถึงโทร.เข้ามา ถามว่าหายเหนื่อยหรือยัง คุยกันอย่างนี้สบายใจกว่ามั้ย ที่แนนไม่ยิ้มเพราะหงุดหงิดที่รอนานใช่ไหมล่ะ รู้นะ..

ฟังแล้วทำไมอยากจะร้องไห้ก็ไม่รู้นะ หรือเป็นเพราะวันนั้นพอโทรไปคุยกับอั้น บอกว่าไปเจอโยมา อั้นก็เงียบ แล้วส่งเวบห้อง833มาให้ ให้เราดูเอาเอง

แล้วก็เจอรูปโยตอนงานรับกระบี่สั้น กับใครคนนั้น..

พอได้ฟังโยพูดเลยอยากร้องไห้มั้ง เพราะวันนั้นตอนคุยกัน แนนแซวโยอย่างที่เคยแซว ว่ามีปลอกคอหรือยัง ทุกทีโยไม่เคยยอมรับ (ถึงเราจะชัวร์ว่าโยมีแน่ๆ) แต่จะบอกว่า หาให้หน่อยดิ หาเองทีไรเจอแต่โหดๆ

แต่วันนั้นโยยิ้มๆ แล้วบอกว่า รูปอยู่ในเป๋าตังค์บนห้องอ่ะ เลยเอามาโชว์ไม่ได้

เหมือนพูดเล่นนะ แต่แนนรู้ว่าโยพูดจริง เป็นครั้งแรกที่โยยอมรับกับแนนว่าโยมีแฟนนะ รู้เปล่า..

ปีนั้นโทรคุยกันอีกสี่ห้าครั้งมั้ง แนนจำไม่ค่อยได้แล้ว แต่จำได้ว่าไม่กล้าโทร.ไปหาโยมาก เพราะรู้สึกว่าโยมีแฟนแล้ว (คือเมื่อก่อนถึงมีก็ไม่ยอมรับ) เราไปยุ่งกับโยมากก็คงไม่ดี ปีนั้นนัตจังกับเพื่อนอีกสองคนไปเที่ยวเมืองไทย ไปเสม็ดกันด้วย จำได้ว่าวันนึง เราเดินอยู่ที่ชายหาดที่เสม็ด โยโทร.มา ถามว่าเสม็ดเป็นไงมั่ง ตกใจ..และเกือบจะกรี๊ด ไม่เว่อร์นะ แต่นึกถึงชะอำปีนั้นน่ะ (ปี42)

ปีต่อมา กลับมานี่แล้วก็รู้สึกว่าไม่ค่อยได้คุยกันอะนะ แต่ช่วงนั้นเป็นระยะสุดท้ายที่แนนรักโยเอามากๆ เลยรู้มั้ย ช่วงหน้าหนาวปี45ต่อต้นปี46 เป็นช่วงที่แนนเริ่มเขียนนิยายแหละ ที่เอาโยมาเขียน ถอดใจเขียนเลยละ มีความสุขมากที่ได้เขียนเรื่องนั้นออกมา จริงๆ นะ

ปิดเทอมปีสอง แนนกลับไทย แต่ก็ไม่ได้เจอโย จำไม่ค่อยได้แล้ว ปี 46 เป็นปีที่จำอะไรไม่ค่อยได้เลยอะ คือหน้าร้อนนั้นแนนกำลังกรี๊ดเด็กคนนึงอยู่ด้วยแหละ เด็กที่ไม่ใช่ไอ้แมวอะนะ ไม่ขอกล่าวถึงแล้วกัน เพราะตอนนี้ก็กลายเป็นคนรู้จักธรรมดา (ที่ค่อนข้างห่างเหิน) กันไปแล้ว สรุปปีนั้นแนนทำไรมั่งหว่า รู้สึกคิมุรินกับนัตจังจะไปเมืองไทย ที่ไปใต้กับเดียวมั้ง แล้วไปเกาะช้างกับเราและพ่อแม่ด้วย

จำได้แล้ว !!!!!! ปีนั้นเราคุยกับโยบ่อย ปรึกษาเรื่องไปเกาะช้างนี่แหละ วันที่กลับจากเกาะช้าง โยยังโทร.มาเลย เพราะว่าปีนั้นอะไรรู้มั้ย คุยกันเรื่องแคที่ด้วยไงล่ะ ที่แคที่มีงานบายเนียร์ แล้วหาคนไปด้วยไม่ได้ แนนเลยไปขอโย เพราะก็อยู่กันแค่นั้นเอง หมอกับพยาบาล โยก็โอเคด้วยนะ ใจดี (จริงๆ มีเจตนาแอบแฝง) ตอนที่นั่งรถกลับจากเกาะช้าง โยโทรเข้ามา จะถามเรื่องแคที่นี่แหละ แล้วตอนนั้นเราใช้มือถือแม่ โยโทรเข้ามา แม่แนนรับละ แล้วหันมาถามแนนว่า จะรับมั้ย คนชื่อโย โทรมาเนี่ย โอ้ย แนนเกือบเป็นลมในรถ

สรุปโยก็ไปงานกับแคที่จริงๆ งานมีคืนวันที่เราบินมานี่พอดี เจ็บใจมากๆ ไม่งั้นได้ไปด้วยแล้ว แล้วก็อย่างที่แคที่บอก ปล่อยโยเข้าไปหาสาวๆ พยาบาลนี่ยิ่งกว่าปล่อยเสือเข้าป่าอีกอ่ะ ระรื่นชื่นบานไปเรยซิคะ แล้วของแถมจากงานนั้น โยเลยไปจีบรุ่นน้องแคที่ แต่สุดท้ายก็แห้วไป ด้วยสาเหตุเดิมๆ คือโยไม่สามารถง้อผู้หญิง ตามเอาใจใครได้นานๆ ยกเว้นคนนั้นจะเห็นค่าของโยเอง.. เหมือนเดิมแหละ..

ปิดเทอมหน้าร้อนปีสาม แนนกลับไทยอีกครั้ง ปีนั้นโทรคุยกันบ่อย แต่ไม่ได้เจอกัน เพราะแนนกำลังหลุดพ้นจากอดีตแล้ว ปีนั้นแนนไปเกาะเต่าเกาะนางยวนกับไอ้แมว แนนบอกโยด้วยนะเรื่องนี้ แต่บอกว่าไปกับเพื่อนยี่ปุ่น ยังชวนโยเลยว่าไปด้วยกันมั้ย โยบอกโยสอบอยู่ แต่สอบเสร็จจะไปเสม็ด

ปีนั้นมีโอลิมปิกพอดี ที่น้องออน สู้โว้ย ได้เหรียญนั่นแหละ จำได้เพราะไรรู้ปะ คือแนนอดหลับอดนอนดูโอลิมปิกอยู่ทุกคืน จนเหนื่อย มีคืนนึงหลับเร็ว วันเสาร์ที่ 21สิงหานะ จำได้ด้วย หุหุ โยโทร.มาห้าทุ่มกว่าๆ ก็ปกติก็คุยกันเวลานี้อยู่แล้วอะนะ แต่วันนั้นแนนหลับจริงๆ แบบง่วงสุดขีดมาก พูดไม่รู้เรื่องเลย โยบอกว่าอยู่เสม็ดเนี่ย แนนก็..อืม..หรอ แล้วอยู่เสม็ดนี่ไม่ง่วงหรอ โยงงไปเลยอ่ะ 555

จริงๆ ก่อนหน้านั้น วันที่6 กับ 19 แนนไปพระมงกุฏมาสองครั้งแล้วนะ พาคุณตาไปหาหมอ อาชัยขับรถไป วันที่ 6 นั่นไปงานรับปริญญามธ. ต่อด้วย เลยไม่ได้เจอกัน คือแนนโทรหาโยแล้วแหละ แต่โยไม่ว่าง สอบอยู่อะนะ แล้ววันที่ 19 โยปิดเทอมแล้ว แต่วันนั้นแนนไม่ได้โทรบอกโยล่วงหน้า เพราะรู้สึกว่าคงไม่ค่อยดี (ก็เพิ่งไปเที่ยวกับไอ้แมวมา มันแปลกๆอะ)

แต่พอไปถึงที่นั่น ก็อดโทร.ไม่ได้ วันนั้นโยไม่ได้อยู่ที่รพ. แต่โยบอกจะเข้ามาตอนบ่าย เพราะจะมาถอนฟัน แต่แนนต้องกลับก่อนบ่ายอะนะ เลยไม่ได้เจอกัน แต่วันนั้นยืนคุยโทสับกันกลางรพ. นานมากๆ โยคุยน่ารักจนแนนเกือบหมดสติแน่ะ จริงๆ นะ จำได้ที่โยบอกว่า อย่าเพิ่งรีบกลับดิ ให้โยถอนฟันเสร็จก่อน เวลาเจอโยแก้มโย้ๆ แนนจะได้คุยมากกว่าโย เพราะเจอกันทีไรโยพูดมากกว่าทุกที โอ้ย ฟังแล้วเกือบกรี๊ด

ปีนั้นรู้สึกจะโทร.คุยกันบ่อย เพราะคราวนี้พอถามโยว่า ปลอกคอล่ะ โยฮา แล้วบอกว่า ไม่มี จีบไม่ติด แคที่ไม่ได้บอกเหรอ แนนก็เลยสบายใจหน่อยๆ ว่าคราวนี้ (ถึงอาจจะมี) แต่โยก็ไม่ได้บอกว่ามี คือโยไม่ได้ขีดเส้นแบ่งระยะของเราสองคนไว้อย่างคราวที่แล้ว แนนเลยคุยได้ถนัดขึ้น คือแนนเองก็มีไอ้แมวอยู่แล้ว จนมั่นใจในตัวเองระดับหนึ่งว่าจะไม่ไปหลงโยอีก (แต่ก็ทำได้ดีสุดแค่นี้แหละ คือเวลาคุยไม่เป็นลม แต่ก็หลงเท่าเดิม) ปีนั้นก็เลยคุยกันได้เยอะมั้ง

ตอนวันแนนบินกลับ โยโทร.มาด้วยนะ ตอนนั้นแนนอยู่บนรถ บินไฟลท์ดึกอะ ดีใจมากๆ เพราะโยไม่ได้โทร.มาอวยแนนเวลากลับมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ปี 43 มั้ง..

แต่กลับมาแล้วไม่ได้คุยกันเลย แนนยุ่งมากๆ ยุ่งจริงๆ นะคือเทอมปลายปีสามเป็นอะไรที่ยุ่งสุดในชีวิตแล้วตั้งแต่เกิดมาเนี่ย ไม่น่าเชื่อว่าจะรอดมาได้ ได้คุยกับโยครั้งสุดท้ายก็ตอนจบปีสามนี่แหละ ก่อนวาเลนไทน์สองวันมั้ง แนนสอบเสร็จแล้ว เลยโทรไปคุย ได้คุยกันไม่นานอะนะ เพราะโยกำลังจะสอบ แต่จำได้ว่าคุยกันเรื่องอนาคต โยบอกโยอยากไปต่อเฉพาะทาง แต่ไม่รู้เกรดจะถึงป่าว แล้วก็จะกลับมาอยู่รพ.ค่าย ที่จังหวัดห่างไกล แนนยังแซวเลยว่า รพ.เล็กๆ ต้องการหมอเฉพาะทางด้วยหรอ แต่ดูโยซีเรียสกับเรื่องนี้นะ (แต่พอถามว่าจะเรียนเฉพาะทางอะไร โยก็บอก ไม่รู้ 555)

แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย แนนยุ่งมากขึ้นอีกตอนปิดเทอม เข้าแล็บ แล้วก็ทำไบต์กระจุยกระจาย เปิดเทอมมาก็ทำแล็บแล้วก็อ่านสอบเข้าโท ก็เลยรอให้ถึงวันเกิดโย 16 มิย.ถึงโทรไป แต่โยเปลี่ยนเบอร์ไปแล้ว ก็เลยติดต่อกันไม่ได้อีกเลย แนนกลับบ้านไปตอนปิดเทอมปี 4 ก็ไม่ได้เจอกัน ปีนี้แนนไม่ต้องไปพระมงกุฏแล้วด้วยอะนะ เพราะคุณตาเสียไปแล้ว ตอนที่คุณตาเสีย แม่บอกว่า หมอใช้เป็นเคสสตัดดี้ของนักศึกษาแพทย์ด้วย โยอาจจะได้มีส่วนร่วมในการรักษาคุณตาแนน โดยที่โยไม่รู้ก็ได้ว่านั่นคือคุณตาแนน..

ไม่มีใครหาเบอร์โยให้แนนได้ซะที ทั้งอั้น ที่บอกว่าต้องไปเรียนที่วพม.ทุกอาทิตย์ ทั้งอ๊าค ที่บอกว่าคุยกับวินประจำ และโยก็คงไม่รู้ว่าแนนกลับไทย ก็เลยไม่ได้คุยกัน จนวันนี้ แนนก็ยังติดต่อโยไม่ได้เลย

ถึงได้บอกว่าคงต้องรอแค่โชคชะตา ว่ากำหนดไว้ว่าให้เราได้เจอกันอีกรึเปล่า เพราะแนนทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ นอกจากรอ..

คือถ้าจะพยายาม มันก็ได้แหละนะ มีอีกหลายลิงค์ เล็กก็เป็นรุ่นพี่โย แคที่ก็รู้จักโย ติดต่อได้ ถ้าแนนจะพยายามจริงๆ มันก็ไม่ยากหรอก เพียงแต่แนนอยากให้มันเป็นไปตามโชคชะตามากกว่า ไม่อยากไปพยายามอย่างที่ผ่านๆ มา เพราะมันคงทำให้โยรู้สึกไม่ดีด้วยแหละนะ

ไม่แน่นะ ถ้าวันนึงกลับไทย กลับไปทำงานที่ไทยแล้ว แนนอาจจะไปหาโยอีกที ไปเพื่อเจอหน้าเฉยๆ ไปยิ้มให้โย กับไปรับรอยยิ้มของโยเหมือนเดิม ไม่มีอะไรจะพูดด้วยหรอกนะ นอกจาก คิดถึง แค่นี้เอง คำเดียวจริงๆ เพราะนอกนั้น ก็ไม่รู้จะบอกอะไร แนนเชื่อว่าโยรู้อยู่แล้วว่าแนนจะพูดอะไร แล้วสิ่งที่แนนจะพูด ถึงไม่พูด โยก็ทำได้อยู่แล้ว เพราะโยเก่งเสมอ แนนเชื่ออย่างนั้นนะ

ถึงแนนอยากจะบอกโยว่า อย่าหักโหม อย่าเครียดกับเกรด อย่าคิดมากเรื่องอนาคต ฯลฯ อย่างที่โยเคยบ่นทุกครั้ง แต่แนนก็คิดว่าแนนไม่พูดดีกว่า เพราะโยรู้อยู่แล้วละ จริงไหม โยแค่อยากบ่น อยากระบาย แนนก็จะฟัง เพราะแนนอยากฟัง อยากฟังเฉยๆ ทั้งที่รู้ว่าช่วยอะไรโยไม่ได้หรอก เพราะตัวแนนเองเนี่ยยังเอาตัวไม่รอดเลย แต่อยากให้โยสบายใจที่ได้พูดอะไรบ้าง พูดโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียฟอร์ม เพราะโยอยู่กับแนน ยังไงโยก็เหนือกว่าอยู่แล้วละ จริงไหม แนนอะยกให้โยไว้คนนึงมานานแล้ว ไม่เถียง ไม่กวนด้วยหรอก

คิดถึงโยที่สุดเลย ไม่น่าเชื่อว่าแนนยังจำอะไรๆ ได้มากขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ได้เขียนไดอารี่ไว้เลย แนนเลิกเขียนตั้งแต่เข้ามหาลัยนี่แหละ ทั้งที่สมัยก่อนเขียนเป็นวรรคเป็นเวร รู้มั้ยเหตุการณ์ระหว่างเราตอนปี 40-43 แนนเขียนไว้ละเอียดยิบเลยนะ เพิ่งมาหายๆ ไปเพราะตอนปี 43 มันมีไอ้แมวเข้ามาไงล่ะ เลยกลายเป็นเรื่องไอ้แมวแทน

เฮ้อ ได้นึกถึงเรื่องทั้งหมด แนนก็คงนอนหลับแล้วละคืนนี้

ถึงมันจะเช้าแล้วก็เหอะ..

คิดถึงโยนะ คิดถึงเหมือนที่เคยคิดถึงมาตลอด และมีความสุขมากมายที่ได้คิดถึง จริงๆ

ธรรม์ โทณะวณิก

2006-02-09T09:16:00.000-08:00

ไม่รู้ว่าจะยังมีใครจำชื่อนี้ได้อีกซักกี่คน..
วันนี้เราเสิร์ชในเน็ตแล้วข้อมูลน้อยจนน่าตกใจ
รูปเต็มๆ ซักรูปยังไม่มีเลย บอกตรงๆ ว่าอึ้ง
สำหรับดาราวัยรุ่นที่ดังมากๆ คนนึงเมื่อสิบปีที่แล้ว
มันน่าจะมีอะไรมากกว่านี้หน่อยน่ะ..

วันนี้ที่ห้องเฉลิมไทย พันทิพ อ่านเจอกระทู้ที่ถามว่า
ถ้าพูดถึงดารานักร้องที่จากไปแล้ว คุณนึกถึงใคร
ชื่อธรรม์ขึ้นมาเป็นชื่อแรก..
นอกนั้นสำหรับเราก็เก๋ บุญพิทักษ์ จอห์น ดีแลน
ปู วิชชุดา แล้วก็ เล็ก ศรัณย์

นึกถึงธรรม์มากที่สุด เพราะว่าตอนนั้นชอบธรรม์มากๆ
เป็นดาราที่ชอบที่สุดตอนนั้น ยุคกระโปรงบานขาสั้น
ม.6/2ห้องครูวารี อะไรแถวๆ นั้น ช่วงนั้นธรรม์กับธัญญ่าดังมากๆ
เป็นคู่ขวัญเลย หนังสือวัยรุ่นๆ จะมีสองคนนี้ลงด้วยกันเยอะมาก
แล้วบังเอิญเป็นช่วงที่เรากำลังเข้าสู่วัยรุ่นพอดี
กำลังถึงวัยบ้าดารา ก็เลยได้บ้าธรรม์
(คนละฟีลกับตอนบ้ายูเอชทีนะ อันนั้นไร้สติมากๆๆๆๆ)

เชื่อมั้ยว่ารู้จักธรรม์จากขายหัวเราะ คิดแล้วแปลกดี
เพราะเมื่อก่อนรับขายหัวเราะ แล้วคุณแม่ของธรรม์ คุณน้ำอบ
เขียนเรื่องสั้นลงขายหัวเราะประจำเลย ชอบอ่าน จำได้แม่นมากๆ
คุณน้ำอบเอาหนังที่ธรรม์เล่น คือกระโปรงบานขาสั้น มาเขียนล้อ
สนุกจนเราอยากดูหนังจริงๆ ขึ้นมา เลยไปหามาดู
เลยได้รู้จักธรรม์ และชอบเอาจริงๆ จังๆ
เพราะรู้สึกว่าเค้าหล่อแบบมีอะไรอยู่ข้างใน น่าค้นหา
หล่อแบบเศร้าๆ ตาธรรม์เศร้ามากๆ ดูแล้วโหวงๆ บอกไม่ถูก
ยุคนั้นเรารู้สึกว่าธรรม์หล่อสุดแล้ว ในดาราวัยรุ่น
เพียงแต่ทำไมตาเศร้าเหลือเกิน.. เห็นแล้วคิดอย่างนี้ทุกครั้ง

ต่อมาได้อ่านนิยายของคุณน้ำอบ เรื่อง คือหัตถาครองภิภพ
เป็นนิยายเรื่องแรกที่ซื้อเอง และเป็นหนังสือที่รักมากเล่มนึง
อ่านแล้วร้องไห้น้ำตาท่วมมากๆ เค้าเขียนสไตล์คล้ายทมยันตี
แต่มีอะไรที่เป็นเอกลักษณ์ เรียกน้ำตาได้แบบโหยๆ
เศร้าแบบบีบหัวใจอ่ะ เศร้าเงียบๆ แต่อารมณ์นั้นจะเหลืออยู่นาน
ประมาณว่าเศร้าข้ามวันอ่ะ จริงๆ
จำได้ฉากที่ลูกชายคนเล็กของคุณหญิงสะบันงาตาย
โห บรรยายซะ เรานั่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรมากๆ

ในเรื่องมีตัวละครชื่อธรรม์ และคุณปานวาดซึ่งเป็นแม่ของธรรม์
อ่านแล้วรู้สึกเลยว่า คุณปานวาดคือคุณอิระวดีเอง (คุณน้ำอบอ่ะ)
และธรรม์ในเรื่องก็ถอดธรรม์ตัวจริงออกมาเลย
เด็กหนุ่มนัยน์ตาเศร้า อารมณ์ศิลปิน ชอบเล่นดนตรี
ธรรม์ชัดๆ เลย อ่านแล้วหน้าธรรม์ลอยมาจริงๆ
แต่ตอนมาเป็นละคร ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างของผู้สร้าง
ทำให้ธรรม์ไม่ได้เล่นบทนี้ แต่รับบทคุณพฤกษ์
ลูกชายคนเล็กของคุณหญิงสะบันงา ที่ในเรื่องต้องตายนั่นแหละ
(คนเป็นธรรม์รู้สึกว่าจะเป็นอั๊ต ซึ่งพูดไม่ชัดอย่างแรง ดูแล้วขัดๆ)
แต่สุดท้าย ธรรม์ก็ไม่ได้เล่นเรื่องนี้ ทั้งที่ไปร่วมงานวันเปิดกล้องแล้ว
แต่ยังไม่ได้เริ่มถ่ายจริงๆ ธรรม์ก็มาเสียไปก่อน
จำไม่ได้แล้วว่าใครมารับบทคุณพฤกษ์แทนธรรม์

วันที่ธรรม์เสีย ห้าทุ่มวันที่ 16 มีนา ปี2538
ก่อนละครเรื่องนี้จะออนแอร์ไม่กี่วัน
ตอนนั้นเราตั้งตารอละครเรื่องนี้มานานมากๆ
เพราะหนึ่งคือชอบบทประพันธ์ และสองคือธรรม์จะได้เล่นด้วย
คุณน้ำอบให้สัมภาษณ์หลังธรรม์เสียว่า
ไม่เชื่อว่าธรรม์จะฆ่าตัวตาย
เพราะยังสัญญากับแม่ว่าจะดูละครตอนแรกด้วยกัน
และธรรม์ไม่เคยผิดสัญญากับแม่
ฟังแล้วร้องไห้เลย สงสารสารธรรม์ และสงสารคุณน้ำอบด้วย

วันที่ธรรม์เสีย ธรรม์ไปอัดรายการลุ้นข้ามโลก
ทุกคนเห็นธรรม์เงียบขรึม สูบบหรี่จัด
น้ำฝน-แฟนของธรรม์ก็บอกว่าคุยกับธรรม์ แล้วธรรม์เงียบผิดปกติ
เหมือนทุกอย่างจะชี้ไปที่ว่าธรรม์ฆ่าตัวตายนะ
แต่เราไม่อยากเชื่อ ไม่รู้สิ..

คุณน้ำอบเขียนไว้ในหนังสือ ธรรม์ โทณะวณิก ในดวงใจ ว่า
แม่เลี้ยงธรรม์มากี่ปี ทำไมแม่จะไม่รู้ว่าธรรม์มีนิสัยยังไง
ทุกครั้งที่ธรรม์ถอดรองเท้า รองเท้าทั้งสองข้างจะกระจัดกระจาย
แม่ต้องเก็บให้ธรรม์ทุกครั้ง..
แต่ครั้งนี้เมื่อธรรม์ถอดรองเท้าออก เพื่อขึ้นไปยืนบนระเบียง
ก่อนจะทิ้งตัวลงมา รองเท้าของธรรม์เรียงกันอยู่อย่างเรียบร้อย
แม่รู้ว่าธรรม์ไม่ใช่คนสุดท้ายที่สัมผัสมัน..
ประโยคนี้เราจำได้แม่น และขนลุกทุกครั้งที่นึกถึง

ใครอยู่กับธรรม์ในเวลาที่ธรรม์เสีย?
ทำไมธรรม์ไม่ให้อาหารชายน้อย-กระรอกที่ธรรม์รักมากอย่างเคย?
กระจกในห้องธรรม์ ใครทำแตก?
ธรรม์ขึ้นไปที่ดาดฟ้าทำไม?
ธรรม์ใช้ยาจริงหรือเปล่า?
ในเมื่อสื่อทุกสื่ออกมาลงความเห็นปังว่าธรรม์ใช้ยา
ใช่ ธรรม์เคยใช้กัญชา แต่ธรรม์เลิกไปนานแล้ว คุณน้ำอบบอก
แล้วสุดท้าย ก็ไม่มีคำยืนยันจากใครว่าธรรม์ใช้ยาจริงไหม
ธรรม์กระโดดลงมาเอง หรือว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุ
หรือมีใครทำให้ธรรม์ตกลงมา..
คำถามเหล่านี้ไม่มีใครตอบได้นอกจากธรรม์เอง

มีอีกอย่างที่เราสงสัย
คุณอิระวดีบอกว่า หลังจากธรรม์เสีย และยังพิสูจน์สาเหตุไม่ได้
(แน่นอนว่าตำรวจต้องมุ่งไปที่ประเด็นฆาตกรรมก่อน
เพราะไม่น่ามีแรงจูงใจให้ธรรม์ฆ่าตัวตาย
และดูจากสภาพที่เกิดเหตุ ไม่ใช่อุบัติเหตุ)
รอบๆ บ้านคุณอิระวดี มีมอเตอร์ไซค์มาขับวนก่อกวนทุกคืน
ใคร? แล้วทำทำไม
คุณอิระวดีบอกว่าไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้
เพราะเป็นห่วงสวัสดิภาพของตนเองและน้องธูป น้องชายธรรม์
ใคร..และเกี่ยวกับการตายของธรรม์ไหม..
ไม่มีใครให้คำตอบได้ซักคนเดียว

คุณน้ำอบเสียเมื่อวันที่ 1 ตุลา 2540 วันที่เรามาญี่ปุ่นพอดี
อ่านข่าวบนเครื่องบิน ตกใจมากๆ
เป็นห่วงน้องธูป ไม่รู้ว่าใครดูแล หรือจะไปอยู่กับคุณพ่อนะ
ธรรม์รักน้องคนนี้มาก และน้องธูปก็รักธรรม์มาก
เสียใจที่คุณน้ำอบจากไป
ในฐานะแฟนนิยายที่ชอบงานของคุณน้ำอบมากๆ
แต่ดีใจที่คุณน้ำอบจะได้ไปเจอธรรม์เร็วๆ
และธรรม์ก็คงจะไม่เหงาอีกต่อไป ณ ที่ที่ธรรม์อยู่
โลกนี้ทำให้ธรรม์เหงามามากแล้ว
หวังว่าที่นั่นคงไม่เหงาเหมือนโลกใบนี้นะ ธรรม์

ถ้าธรรม์ยังอยู่ ตอนนี้ก็รุ่นราวคราวเดียวกับกัปตัน แอนดริว
ธรรม์อาจจะยังอยู่ในวงการบันเทิง
อาจจะเป็นพระเอกแถวหน้าเหมือนแอนดริว
หรือไปเรียนต่อเกี่ยวกับดนตรี อย่างที่ธรรม์อยากเรียน
อาจจะออกเทป เป็นนักร้องแบบกัปตัน
เพราะก่อนธรรม์เสีย ธรรม์เซ็นสัญญากับแกรมมี่ไปแล้ว
กำลังจะเริ่มเรียนร้องเพลงด้วยซ้ำ..
ยังไงเราก็ไม่เชื่อว่า ธรรม์ฆ่าตัวตาย
ธรรม์มีอะไรหลายอย่างที่วางแผนว่าจะทำ
อย่างน้อยละครเรื่องคือหัตถาครองภิภพ
ธรรม์ก็เคยบอกว่าอยากเล่น อยากเล่นให้แม่ดู..

ถึงวันนี้ ทั้งธรรม์และคุณน้ำอบคงกำลังเป็นสุข ณ ดินแดนไกลโพ้น
แต่ธรรม์จะยังเป็นดาราคนโปรด คนแรกในใจเรา
เหมือนที่คุณน้ำอบเป็นนักเขียนคนโปรด คนแรกในใจเราเช่นกัน
และจะตลอดไป

ยังจำกลอนบทนึงได้ ลงในเดอะบอยหรือเธอกับฉันก็ไม่รู้ละ
เขียนอำลาธรรม์ไว้เพราะดี ขอเอามาลาธรรม์อีกครั้ง..
นี่ธรรม์จากไปเกือบ 11 ปีแล้วเชียวนะ..
เหมือนไม่นานเลย..

มาด่วนดับกลางดาวที่พราวพร่าง
เธอทิ้งร่างดิ่งลงเพื่อปลงปิด
อวสานละครแห่งชีวิต
ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน

โลกทั้งโลกโศกเศร้าเหงาและเงียบ
หนาวน้ำตาไหลเลียบสุดจะฝืน
ดาวใจแตก ดวงใจดับ เกินกลับคืน
เสียงสะอื้นแว่วร่ำมาแต่ไกล

ธรรม์ โทณะวณิก
อยากจะพลิกชีวิตเธอคืนมาใหม่
มายิ้มสู้โลกเหงาอย่างเข้าใจ
อย่าด่วนพรากจากไปได้ไหมดาว

ลาแล้ว..ดาว..
โอ้เจ้าดวงดอกแก้วอย่าเหน็บหนาว
ฝากน้ำค้างพร่างพรมห่มร่างดาว
ฝากดอกไม้สีขาวมาลาเธอ..

ยังจำเธอได้เสมอ..
ธรรม์ โทณะวณิก

ย๊ากกกกส์

2006-01-27T07:47:00.000-08:00

ย๊ากกกกกส์ (ผิดไวยากรณ์ไทยนะ เพราะอักษรต่ำจะใช้วรรณยุกต์ตรีไม่ได้)

เก็บกดๆๆ วันนี้บ่นกับตุ้ยไปแล้ว อย่างแรง จนตุ้ยจังงังไป..

อยากทำอะไรแล้วทำไม่ได้นี่มันเก็บกดๆๆๆ

อยากไปเกิดเป็นชนเผ่าอะไรซักเผ่า ตื่นมาก็เข้าป่าล่าสัตว์ เย็นลงก็จุดไฟนั่งเล่นดนตรี เต้นรำ กินเหล้า เข้านอน หลุดพ้นจากโลกทุนนิยม (ไปโน่น)

อยากเขียนหนังสือ แต่ไม่มีเวลา คือพอมีเวลา นั่งลงจะเขียน สมองมันจะสั่งสอนเสียงเขียวทันทีว่า นี่หล่อน นี่ไม่ใช่เวลามานั่งทอดหุ่ยเขียนนิยายระบายอารมณ์นะจ๊ะ ทีสิสยังกองพะเนินรออยู่อย่างสงบเสงี่ยมอยู่เลย

เออซี่.. เฮ้อ ทรมานทรกรรมเจงๆ

อยากดูหนังๆๆๆ ไปเดินร้านวีดีโอแล้วมีเรื่องใหม่ๆ ตั้งหลายเรื่อง แต่ สมองก็สั่งเหมือนเดิม นี่มันไม่ใช่เวลานะหล่อน ฯลฯ

อยากกินเหล้าาา ไม่ใช่เมาแบบหัวราน้ำ แต่อยากไปนั่งกินเหล้าแล้วคุยกันไปเรื่อยๆ ไม่มีใครไปด้วยเลย (ก็แน่ละซิ เค้าก็ทำทีสิสกันทุกคนหนินะ)

อยากไปเที่ยวววววว อยากไปยุโรป อยากไปกวม อยากไปออส อยากไปนิวซีแลนด์ อยากไปสิมิลัน ชาตินี้จะได้ไปมั้ยนะ

อยากอ่านนิยายเล่มใหม่ของกิ่งฉัตร

อยากกินหมูมะนาวฝีมือไอ้แมว ทำเองแล้วรสชาติไม่เอาไหนเลย

อยากกินฉู่ฉี่แห้งปลาแขยง แกงป่า น้ำพริกเผาผักทอด ปลาร้าปิ้ง ปลาร้าสับ กับยอดกระถินอ่อนๆ น้ำพริกตาแดงกับหอมดอง กุ่มดอง ผักบุ้งดองใบมะดัน ปลาดุกย่าง น้ำพริกกะปิ ปลาทูทอด ชะอมชุบไข่ ปลาสับผัดแห้ง แกงเลียงตำลึงเยอะๆ แกงส้มมะรุมใส่ไข่ปลา ข้าวต้มมัดหอมๆ ข้าวมันกล้วยไข่ กล้วยฉาบเกลือ ฝีมือคุณยายทั้งหมด อยากกินนนนนนนนนนนนน

ขอตัวไปเช็ดน้ำลายและน้ำตา T_T

You can !

2006-01-13T06:52:00.000-08:00

มาชมตัวเอง อิอิ
เก่งจังเลย ทำได้แล้ว

การลืมใครสักคนที่ผูกพัน มันยาก
แต่การลืมใครสักคนที่เหลือทนจริงๆ มันง่ายนะ

ดูดิ มันยังไม่รู้ตัวเลย ก็ยังคงทำตัวเหลือทนต่อไป
หรือตั้งใจก็ไม่รู้ละน่ะ
แต่ก็ดีแล้ว ทำให้เราไม่ลังเล หรือหวั่นไหวอีก

บะบาย

เลือก

2006-01-11T00:09:00.000-08:00

โธ่ เดียว ไม่ต้องอ่านหรอก มันติดเรท เอ๊ยไม่ใช่ คือมันไร้สาระ
เขียนระบายอารมณ์เท่านั้นแหละ

++++

เลือก..
เลือกแล้ว อืม หรือจริงๆ ไม่ใช่การเลือก?
คือไม่ได้เลือกระหว่างคนสองคน แต่เป็นการเลือกว่าเราเอง จะทำยังไงกับสิ่งที่เห็น ที่เป็น ที่ประสบอยู่
แล้วตอนนี้ก็เลือกแล้ว
เลือกที่จะเลือกเส้นทางเดิม เส้นทางเรียบๆ เรื่อยๆ ที่อาจจะไม่ตื่นเต้น หวานไหว อย่างที่ต้องการ แต่มันก็เป็นเส้นทางที่ปลอดภัย
อย่างน้อยมันก็เป็นเส้นทางที่เราเดินไปได้อย่างเป็นตัวของตัวเองที่สุด ไม่ต่างกับเดินไปคนเดียว เพียงแต่มีใครอีกคนเดินเป็นเพื่อน
ถึงวันนี้ จะยังมองไม่เห็นปลายทาง ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเราจะมีปลายทางร่วมกันหรือไม่ แต่ก็เป็นสุขเสมอ ที่รู้ว่ายังมีเธอเดินอยู่ด้วยกัน

มันอาจจะไม่มีปลายทาง แต่ถ้าเราได้เดินไปด้วยกันอย่างนี้ ตลอดไป มันก็พอแล้วไม่ใช่หรอ?

และเราก็เลือก..ที่จะเดินจากใครอีกคนอย่างถาวร

ไม่ได้เจ็บ ไม่ได้เสียใจ ที่จะบอกว่า จบเรื่องตรงนี้เสียเถอะ
แล้วก็แปลกมาก ที่คนที่อ่อนไหว รักคนง่ายเกือบจะที่สุดในโลกอย่างฉัน.. กลับไม่รักเธอ
มันก็แปลได้อย่างเดียวว่า เธอมีอะไรที่ทำให้ฉันรักไม่ได้จริงๆ แม้จะดีต่อกันมากขนาดนี้แล้วก็ตาม

เธอบอกว่า ผู้หญิงทุกคนที่เดินจากเธอ จะมีความทรงจำและความรู้สึกที่ดีถึงเธอเสมอ..
เชื่อมั่นในตัวเองมากเกินไปรึเปล่า?
อย่างน้อยก็ฉัน ที่มั่นใจว่าเดินจากมาได้อย่างไม่เหลืออะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะความทรงจำหรือความรู้สึก ที่ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี
พูดง่ายๆ ก็คือ ไม่เหลืออะไรเลย

เหมือนความฝัน ที่เมื่อตื่นขึ้นมา ฉันก็ลืมทุกอย่างได้ในไม่กี่นาที
อาจจะเหลือเงาจางๆ ว่าเคยฝันเรื่องนี้
แต่ไม่มีความทรงจำเหลือ ว่ารายละเอียดมันเป็นอย่างไร

ว่างเปล่า..
เพราะฉันเองก็รู้ว่าความรู้สึกของเธอก็ว่างเปล่า
สิ่งที่ทำให้เธอเข้ามาหากัน คือ อารมณ์ ไม่ใช่ ความรู้สึก
ฉันรู้ และแน่ใจตั้งแต่แรก
และฉันก็ตั้งใจเล่นกับอารมณ์นั้น
มันก็สนุก ตื่นเต้น แปลกใหม่ จนฉันคิดว่า บางทีฉันอาจจะเหมาะกับมัน
จนรู้ตัว ว่ามันไม่ใช่
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ
และมันไม่มีตำแหน่งแห่งที่ให้ฉันยืน ในความว่างเปล่า ที่เธอเรียกมันว่า ความรู้สึกดีๆ
จะว่าไปก็ดีนะ ที่ทำให้ฉันได้รู้จักตัวเอง
ทำให้รู้ว่า ตัวตนที่ฉันคิดว่าตัวเองดี หรือเลว ตรงไหนบ้างนั้น ความจริงแล้วเป็นอย่างไร
ฉันว่าฉันรู้จักและเข้าใจตัวเองมากขึ้นเยอะเลย ในเวลาไม่กี่เดือนนี่แหละ มากกว่าทั้งยี่สิบสามปีที่เกิดมานี่อีก
อย่างน้อยก็ขอบคุณ.

จากกันในวันนี้ ดีแล้ว ก่อนที่ฉันจะเกลียดเธอ และร้ายที่สุด ก่อนที่ฉันจะเกลียดตัวเอง

เส้นทางของฉันและเธอ ไม่มีวันเป็นเส้นทางเดียวกัน
เราอาจจะได้เดินบนถนนเส้นเดียวกัน ระยะหนึ่ง
แต่ฉันก็เลือกแล้ว เลือกที่จะแยกจากมา
แม้ว่าฉันจะย้อนกลับไปทางเดิมไม่ได้
แต่ก็ดีที่สุดแล้วไม่ใช่หรือ ที่ฉันจะเลือกแยกไปตามทางแยกที่ใกล้ที่สุด
เมื่อรู้แล้วว่า ยังไงเสียฉันก็ไม่สามารถเดินไปในเส้นทางนี้ได้

ยังต้องเจอกันไปอีกนานนะ เพราะฉันก็คงจะเลี่ยงเธอไม่ได้ และเธอเองก็คงเลี่ยงฉันไม่ได้
หวังแต่ว่า เธอจะเข้าใจสิ่งที่ฉันบอก และอย่ามารบกวนกันอีกเลย
ก่อนที่ฉันจะเกลียดเธอเข้าจริงๆ

ลาก่อนทางสายอันตราย แม้จะเดินมาเพียงระยะทางสั้นๆ แต่ฉันก็เหนื่อยพอแล้ว
ขอให้เธอเดินต่อไปอย่างเป็นสุข สนุกสนานอย่างที่เธอชอบก็แล้วกัน

สวัสดีเส้นทางสายเดิม ที่ราบเรียบ มีเพียงสายลมเบาบาง และฟ้าครามเบื้องบน ที่บอกฉันว่า มันคือตำแหน่งแห่งที่ของฉัน คือถนนที่ฉันจะเดินไปได้อย่างเป็นสุขที่สุด

แม้ว่าฉันจะยังสับสนกับมันอยู่บ้าง
และยังมองไม่เห็นปลายทางอยู่เช่นเดิม

++++

ระบายอารมณ์

2005-12-25T05:22:00.000-08:00

ชักจะเขียนอะไรๆ ลงในสเปซมากเกินไปและ ไม่ไหวๆ มันล่อแหลม แต่จะให้เขียนได โดยใช้มือ ก็เขียนหนังสือไม่เป็นตัวแล้วอะ ฉะนั้น ข้อความล่อแหลมต่างๆ จะเอามาเขียนบ่นที่นี่ละนะ คิดว่าไม่มีใครเข้ามาอ่านแล้วละเนอะ ถ้าใครโชคร้ายผ่านเข้ามา ก็ไม่ต้องอ่านก็ได้ เพราะไม่มีสาระเด็ดขาด มีแต่ด่าคน บ่นๆๆๆๆ ล้วนๆ

ยกมาจากสเปซเลย..

2005/12/25

Say our last goodbye

ขอเขียนอะไรอีกนิด ย้ำกับตัวเองไว้เป็นหลักฐานว่าวันนี้เราต้องเจ็บเพราะคนๆ นี้มากเท่าไหร่ ผู้ชายคนนี้ไม่มีหัวใจ ที่มีเอาไว้แจกจ่ายคนทั่วไปมากมายนั่นน่ะ ของปลอมทั้งนั้น

แม้แต่ตัวจริงของเธอ ฉันยังไม่ค่อยแน่ใจเลยว่าเขาได้หัวใจเธอ หรือเธอได้หัวใจเขาฝ่ายเดียว

พอแล้วนะ อย่ามายุ่งกันอีก ไม่ต้องมาเวลาอยากมา เพราะฉันไม่เคยขอให้เธอมา ทุกครั้งคือเธอคิดเอง ทำเอง พูดเองทั้งนั้น ทุกอย่างมันทำลายชีวิตฉันมากมากพอแล้ว เธอก็รู้ว่าฉันมีปัญหาอะไร เธอเคยบอกจะช่วยฉันแก้ปัญหา จะเป็นกำลังใจให้ ในฐานะพี่ชายคนหนึ่ง แล้วสุดท้าย เธอเองนั่นแหละ ที่ทำให้ปัญหามันวุ่นวายอย่างนี้

ไม่ต้องมาอ้างความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ คนอย่างเธอมีความรู้สึกด้วยงั้นหรอ? เลือดเย็นที่สุด เธอทำได้ยังไงนะ กอดคนหนึ่งไป คุยโทรศัพท์กับอีกคนหนึ่งไป คืนหนึ่งอยู่กับคนหนึ่ง แต่พอเช้าไปหาอีกคนหนึ่ง เย็นไปกับอีกคนหนึ่ง ฉันว่าฉันเลวแล้ว เจอเธอนี่ฉันกลายเป็นคนดีเลยละ

ไปให้พ้นนะ ก่อนที่ฉันจะบ้า และจะสูญเสียอะไรที่มีค่าในชีวิตไปมากกว่านี้
คนบางคนก็ไม่มีค่าพอที่จะแลกจริงๆ

ลาก่อนเธอ
http://music.kikumusic.com/play.php?id=a02587

ในวันนั้นใจฉันมันอ่อนแอ
จนดูเหมือนคนเสียความมั่นใจ
ยิ่งนานยิ่งหลงมายา ไม่รู้ว่าอันตราย
ผูกพันงมงายภาพลวงของเธอ
ตัวตนแท้จริงของเธอน่ากลัว
ดูดีแค่ตัวหัวใจนั้นต่าง
อยากทนฝืนรักเธอไป ยิ่งฝืนยิ่งไม่มีทาง
ทางเดียวที่มีก็คือต้องไป

อยู่กับเธอฉันคงตาย ทั้งที่ยังหายใจ
รักมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเปลืองใจ...เท่านั้น
เมื่อวันนี้ฉันเป็นเพียงแค่คนน่ารำคาญ
เลิกทรมาน ทำเพื่อตัวเองสักครั้ง
ลาก่อนเธอ

วันหนึ่งหัวใจฉันคงเข้มแข็ง
แม้วันนี้ไม่แข็งแรงเท่าไหร่
ให้จบแค่นี้คงพอ ถึงฉันยังไม่มีใคร
ก็ต้องตัดใจต้องไปจากเธอ

จบวันนี้...ให้ได้ก่อน
ก่อนไม่มีแรงเหลือพอให้ไป

อยู่กับเธอฉันคงตาย ทั้งที่ยังหายใจ
รักมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเปลืองใจ...เท่านั้น
เมื่อวันนี้ฉันเป็นเพียงแค่คนน่ารำคาญ
เลิกทรมาน ทำเพื่อตัวเองสักครั้ง

ลาก่อนเธอ..

คำตอบ

2005-11-14T03:30:00.000-08:00

ช่วงนี้มัวไปเขียนสเปซ ไม่ได้มาเขียนในบล็อกนี้เท่าไหร่เลย
เอาเป็นว่าเอาไว้ใช้เป็นที่ระบายอารมณ์เรื่อยๆ เปื่อยๆ แล้วกัน
สะเปะสะปะดี

+++++

แล้ววันนี้ก็ได้คำตอบ
คำตอบของฟองสบู่
ฟองสบู่ไม่ได้ตอบ
แต่เห็นใครคนหนึ่งทำฟองสบู่แตก
ไปต่อหน้าต่อตา

งงๆ ตอนนี้ก็ยังงอยู่
รู้หรอกนะว่ามันแตกง่าย
แต่ไม่คิดว่าจะง่ายขนาดนี้
กลัว กลัวฟองสบู่
กลัว กลัวสิ่งสวยงามทุกอย่าง
ยิ่งสวยยิ่งน่ากลัว

เหนื่อยจัง...
เหนื่อยกับการหวั่นไหวไปตามอะไรต่ออะไร
ไม่ได้อยากหวั่นไหวนะ มันเป็นของมันเอง
ถ้าเลือกได้ก็อยากจะเกิดเป็นคนเข้มแข็ง
มีหัวใจและภาวะทางอารมณ์ที่มั่นคงกว่านี้

นับหนึ่ง
นับสอง
นับสาม
สามครั้ง ในเวลาไม่ห่างกันเลย
ที่เหนื่อยใจในลักษณะนี้
ไม่ใช่ความผิดใคร
และย่อมไม่ใช่ความผิดเราด้วย
เพียงแต่มันต้องเป็นอย่างนี้น่ะ
เรื่องแบบนี้
ในโลกใบนี้
มันก็เป็นอย่างนี้ทั้งนั้น

มีเวลาที่สวย
แล้วก็มีเวลาที่ไม่สวย
เวลาที่สวยๆ นั่นแหละน่ากลัว
เพราะพอถึงเวลาที่ไม่สวย
เวลาที่สวยๆ จะกลายเป็นเสี้ยนชิ้นโต
ที่ปักคาอยู่ในหัวใจ
ลึกและไม่มีวันถอนออกได้

อะไรหรอที่ว่าสวย?
...
ความรู้สึกไงล่ะ
...
ความรู้สึกสวยๆ

+++++

เพลงบางเพลง
เพลงที่ต้องการคำตอบ

http://music.kapook.com/newmusicstation/play.php?id=3379

คำตอบของเพลงนี้ ก็ไม่ยากเท่าไหร่
อาจจะยากพอๆ กับคำตอบของฟองสบู่
ยากต่อการเข้าใจ
แต่ง่ายต่อการแตกทำลาย
(บ้า เขียนอะไรงงชิบหายเลย)

ตรงไหนของหัวใจเธอ

เหมือนจะรู้แต่ไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ คนดี
ที่เราคบอยู่ตอนนี้ เธอจริงจังแค่ไหน
ทุกครั้งที่เดินจับมือ ฐานะเราคืออะไร
คนรักใช่ไหม หรือแค่เพื่อนคนนึง

ถามว่ายิ้มให้ใครนะ ก็หาว่าฉันก้าวก่าย
ฉันแค่ถามจะไปไหน เธอก็บอกห้ามหึง
วันนี้ยังคุยด้วยดี พรุ่งนี้เธอเป็นอย่างนึง
เป็นอย่างนั้น ฉันก็เลยคาใจ

แค่อยากรู้ว่าฉันเป็นใคร
อยู่ตรงไหนของหัวใจเธอ
ให้อยู่ใช่ไหม หรือให้ไปดีกว่า
ให้เป็นคนครึ่งๆ กลางๆ
แก้อารมณ์อ้างว้างแค่บางเวลา รึเปล่า
หรือแค่เหงา ฉันไม่เข้าใจเธอ

เหมือนจะลึกแต่ไม่ซึ้ง ฉันไม่ค่อยแน่ใจ
หรือที่แท้แค่อ่อนไหว เธอไม่ได้รักฉัน
ลองถามหัวใจได้ไหม รู้แล้วให้ช่วยบอกฉัน
เรื่องอย่างนั้น ฉันไม่อยากคาใจ

หรือแค่เหงา ฉันไม่เข้าใจเธอ

หรือแค่เหงา พูดให้เข้าใจที...

+++++

บางที...การกระทำก็เข้าใจง่ายกว่าคำพูด

I know what you did last nigt.

ฟองสบู่สีรุ้ง

2005-11-09T23:10:00.000-08:00

ฟองสบู่สีรุ้ง สวยสด โปร่งเบา ล่องลอย
มองได้ ชื่นชมได้ แต่จับต้องมิได้
หากใครหลงใหลกับความงดงามละลานตา
จนไม่อาจอดใจเอื้อมมือไปสัมผัส
ความงามนั้นย่อมแตกดับลงกับตา
ด้วยมือของตัวเอง

ฟองสบู่สีสวย ทอประกายรุ้งในแสงแดดแจ่มจ้า
เจ้าจะรู้ตัวบ้างไหม..ว่าชีวิตเจ้าสั้นนัก
เพียงสัมผัสแค่ปลายเล็บ
เพียงสายลมบางเบา
เจ้าก็แตกสลายลง

ฟองสบู่สำหรับฉัน..อยู่แค่เอื้อม
หากเอื้อมมือออกไป ก็คงจะคว้าเจ้าไว้ได้
ไม่ยากเย็นอะไรเลย
อาจจะมีเวลาสักเสี้ยวนาที ที่จะชื่นชมกับความงามนั้น
ก่อนที่เจ้าจะแตกดับลงตลอดกาล

หากเจ้าฟองสบู่สีรุ้งเอย..เจ้าไม่เคยเป็นของใคร
เจ้าประกอบขึ้นด้วยหยดน้ำ
และละอองอากาศ
เจ้ามาจากอากาศ เจ้าจึงย่อมกลับคืนสู่อากาศ
กลับคืนสู่ความว่างเปล่าของคำว่า "สูญสิ้น"

ฉันจะเอื้อมมือออกไปจับต้องเจ้าทำไม
ในเมื่อฉันก็รู้ว่า..ฉันไม่อาจเป็นเจ้าของเจ้าได้
หากปล่อยให้เจ้าล่องลอยตามสายลม
เจ้ายังอาจจะอวดความงามละมุนได้นานกว่า
นานกว่าที่จะอยู่ในเอื้อมมือของใครสักคน

ฉันมีเวลา..อาจจะไม่นานนัก..
ที่จะได้มอง ได้ชื่นชมเจ้า
แต่หากว่าฉันจะยอมแลก
ฉันอาจจะมีเจ้าอยู่ในอุ้งมือ สักเสี้ยววินาที
ก่อนที่เจ้าจะแตกสลายไป

ถึงตอนนั้น ฉันไม่รู้ ว่าฉันจะดีใจหรือว่าเสียใจ
ฉันจะบอกกับใครใครอย่างไร
ว่าฉันได้ทำลายฟองสบู่สีสวยนั้นลง
เพียงเพราะความเห็นแก่ตัว
อยากเป็นเจ้าเข้าเจ้าของของฉันเอง

ฉันจะต้องเลือก..
ระหว่างการเฝ้ามอง ชื่นชม
เป็นสุขกับความงามของเจ้าอยู่ไกลๆ
กับความสุขเหนือสิ่งอื่นใดในเสี้ยววินาทีที่ได้ครอบครองเจ้า
ก่อนที่เจ้าจะจากฉันไปตลอดกาล

ฟองสบู่สีรุ้งเอย..
ฉันควรทำอย่างไร
บอกฉันที..

วันที่ฉันป่วย

2005-11-06T12:10:00.000-08:00

ไม่ได้เขียนอะไรนานมาก ช่วงนี้ยุ่งๆๆๆ อยากได้คำอะไรที่มากกว่ายุ่ง
วันธรรมดาอยู่แล็บ เสาร์สอน อาทิตย์ก็อะไรต่างๆ นานา ไม่มีวันหยุดเลย นานแล้ว
อยากอยู่บ้านวันเสาร์อาทิตย์ ไม่ต้องทุกอาทิตย์ก็ได้ เอาแค่สองเดือนครั้งก็ยังดี
ฝันไปก่อน เมื่อไหร่จะได้อยู่ว้า เฮ้อ

ครั่นเนื้อครั่นตัวมาตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ดันออกไปตากฝนอีก หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆๆๆ
เลยเหมือนจะเป็นหวัดแล้วละ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนง่ายด้วยอะ

ต่อไปนี้จะเป็นการบ่น :
ปวดหัวจัง กินยาเข้าไปแล้วก็ไม่หายซะที ดื้อยา
บ้านรก ยังไม่มีเวลาเก็บซะที ทำไงดี ขี้เกียจจจจจจจ
เบื่ออาหาร(คาว และกินแต่อาหารหวาน โอ้ว อ้วนซิครับท่าน)
ไอ้แมวก็อาการเดียวกัน เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า คุยกันทุกวันก็บ่นกันทุกวัน
แต่ไอ้แมวสามารถกว่า ที่สามารถนอนโดยไม่อาบน้ำได้
อีกหน่อยเราอาจจะทำได้เหมือนกัน ถ้าละเหี่ยหนักๆ เข้าละก็นะ

งานก็เยอะจริงว้อย อ่านสัมนามาสิบวันแล้ว ยังไม่ถึงไหนเลย เยอะมาก
งานแปลหมดแล้วก็จริง แต่มีเมลลิ่งลิสต์ของคลาสภาษาไทยเข้ามาแทน
ถามกันมาทุกวันเลย ตอนสอนไม่ยอมฟังหรือไงเนี่ยท่านนักเรียนที่เคารพ
หรือเราสอนเร็วเกิน หรือสอนไม่รู้เรื่องวะเนี่ย ชักกลุ้ม
กิจกรรมก็เยอะจริง จะเอาวันอาทิตย์ไว้พักซักวัน ก็เหมือนโดนแช่ง มีอะไรตลอดเลย
ลองนับดูแล้ว เฮ้อ..
ตั้งแต่.. (หมายเหตุ ทุกวันตามด้วยสอนภาษาไทยต่อด้วยนะ ทำไมชั้นงกอย่างนี้เนี่ย)
อาทิตย์ที่ 16 ตค.ไปช่วยเพื่อนย้ายบ้าน
อาทิตย์ที่ 23 ตค.ไปกินข้าวกลางวันกับเพื่อนที่อุเมะดะ
อาทิตย์ที่ 30 ตค.ไปเป็นล่ามที่เกียวโต กลับมาแล้วไปช่วยขายผัดไทยที่งานอาหารนานาชาติต่อ
อาทิตย์ที่ 5 พย.วันนี้แหละ พาพี่ๆ ที่มาใหม่ (คนเก่าด้วย) ไปทัวร์สวีทฮาร์เบอร์
ในอนาคตก็ถูกตีตราแล้วอีกหลายอาทิตย์
อาทิตย์ที่ 13 พย.อาทิตย์หน้า ไปงานมหาลัยตอนกลางวัน แล้วไปงานลอยกระทงตอนเย็น
อาทิตย์ที่ 20 หรือ 27 ยังไม่แน่ ไปดูใบไม้แดงที่เกียวโต (ไฟท์บังคับ)
อาทิตย์ที่ 4 ธค. ไปดูแฮรี่ ดูซิ จะดูหนังซักเรื่องนึงนี่ต้องวางแผนล่วงหน้าเป็นเดือนเชียวฤๅ

ข้อควรปฏิบัติในการเก็บบ้าน :
เก็บเสื้อผ้าหน้าร้อนลงกระเป๋าเดินทาง แล้วยัดข้าตู้ไปก่อน
เอาเสื้อผ้าหน้าหนาวออกมาซัก ตาก รีด พับเก็บ (ต้องเน้นทุกขั้นตอน ไม่งั้นเลิกเอาดื้อๆ แน่)
จัดหนังสือที่รื้อไว้กระจุยกระจายให้เข้าที่
ทำความสะอาดครัว

แค่เนี้ยยยยยย ทำไมไม่ทำซะทีว้า

เอาละ 1 2 3 ปฏิบัติ !!!

แต่ไม่ค่อยสบายอ่ะ ค่อยทำพรุ่งนี้ได้ป่ะ T_T
(คิดอย่างนี้ทุกวัน 2 อาทิตย์ผ่านไป..)

แง้ ปวดหัวววววววววววว

T_T

ก่อนนอน

2005-10-24T03:45:00.000-07:00

ตีสามกว่าแล้ว เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ง่วงๆๆ แต่ก่อนนอนขอเขียนอะไรนิดนึง
ช่วงนี้ยุ่งจังเลย ไม่มีเวลาเขียนอะไรเลย ทั้งๆ ที่เรื่องอะไรต่ออะไรผ่านเข้ามาเยอะมาก

เรื่องแรกคือ เรื่องเพื่อนสองคนที่ดร็อปเรียนกลับมาเรียนแล้วในเทอมนี้
ดีใจที่สุดเลย เทอมนี้เราจะไม่เหงาแล้ว เย้
เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดทั้งสองคน แต่สองคนนี้ไม่สนิทกัน (อ้าว)
คือเมื่อก่อนอยู่กลุ่มเดียวกัน แล้วกลุ่มมันแยก แล้วไปรวมกับอีกกลุ่มนึง
เออ ช่างมันเถอะ เรื่องมันยาว เอาเป็นว่าสองคนนี้ไม่สนิทกัน
บางทีก็เลยวางตัวลำบากเหมือนกัน อย่างเมื่อวันศุกร์ถ่ายรูปรวมชั้นปี
เป็นครั้งแรกในรอบปีที่เด็กปีสี่ภาควิชาเรามารวมกันครบ (แล้วก็คงไม่มีอีกแล้วละ)
ไม่ได้เจอเพื่อนบางคนมานานมากๆ ทั้งๆ ที่ก็อยู่มหาลัยเดียวกันนี่แหละ
บางคนตึกเดียวกันด้วยนะ แต่ไม่เจอกันเลย
แสดงให้เห็นถึงการหมกตัวอยู่ในแล็บได้เป็นอย่างดี คล้ายๆ พวกปฏิเสธโลกภายนอกน่ะ

เอาละ กลับมาเรื่องถ่ายรูป ตอนมารวมกัน ยืนคุยกัน ก็ยืนลำบากแล้วอ่ะ จะยืนกับใครอ่ะ
(คิดมากไม่เข้าเรื่อง แต่มันรู้สึกจริงๆ นี่นา) อยากคุยกับทั้งสองคน

คนนึงเพิ่งเจอกัน ไปกินเหล้ากันมาเมื่อวันเสาร์ที่แล้ว ได้คุยกันแล้วว่าอะไรเป็นอะไร
เกิดอะไรขึ้นกับมันมั่งในช่วงเวลาที่ผ่านมา อย่างเช่นมันแอบหนีไปมีแฟน
เลยผอมลงไปเยอะ แล้วก็สวยขึ้นมากๆๆๆๆ เป็นที่อิจฉาริษยาของเรายิ่งนัก

ส่วนอีกคนไม่ได้เจอกันนานกว่าหนึ่งเทอม เพราะตอนเทอมปลายปี3 มันหายไปดื้อๆ
เมลมาบอกแต่ว่า ป่วยหนักมาก คงไม่มาโรงเรียนอีกนาน
ส่วนรายละเอียดเอาไว้เจอกันจะเล่าให้ฟัง แล้วหายไปเลย ไม่มาสอบปลายภาคด้วย
คราวนี้ไม่ว่าใครจะติดต่อไปยังไง มันก็ไม่ติดต่อกลับอีกเลย
ช่วงนั้นเจออาจารย์คนไหนก็จะต้องโดนถามถึงมันทุกที
เพราะเรากับมันจะชอบผลัดกันโดดมั่ง สายมั่ง
แล้วให้อีกฝ่ายรับชีทให้ เช็คชื่อให้เป็นประจำ

พอมันไม่มานานๆ เข้า อาจารย์ก็เลยสงสารเรามั้ง เพราะเราโดดไม่ได้เลย 5555
ทำแล็บ TEM กับ SEM ค้างไว้ด้วย แล็บนี้ต้องใช้กล้องจุลทรรศน์อิเลกตรอนทั้งสองแบบ
ใช้ดูพารามีเซียม เริ่มตั้งแต่เพาะเลี้ยง แล้วเอามาฆ่าทิ้ง (โหดมาก) แล้วฆ่าเชื้อ
เอามาทำสไลด์ วุ่นวายเป็นอย่างยิ่ง คือยังไงๆ ก็ต้องทำสองคน
พอมันหายสาบสูญไป สุดท้ายเราเลยต้องทิ้งสไลด์ที่ทำแล้ว ถ่ายได้จาก SEM เท่านั้นเอง
เลยยังไม่มีโอกาสใช้ TEM จนแล้วจนรอด อ้อ มีครั้งนึงตอนออกทะเล
แต่ก็แค่ถ่ายรูปนิวเคลียสสาหร่ายรูปเดียวอะ ไม่มันเลย

อ้าวว โม้ไปอีกยาว เวรกรรม
คือจะสื่อว่า อยากคุยกับทั้งสองคนอ่ะ สรุปวันนั้นก็ไปกินข้าวกลางวันกับคนแรก
เลยยังไม่ได้คุยกับอีกคนเลย ว่าตกลงมันป่วยเป็นไรเนี้ย
แต่ตอนนี้ก็เห็นมันเข้าแล็บ ทำรีเสิร์ชจบได้ตามปกตินะ
วิชาที่ทิ้งไปตอนปลายปีสาม เอามาลงเทอมนี้ก็จบทันพอดี มันบอกอะนะ
เอาเป็นว่าเด๋วค่อยหาเวลาคุยกับมันอีกที เป็นห่วงมันเหมือนกัน ผอมลงไปเยอะเลย (อิจๆๆ)

อ่ะ ตีสามครึ่งแล้ว เจียมสังขารนิดนึง ตาดำเกินหน้าแพนด้าไปไกลแล้ว เฮ้อ
นอนดึกจังเลยช่วงนี้ ทำอะไรไร้สาระต่างๆ นานา เช่น ตะไบเล็บ ทาเล็บ
หรือพยายามหาสิ่งที่หายไปแล้ว หายไปนานมากๆ แล้ว หามาตั้งนานแล้วก็ยังไม่เจอ
แต่ก็ยังพยายามหาได้เรื่อยๆ ประสาทๆ ดี เหมือนเป็นเป็นโรคจิตอ่อนๆ ย้ำคิดย้ำทำอ่ะ

เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้พักเลย วันเสาร์สอน3 คาบ ช่วงว่างมีการแวบไปช็อปแบบเร่งรีบ
เจอพี่ปอกับพี่ทิพที่ไชน่าทาวน์ เลยได้นัดวันไปกินเค้กกันแล้ว เย้ๆๆ
ซื้อผ้าปูที่นอนใหม่ที่มุจิด้วย ผืนนี้ขาดอ่ะ นอนจนขาดอะคิดดู นอนภาษาอะไรวะเนี่ย
แต่ใช้มา 3 ปีกว่าแล้วอะนะ ไม่เคยเปลี่ยนเลย คือซักนะ อย่าเข้าใจผิด
แต่ซักแล้วก็เอามาใช้ต่อเลย ไม่เคยเปลี่ยนอันอื่น เพราะยึดหลัก สีขาวเท่านั้นที่เราต้องการ
ที่ซื้อมาใหม่นี่เป็นแบบผ้าดิบ สีไม่ขาวเหมือนเดิมอ่ะ แต่ใช้ๆ ไปอาจจะขาวขึ้นเนาะ
มุจิอ่ะ เปลี่ยนของเรื่อยเลย อยากได้แบบเดิมอ่ะ อย่างพวกเครื่องเขียน เครื่องหอมอ่ะ

ส่วนวันอาทิตย์ เอาละ อืมมม เด๋วพรุ่งนี้ค่อยมาเขียนต่อเหอะ ม่ะไหวแล้ว

zZzZZ

เพ้อ

2005-10-13T00:24:00.000-07:00

งานเยอะจังเลย ยากด้วย มีทั้งสัมมนาและงานแปล โดยเฉพาะงานแปลนี่ ทำแล้วอยากบ้าจังเลย เฮ่อ ย้ากยาก คำศัพท์เฉพาะเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์อสังหาริมทรัพย์ทั้งนั้นเลย อะไรก็ไม่รู้ ฮือๆ ไม่รู้ไปรับมาทำไมเนี่ยงานนี้

ก้อ ตอนรับอ่ะ เค้าเอามาให้ตอนกำลังจะเริ่มสอนอ่ะ คือเค้าเป็นนักเรียนในคลาสวันเสาร์ที่เราสอน แล้วเราก็รับงานเค้ามาทำหลายทีแล้ว พวกฟิสิกส์ สถิติ ก็ยากน่ะ แต่ก็ยังพอถูไถ เรียนสายวิทย์นี่ มันก็พอดำๆ น้ำไปได้ เนื้อหายังเข้าใจได้มั่ง นี่มาเจอเศรษฐศาสตร์ ง่อยสนิทเลย โฮๆ T_T ตอนได้มาก็ไม่ได้เปิดดูเนื้อหา พอสอนเสร็จคาบนั้นก็เตรียมสอนคาบต่อไปเลย ไม่ได้เปิดดู กว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็กลับมาบ้านแล้ว คือกว่าจะได้เปิดดูก็อยู่บ้านแล้วอ่ะ ช็อก อึ้งกิมกี่ไปเลย โฮๆๆๆๆๆ

เอามาถามๆ คุณแมว เรียนเสดสาดแท้ๆ เลยนะนั่นน่ะ แต่ไม่เห็นรู้ไรเลย ฮืออออ คือปัญหาเดียวกับเรานั่นแหละ คืออ่านเป็นญี่ปุ่นแล้วเข้าใจ แต่แปลเป็นไทยไม่ได้ เพราะไม่รู้คำเฉพาะในภาษาไทย จะทับศัพท์อังกริดก็น่าเกลียดอ่ะ

ปริมาณก็มากกกกก 10หน้าใหญ่ๆ ตัวหนังสือล้วนๆ แค่เห็นก็วิงเวียนแล้ว เวลาก็ให้น้อยมากกกก 6 วัน งือๆๆๆๆ T_T จะเอาอะไรไปส่งเค้าวะเนี่ย ยังไม่ถึงไหนเลย

เครียดนะเนี่ย มีสอนแทบทุกวันด้วย กลับมาก็เกเรๆ นั่งอ่านโน่นนี่ คุยกับคนโน้นคนนี้ ไม่ได้ทำซะที ฮึ่มๆ

บ่นๆๆๆๆ หยุดโหมดบ่นก่อน ขอเพ้อนิดนึง นะๆ

ขอเพ้อเป็นกลอนสุนทรภู่ (โอ้ว เป็นเอามาก)

ถึงต้องหอกหลาวแหลนสักแสนเล่ม
มิติดเต็มตัวฉุดพอหลุดถอน
แต่ต้องตาพาใจอาลัยวรณ์
เกินจะถอนทิ้งขว้างเสียกลางคัน

(อาจจะมีมั่วเล็กน้อย เคยอ่านตั้งแต่เด็กๆ จำได้ไม่แม่นเท่าไหร่ แต่ชอบ)

แต่ต้องตา ยังไม่เท่าต้องใจนะ (ยื้มหน่อยนะต้องนะ ต้องตาต้องใจ อ่ะ นะๆ)

ต้องตานี่ต้องบ่อยมาก นับไม่ถ้วนแล้ว เป็นจำนวนอสงไขยแล้วมั้ง แต่ต้องใจนี่.. ชั่วกัลป์จะมีซักคน (เว่อร์ไปมั้ย?)

ต้องใจ แล้วก็เลยตั้งใจจะเพ้อเล่นๆ (?) แต่ดันเพ้อจริงๆ ขึ้นมา เฮ่อ ไม่ได้ตั้งใจนะ มันเพ้อของมันเอง ทำไงดีอ่ะ

เพ้อๆๆๆๆ ขอเพ้อเป็นเพลงพี่ป้างต่อละกัน
เนื้อเพลงนี้พี่จิก-ประภาสเขียนได้เรียบง่าย แต่ซึ้งมากๆ ชอบๆ

อาจจะฟังแล้วไร้เหตุผล ว่าสิ่งที่ทำให้คนรักกัน　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　
หรือเป็นเพียงรอยยิ้ม รอยนั้นเมื่อวันแรกเจอ　　　　　　　　　　　
หากจะหาเหตุผลสักคำ ว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรักเธอ　　　　　　　　　　
นั่นเป็นเพราะตัวฉันมาเจอ เจอสิ่งดีงาม

เพ้อมากๆ อย่างนี้ เค้าเข้ามาอ่านจะรู้มั้ยเนี่ย แต่คงไม่เข้ามาหรอกเนอะ อืม ถ้ามีผู้เข้ามาแล้วคิดว่าเป็นตัวเอง โปรดติดต่อด่วน คืออยากให้รู้น่ะ แต่ไม่รู้จะบอกยังไง

ส่วนคนอื่นที่อ่านแล้วรู้ว่าเป็นใคร ก็เหยียบไว้เลยนะ ให้เค้ารู้เอง นะนะ

เพ้อ เพ้อ เพ้อ
(>_<)

เหงา

2005-10-11T00:35:00.000-07:00

ฝนตกอีกแล้ว.. ตกมาหลายวันเต็มที ลมหนาวก็พัดมาแล้ว สองอย่างเจอกันเลยได้บรรยากาศเหงาๆ เศร้าๆ ชวนให้หดหู่น่าดู

วันนี้วันหยุด ตื่นสายอีกตามเคย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ ไม่ดิ ไม่ยอมนอนตังหาก นั่งทำงานแปล พอเหนื่อยๆ เลยไปค้นๆ หนังสือบทกวีเก่าๆ มาอ่าน (เกี่ยวกันยังไงเนี่ย?) เลยนั่งเหม่อๆ นึกถึงอะไรหลายๆ อย่าง นึกถึงวันเวลาทั้งหมดที่ผ่านมา นึกถึงอะไรบางอย่างที่ลืมไปแล้ว (แล้วนึกออกได้ไงหว่า)

นึกถึงคนหลายๆ คน บนเส้นทางที่พบเจอใครต่อใคร ทุกคนผ่านเข้ามาแล้วผ่านออกไป บางคนก็หยุดอยู่ด้วยกันนานๆ แต่บางคนก็มีเวลาได้เจอกันแค่แป๊บเดียว เคยสงสัยมั้ยว่า..ใครเป็นคนกำหนดกันนะ?

บางทีเราก็เลือกเส้นทางของตัวเองไม่ได้ คือเลือกได้ แต่มันก็มีข้อจำกัดหลายๆ อย่าง จนทำให้แทบจะเลือกไม่ได้นั่นแหละ (งงแฮะ) คือถ้าเราเลือก A แล้ว ผลที่จะตามมามันจะเป็น B C ใช่มะ ตอนที่เลือกเราอาจจะไม่ได้คิดถึง B C คือเราชอบ A ก็ตกลงใจเลือก A เพราะยังไม่รู้ว่า B C เนี่ย มันจะเป็นยังไง ในเมื่อมันจะมาต่อจากสิ่งที่เราชอบ มันก็ย่อมเป็นสิ่งที่เราชอบเหมือนๆ กันซินะ

แต่วันเปลี่ยน เวลาเปลี่ยน บางทีคนเราก็เปลี่ยน (บางทีเท่านั้นนะ) เราชอบ A แต่พอถึง B C เรากลับไม่ชอบมันแล้ว แต่มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้วน่ะ ตอนนี้ถึงชอบ M N แต่เราก็กลับไปเลือก L ไม่ได้แล้ว

มีอีกหลายคนมั้ยที่กำลังทุกข์ เบื่อหน่ายไอ้เจ้า B C ทั้งที่ตัวเองอยากเลือก M N หรือ Y Z แต่ชีวิตตอนนี้ไม่สามารถเลือกอะไรอย่างนั้นได้ เพราะอิทธิพลของเจ้า A ที่เคยเลือก..

มีทางเดียวก็คือพยายามเป็นสุขกับ B C เพราะจะนั่งฝันหวานถึง M N หรือ Y Z ก็คงไม่มีประโยชน์

เนื่องจากคิดอะไรแบบนี้ก่อนนอน วันนี้เลยตื่นมาพร้อมอารมณ์เหงาๆ เลยต้องหาอะไรทำ จริงๆ งานก็มีนะ งานแปลเยอะเลย 10หน้า แบบไม่มีที่ว่างเลย ส่งวันที่14 นี้แล้ว แต่เข้าใจมะ เวลาเหงาๆ มันจะทำงานไม่ค่อยได้อ่ะ สมองไม่ค่อยลื่น (ข้ออ้างชัดๆ) วันนี้เลยจัดอะไรต่ออะไรในครัว นั่งดูหนังฟังเพลงไปเรื่อย ซื้อชัตเตอร์ฯ มาดู น่ากลัวใช้ได้เลยอ่ะ เพียงแต่ดูตอนเหงาๆ เลยไม่ค่อยกลัว เหมือนๆ จะตายด้านนิดๆ แต่ดูแล้วรู้สึกหายเหงาขึ้น เท่มั้ย เวลาเหงาๆ ดูหนังผีแก้เหงา 555

เพลงที่ซื้อมาคราวนี้ก็มีแต่เพลงเหงาๆ ฟังแล้วยิ่งเหงาไปกันใหญ่ น้าน ก็ลองคนมันจะเหงา ทำอะไรก็เหงานิ

ตอนบ่ายๆ เลยโทรไปคุยกับคนโน้นคนนี้ นั่งกดดูรายชื่อคนโทรศัพท์ แล้วก็เลยรู้สึกขึ้นมาว่า เราทำใครต่อใครตกหายไปจากชีวิตหลายคนเหลือเกิน ทุกวันชีวิตเจออะไรใหม่ๆ มีใครใหม่ๆ เดินเข้ามาเรื่อยๆ ในชีวิตที่ต้องแข่งกับเวลา วุ่นวายอยู่กับงานและธุระปะปังสารพัน มันก็ทำให้คนเราลืมอะไรต่ออะไรไปได้เหมือนกัน..

บางทีความหมายของคำว่าเพื่อน.. อาจจะอยู่ที่ เราไม่ลืมกัน แม้จะวุ่นวายอยู่กับสิ่งใหม่ๆ ในชีวิตตัวเองเท่าใดก็ตาม

ที่ผ่านๆ มา ชอบ(จริงๆ ไม่ชอบหรอก) นั่งน้อยใจ ว่าเรา..ถูกลืม.. วันนี้เลยรู้สึกว่า จริงๆ แล้วเราก็ลืมคนอื่นเหมือนกัน และที่จริงที่สุด คือคงไม่มีใครตั้งใจจะลืมใคร (ถ้าโกรธเกลียดกันก็อีกเรื่อง) แต่ระยะทางและวันเวลา มันทำให้เราไม่มีเวลามานั่งละเมียดละไมอยู่กับสิ่งที่อยู่ห่างไกล ทั้งในแง่ของระยะทางและกาลเวลา ทุกคนต่างก็มีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ณ ที่ที่ตัวเองก้าวย่ำอยู่มิใช่หรือ

มิใช่อยู่กับที่ที่เคยคุ้นในอดีต หรือเพื่อนแสนรักเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว

วันนี้ก็เลยได้คุยกับน้องที่น่ารักสองคน ที่เราเกือบจะทำเค้าหล่นหายไปจากชีวิตเราซะแล้ว ทั้งๆ ที่น้องคนนึงอยู่ใกล้กันม้ากกก แค่นี้เอง บางทีใกล้เกินไปก็ทำให้ลืมได้เหมือนกัน

ต่อไปจะใส่ใจกับใครต่อใครรอบตัวมากขึ้นนะคะ
ให้ฉายา คิวทอง ถูกเปลี่ยนมือซะที เนอะ พี่ยกให้น้องเกดละกันนะ 55555

ตีแผ่ด้านมืด..ห้องนอน

2005-10-04T02:03:00.000-07:00

วันนี้จัดห้องเรียบร้อยแล้ว เย้ สะอาดเอี่ยมเป็นระเบียบเรียบร้อยดี (แต่คงเป็นอย่างนี้ได้แค่ไม่กี่วัน) ข้าวของที่ขนเอามาจากไทยคราวนี้เยอะมากกกกก ทั้งหมด 35 กิโลอ่ะ บัตรเงินบัตรทองอะไรก็ไม่มี ต้องทำหน้าตาออดอ้อนคนที่เคาน์เตอร์สุดฤทธิ์ ถึงได้ผ่านมาได้ แต่ไม่วายโดนบ่นเล็กน้อย สำหรับรายการข้าวของ เด๋วจะเอามาตีแผ่อีกที ถ้าเขียนวันนี้อาจไม่ได้นอน เพราะเยอะจริงๆ ขนาดมะนาวดองยังเอามาเลย ผิดกฎหมายนะเนี่ย มิควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง เครื่องก๋วยเตี๋ยวตุ๋นยาจีนก็มีนะ ทำราวกับจะมาเปิดร้านอาหาร เว่อร์เจงๆ

วันนี้ตีแผ่เฉพาะห้องตัวเองก่อน ที่บอกว่าด้านมืด เพราะปกติเราอยู่ตอนกลางคืนก็เปิดไฟอย่างนี้อ่ะ เวลานั่งทำงาน มันโรแมนติกดี อิอิ เวลามีแขกมา เค้าก็จะพยายามเปิดไฟกลางห้องกัน บอกว่ามันมืดๆ ชอบกล แต่เผลอเมื่อไหร่ เจ้าของบ้านตามปิดหมดค่ะ 5555 ไม่ชอบอยู่สว่างๆ ชาติก่อนอาจเคยเป็นมนุษย์ถ้ำนิ

อันนี้ชั้นหนังสือ นิยายทั้งนั้นแหละ หนังสือเรียนมีอยู่ชั้นล่างสุดแค่นั้น นอกนั้นเก็บเข้าตู้หมด (จะใช้ทีก็รื้อกระจุยค่ะ มิควรเอาเยี่ยงอย่าง..อีกครั้ง) ถัดมาเป็นชั้นวางทีวี วีดีโอ สเตอริโอ แล้วก็เป็นโต๊ะหนังสือ คอมก็อยู่บนนี้แหละ ถัดไปก็หน้าต่างฝั่งระเบียงแล้ว ส่วนโต๊ะที่เห็นอยู่กลางห้องเป็นโต๊ะกินข้าวนั่งพื้นแบบญี่ปุ่น หรือจะเรียกว่าโต๊ะอเนกประสงค์ก็ได้ เพราะอะไรๆ ก็กองไว้ที่โต๊ะนี้แหละ หนังสือเรียน แฟ้มงาน กลับมาก็กองไว้ก่อน เทียนหอม ตะเกียงน้ำมันหอมเวลาจุดก็วางที่นี่ (วันนี้ซุกซ่อนเต็มที่ เลยโล่งขนาดนี้)

อันนี้โซฟา หมอนลายแม่วัวนี่มีตำนาน เด็กกพ.รุ่น24-27 จะรู้จักดี 5555 ยืนยันว่ามันเป็นลายวัวนะจ๊ะ ไม่ใช่ลายหมาดัลเมเชี่ยนอย่างที่มีคนเข้าใจ ข้างๆ โซฟาที่เห็นเป็นประตูนั่นคือตู้เสื้อผ้าแบบที่อยู่ในผนังอ่ะ อันนี้จำเป็นมาก สมบัติกว่า 90% แออัดยัดเยียดกันอยู่ในนี้ ใกล้ระเบิดแล้วละ ส่วนอีกฝั่งของโต๊ะนั่นเป็นเตียงอ่ะ

อันนี้เตียงนอน ผ้าห่มฟูเชียว คือเพิ่งเอาออกมาตาก เพราะตอนหน้าร้อนไม่ได้ใช้ผืนนี้อ่ะ ตอนนี้นัยว่าเห่ออากาศเย็นๆ แบบหน้าใบไม้ร่วงเต็มที เลยเอาออกมาปัดฝุ่น ผึ่งแดดไว้ กำลังหอมกลิ่นแดดดีมากเลย ผ้าปูที่นอนชอบสีขาว (แม้จะมีคนบอกว่ามันเหมือนโรงพยาบาล) คือชอบแต่งห้องด้วยสีขาวครีมๆ อ่ะ ดูสะอาดดี (แม้ว่าคนอยู่จะทำตัวซกมกผิดกับสภาพแวดล้อมอยู่มาก) ม่านก็สีครีม พรมก็สีครีม (แต่ตอนนี้คล้ายๆ จะเป็นสีฝุ่น ขมุกขมัวจนแทบจำสีเดิมไม่ได้) ส่วนดอกไม้กลางห้องนี่เยอบีร่าอ่ะ สามดอกสามสี แดง เหลืองอ่อน โอลด์โรส หวานอมเปรี้ยวดี ชอบ

ตะเกียงน้ำมันหอมวันนี้ลองกลิ่นใหม่ ซื้อมาจากเมืองไทย กลิ่นดอกพุดซ้อน หอมเย็นๆ ดี ชอบๆ ซื้อกลิ่นตะไคร้กับพิกุลมาด้วย แต่ยังไม่ได้ลองเลย จริงๆ อยากได้กลิ่นชมนาดมากเลย แต่เดินหาทั้งจตุจักร ไม่เจออ่ะ T_T

ยังคงบ้าฟังวิทยุไทยอยู่อย่างจริงจัง วันนี้ฟังเพลง ไม่แข่งยิ่งแพ้ อีกสองรอบ ที่ Virgin Soft ที่แหละ สงสัยดีเจจะชอบเพลงนี้มาก

นอนแย้ว ~*

ไม่แข่งยิ่งแพ้

2005-10-03T02:30:00.000-07:00

ช่วงนี้ฟัง Virgin Soft เวลาทำงานดึกๆ ประจำ เค้าเปิดเพลง "ไม่แข่งยิ่งแพ้" ของป้าเบิร์ดบ่อยมาก แค่วันนี้ฟังสามรอบแล้ว ร้องตามได้แล้วอ่ะ ^^

เราเองห่างหายจากเพลงไทยมานานจนไม่รู้แล้วว่าเพลงนี้มันใหม่หรือเก่า แต่ชอบเนื้อเพลงจังเลย โดนใจ

ฟังแล้วนึกถึงอะไรหลายๆ อย่าง นึกถึงคนหลายๆ คน รวมทั้งตัวเองด้วย ว่าตอนนี้.. อยากจะบอกอะไรกับใครคนนึงรึเปล่านะ?

บอกอาจารย์ว่าพรุ่งนี้จะโดดแล็บ เอ๊ยม่ายช่าย

ตอนนี้มีความรู้สึกดีๆ ให้คนดีๆ คนนึง ความรู้สึกดีๆ ในที่นี้หมายถึงดีๆ จริงๆ แล้วคนๆ นี้ก็เป็นคนดีจริงๆ เค้าคนนั้นคือ.. พี่โดม 55 ล้อเล้นนนน

ม่ายบอกและ เด๋วไปๆ มาๆ ใบ้หมด คนอื่นรู้กันหมด ว่าคุณหนูกำลังจะนอกใจคุณแมว 5555 ล้อเล้นนนน อีกครั้ง ไม่นอกใจหรอก แมวอ้วนน่ารักขนาดนี้ แต่ยังไงดีล่ะ.. บางที.. ก็มีบางทีใช่มั้ยล่ะ ที่คนเรา(เอ..หรือเราคนเดียว?) จะรู้สึกดีดีกับคนดีดีซักคน ไม่ใช่ในแง่ของความรักความหลงอะไรหรอก แต่รู้สึกดีดีอย่างที่พึงรู้สึกกับเพื่อนมนุษย์ที่ดีดีซักคนน่ะ (งงป่ะ เขียนเองงงเองแฮะ)

ม่ะเอาแย้ว เขิน (เขินเป็นด้วย?) เอาละ เนื้อเพลงนี้ เค้าว่าอย่างนี้..

แน่นอน เมื่อเรารักเขาเข้าแล้ว
เขาไม่ยอมรักตอบ
ก็ต้องเจ็บต้องช้ำไป

แน่นอน ถ้ามันเป็นเกมอะไรสักเกม
ก็ต้องมีคนเสียใจ

แต่การแพ้ เพราะไม่เคยได้ลงแข่ง
น่าเสียดาย น่าเสียดาย..

อย่าเก็บมันไว้ อย่าปิดมันไว้
เมื่อไปเจอใครที่แคร์
ไม่อยากเอ่ยยิ่งช้ำ ไม่อยากแข่งยิ่งแพ้
และคนที่เราแคร์ไม่มีวันรู้เลย..

ฉันเอง ได้แต่ฝันได้แค่นี้
เพราะว่าใจขี้ขลาด พลาดสิ่งที่แสนดี
เสียดาย ที่มัวไปกลัวตัวเองช้ำใจ
เมื่อรู้ก็สายทุกที

ก็การแพ้ เพราะไม่เคยได้ลงแข่ง
น่าเสียดาย น่าเสียดาย

อย่าเก็บมันไว้ อย่าปิดมันไว้
เมื่อไปเจอใครที่แคร์
ไม่อยากเอ่ยยิ่งช้ำ ไม่อยากแข่งยิ่งแพ้
และคนที่เราแคร์ไม่รู้เลย..

เนอะ ถ้าไม่บอก คนที่เราแคร์เค้าจะรู้หรอ อ้าว แล้วนี่หล่อนไปแคร์เค้าหรอ !!
ไม่นะ !!
ไม่ลงแข่งหรอกนะ เพราะไม่รู้จะแข่งอะไร กับใคร

บอกแล้วว่าแค่รู้สึกดีดี ที่อาจจะเป็นอยู่แค่ข้ามคืน แล้วก็หาย อย่างที่เคยเป็นบ่อยๆ นับคร่าวๆ เฉลี่ยเดือนละสามคน เฮ้ย เว่อร์ไป แค่ประมาณเทอมละคน เปลี่ยนวิชาเรียนทีก็ปลื้มคนใหม่ที (นี่ยังดีนะคณะนี้มันไม่ค่อยมีคนหล่อๆ ไม่งั้นจะทำสถิติได้ดีกว่านี้)

เว่อร์ปายยยย ทุกทีมันก็ปลื้มๆ เหมือนปลื้มดาราน่ะ กรี๊ดเล่นๆ แก้เซ็ง เอาไว้เป็นหัวข้อสนทนา(นินทา)เวลาทำแล็บ(ต๊าย เห็นผู้ชายเป็นอาหารปาก) แล้วสามวันก็หาย แต่คราวนี้ไม่ใช่น่ะ ไม่ได้ปลื้ม ไม่ได้กรี๊ด

แต่เป็นความรู้สึกดีดี ที่ห่างหายไปจากเรานานแล้วนะ ห้าปีแล้ว.. ตั้งแต่มีคุณแมวเข้ามาในชีวิต (คือคล้ายๆ ราหูเข้าเสวยอายุน่ะ) ความรู้สึกที่ทำให้ยิ้มให้ต้นไม้ใบหญ้าได้..

พอแล้ว ยิ่งเขียนยิ่งล่อแหลม เมามะม่วงแช่อิ่มแหงเลย วันนี้กินหลายชิ้นไปหน่อย >_<

นอนและ (*^-^*)

ปอลอหนึ่ง รูปประกอบวันนี้ เนื่องจากรู้สึกว่าเรากำลังมองเค้าน้ำลายหยดติ๋งๆ เหมือนเจ้าตัวในรูปนี้ หวาย.. ล่อแหลมๆๆ

ปอลอสอง อ่านที่เขียนๆ มาตลอดสามเดือนนี่แล้วรู้สึกว่า เฮ้อ บล็อกอะไรวะ ไร้สาระสุดขีด ทำไมชีวิตข้าพเจ้าไร้สาระเช่นนี้ โอ้ยยย >_<

++++++++++++++

กรี๊ด ปาฏิหาริย์มีจริง

ตะกี๊ปิดไฟแล้ว กำลังจะนอน แต่เปิดคอมทิ้งไว้ ฟัง Virgin Soft เจ้าเก่า
กำลังจะนอนแล้ว พอดีเพลงนี้ขึ้นมาพอดี จำชื่อเพลงไม่ได้ แต่ชอบ

แค่ได้รักคนดีๆ มันก็ดีจนเกินพอ
แค่ขอคอยดูแลรักเธอด้วยใจ
ก็เพียงแค่ขอเป็นคนหนึ่ง ที่ชื่นชมเธอไกลๆ
และฉันยังเต็มใจทำเพื่อเธอ ไม่หวังอะไรตอบแทน

เฉพาะท่อนนี้เลย ทำให้ต้องลุกขึ้นมานั่งฟังอย่างอิ่มอกอิ่มใจนิดๆ
ว่าตรงกับความรู้สึกเราเหลือเกิน โดยเฉพาะบรรทัดแรก รู้สึกอย่างนี้จริงๆ นะ
(แต่คงไม่ไปทำอะไรเพื่อเค้าอ่ะ ทำเพื่อตัวเองก็เหนื่อยจะแย่แร้ว)

อิ่มใจที่ให้ข้อสรุปกับความรู้สึกของตัวเองได้ซะที ด้วยเพลงนี้

ฝันดีนะ คนดี(จริงๆ)

แนะนำหนังสือ

2005-09-29T01:26:00.000-07:00

เขียนนิยายไม่ออก เลยมาอัพบล็อกแก้กลุ้ม 555
เด๋วนี้ทำไมเขียนอะไรๆ ไม่ลื่นไหลเลยว้า งือๆๆ เซ็งๆ

ใกล้เปิดเทอม (จริงๆ ก็ควรจะไปแล็บได้แล้วละ แต่ยังหวงแหนวันปิดเทอมอยู่มาก) ยังรู้สึกไม่ค่อยได้พักเลยแฮะปิดเทอมนี้ ทำไมยิ่งอายุมากยิ่งแบตอ่อนเนี่ยชั้น เฮ้อ

วันนี้อ่านหนังสือเล่มใหม่ของวินทร์ เลียววาริณ ชื่อเรื่อง ปลาที่ว่ายในสนามฟุตบอล ชื่อเรื่องแปลกดีมะ วินทร์บอกว่าเรื่องนี้เป็นแว่นขยายของ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน อีกที แต่มันไม่ใช่รวมเรื่องสั้นอะนะ เป็นการเอาเรื่องความเชื่อต่างๆ ของมนุษย์ กับความจริงทางวิทยาศาสตร์ มาเขียนบอกเล่าสนุกๆ มากกว่า ประมาณว่า ทุกอย่าง..วิทยาศาสตร์มีคำตอบ อะไรแนวนี้

มีตอนที่คนเขียนสมมติตัวเองไปคุยกับชาร์ลส์ ดาร์วิน คุยกับลิงดอนฮวน (เป็นสมญาที่ตั้งให้ลิงโบโนโบ ที่มีพฤติกรรมผัวเดียวเมียเดียวเหมือนมนุษย์) ด้วย ขำๆ ดี สำนวนก็ประชดๆ ตลกๆ ตามแบบของวินทร์ การสมมติ สาธก พรรณา ก็ยังเฉียบขาดเหมือนเดิม ชอบการเปรียบเทียบของวินทร์ มันเห็นภาพและเข้าใจง่ายดี ยังอ่านไม่จบหรอก ชอบนะ เพียงแต่รู้สึกว่าออกจะเครียดอยู่ซักหน่อย (เอ๊ะหรือวันนี้เราเครียดเอง) ใครยังไม่ได้อ่านแนะนำให้อ่านนะ ได้อะไรดีๆ เยอะเลย เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเนสสี สัตว์ประหลาดคอยาวในทะเลสาปเป็นภาพแต่ง (เอ..หรือเค้ารู้กันหมดแล้วหว่า)

เล่มนี้รู้สึกว่าวินทร์จะเขียนแนวคิดที่ว่า มนุษย์ต่างดาวไม่จำเป็นต้องมีรูปร่างหน้าตาและองค์ประกอบพื้นฐานเหมือนมนุษย์ อย่างเช่นอาจจะไม่ได้ใช้ออกซิเจนในการดำรงชีวิต และไม่ได้ประกอบขึ้นด้วยคาร์บอน แนวคิดนี้วินทร์เน้นมากๆ จนบางทีก็รู้สึกว่ามันวกวนเหมือนกันนะเนี่ย (อ้าว) แบบมันโผล่มาหลายบท หลายเรื่องเกินไปอ่ะ แต่ยังไงๆ โดยรวมก็เป็นหนังสือที่ชอบมากเล่มนึง ให้สี่ดาวครึ่งจากห้าดาวอ่ะ

อีกเล่มที่อ่านเมื่อเร็วๆ นี้ คือ เจ้าหงิญ ของบินหลา สันกาลาคีรี หนังสือรางวัลซีไรต์ปีนี้ ตอนแรกอ่านคำโปรยแล้วบอกเป็นนิทาน ชักจะหวาดๆ เอ.. มันจะหนุกหรอหว่า..

แต่อ่านแล้วแบบ.. โอ้ววว สุดยอดดด เอาไปเลยห้าดาวเต็ม (วันนี้สาวกหมายเลขต้นๆ ของคุณวินทร์ขอทรยศ เอาใจออกห่างคุณวินทร์หนึ่งวันค่ะ) เป็นนิทานที่น่ารักมากๆ อ่านแล้วอยากถามว่า..คิดได้ไงเนี่ยยย น่ารักจริงๆ อ่านไปยิ้มไป น่ารัก ตลกแบบน่ารักๆ แล้วมีข้อคิดแทรกอยู่อย่างแนบเนียนทีเดียว เนื้อเรื่องเป็นแบบเด็กอ่านได้ผู้ใหญ่อ่านดี เชื่อมั้ยล่ะว่ามีการแอบด่านักการเมืองในนิทานได้ด้วย นับถือๆ

เรื่องนี้การันตี ใครอ่านแล้วไม่ชอบมาเอาเงินคืนได้ที่ข้าพเจ้า (งั้นเลย..)

ว่าแต่ ยังหา ปีกแดง ไม่เจอเลยอ่ะน้องแคงการู งือๆ เจ๊ว่าขนมาญี่ปุ่นแล้วนะ ไม่รู้ให้ใครยืมไปแล้วลืมป่าวอ่ะ เฮ้อ เด๋วต้องลองค้นดีๆ ตอนนี้ยังว่างๆ อยากอ่านมั่กๆ

ปล. ไม่เกี่ยวอะไรกับภาพข้างบนเลยเนอะ แต่คืนนี้ดาวสวยเหมือนภาพนี้ เลยเอา Starry Night มาแปะซะงั้น

ลังเล ลังเล

2005-09-27T22:50:00.000-07:00

งึมๆๆๆ นั่งเหม่อจ้องจอคอมมาหลายนาที หาทางออกไม่ได้ เลยมาบ่นดีกว่า
ช่วงนี้ชักจะขี้บ่น เอ๊ะ..

ช่วงนี้รื้อฟื้นเอาพล็อตนิยายเก่าๆ ออกมาเขียน ตั้งใจจะหันหลังให้พล็อตแบบว่ารักเขาข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่ง อย่างที่เคยชอบเขียน แต่ก็หนีไม่คอ่ยจะพ้นเอาซะเลย เขียนได้เขียนดี เขียนแล้วไหลลื่นกว่าเรื่องหวานๆ อีกตังหาก เฮ้อกลุ้ม

อยากเอาเรื่องแฟนตาซีนิดๆ ดราม่าหน่อยๆ อย่าง ตราบเวลายังเลยล่วง (อะฮ้า ตั้งชื่อเรียบโร้ย) ที่เกี่ยวกับการย้อนเวลา กลับไปอยู่ในวันเวลาที่มีความสุขที่สุด ของคนสองคน พระเอกเรื่องนี้จะให้เป็นพี่อ่วม อยากเขียนถึงมานานแว้ววว ส่วนนางเอกก็ อ้าว แน่นอนว่าข้าพเจ้าเอง วะฮะฮ่า

ส่วนอีกเรื่องก็เรื่องถนนดอกหญ้า ที่จะให้ชุนเป็นพระเอกนั่นแหละ ตอนแรกจะเขียนให้เป็นแนวละไมๆ เหมือนคืนนี้ไม่มีพระจันทร์ และเรื่องสั้นหลายๆ เรื่องที่ผ่านมา แต่ก็แบบ..อื้ม เรื่องนี้อยากเขียนเป็นเรื่องยาว แล้วก็อยากลองเขียนเรื่องหวานๆ ดูเหมือนกัน เพราะเหมือนจะขายดี มีแต่คนมาทวง เหมือนตอนอุ่นไอฯ ทั้งๆ ที่คนเขียนเขียนไปอายตัวเองไป เฮ้อตรู ทำไปด้าย..

จริงๆ ชอบเขียนเรื่องเศร้าๆ กระชากอารมณ์มากกว่า ประเภทพระเอกหรือนางเอกตายตอนจบ หรือค้างคาไว้ไม่ยอมบอกว่าจะฟื้นหรือไม่ อาจเพราะได้อิทธิพลมาจากทมยันตีเยอะ พระเอกนางเอกทมยันตีตายตอนจบกันหลายเรื่องเลยละ ส่วนใหญ่จะเป็นมะเร็งตาย มะเร็งกระเพาะอาหารด้วยละ เช่น น้องดา จากเรื่องคำมั่นสัญญา, รสิกา ในเถ้ากุหลาบ หรือตายเพราะอุบัติเหตุและอาชญากรรมน่ากลัวอื่นๆ เช่น ไอ้มะเฟือง ในถนนสายหัวใจ รถตกเขาตาย นภลัย ในรักลวง เครื่องบินตกตาย เจ้าจันกะพ้อ ในอตีตา ก็ตายในศึกบางระจัน ธารทิพย์ ในเรื่องวันที่รอคอยก็โดนยิงตาย มะล่ะ ตายเรียบ

แต่รู้สึกว่าเรื่องเศร้าๆ จะสะกดคนอ่านได้ดีกว่าเรื่องหวานๆ (นี่..ใช้คำซ้า..) จริงๆ นะ คือตัวเราเองก็ชอบอ่านเรื่องเศร้า เอ๊ย ไม่ใช่ คือรู้สึกว่าอ่านเรื่องเศร้าแล้วอินมากกว่าเรื่องที่จบหวานๆ ประเภทพระเอกนางเอกกอดกันอย่างซาบซึ้งตอนจบเยอะเลย ฉะนั้นเมื่อมาเขียนเอง ก็..ยังไงดีล่ะ เรารู้สึกว่าเขียนเรื่องเศร้า แล้วทำให้คนอ่านเศร้าตามไปด้วย หรือร้องไห้ตามไปด้วยเนี่ย มันเป็นสุดยอดความสำเร็จแล้ว น่าน ซาดิสม์นี่หว่า..

แต่ก็ได้ผลมาแล้วในหลายๆ เรื่องที่ผ่านมา ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเศร้าทั้งนั้นเลย ฮ่าๆ

แต่..ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรื่องเศร้ามันขายยากกว่าเรื่องหวานๆ ใสๆ คงเพราะคนอ่านเค้าก็มีเรื่องเศร้าๆ ในชีวิตตัวเองมากพออยู่แล้ว เวลาอ่านนิยาย เค้าก็คงอยากได้เรื่องสนุกๆ ทำให้หายทุกข์ หายเศร้า ซะมากกว่าจะมานั่งเศร้าตามตัวละครไปด้วย (แต่ก็อาจจะมีคนอ่านประเภทซาดิสม์อย่างเราแอบแฝงอยู่เหมือนกันนิ แอบหวัง)

ฉะนั้น สรุปว่าควรจะเขียนเรื่องหวานๆ ใช่ป่าวอะเนี่ย? งึมๆ ลังเลๆ

ถ้าเขียนเรื่องตราบเวลาฯ เขียนยังไงก็คงไม่หวาน แต่อาจจะออกแนวรันทดไปเลย หรือไม่ก็อิงธรรมะไปโน่น แต่ถ้าเขียนเรื่องถนนดอกหญ้า ก็คงจะหวานได้มาก เมื่อคืนนอนคิดพล็อตแตกยอดไปได้อีกไกล จนแทบจะไม่เป็นอันนอน

จะเอาใจคนอ่าน หรือเอาใจตัวเอง?

วันนี้จดๆ จ้องๆ จะเขียน เลยเขียนไม่ได้ซะที ตัดสินใจไม่ตกว่าจะเขียนเรื่องไหนก่อน เฮ้อ

เมื่อคืนเอาเรื่องไม้ขีดไฟกับดอกทานตะวันไปลงถนนนักเขียน เพราะตอนส่งประกวดที่เว็บเลิฟฯ ได้รางวัล ก็เลยถูกห้ามลงในเวบอื่นๆ ตอนนี้เว็บเลิฟปิดไปแล้ว เลยไปเอามาเกลาๆ แล้วเอามาลงแก้กลุ้ม เนื่องจากยังเขียนเรื่องใหม่ไม่ออก

ผลคือคนอ่านร้องไห้กันทั้งกระทู้ ก็ดีใจ.. อ้าว ซาดิสม์อีกแล้ว ไม่หรอก ก็รู้สึกดีที่เราจูงอารมณ์คนอ่านได้ แต่ก็.. อีกอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือคนอ่านมีน้อยกว่าเรื่องหวานๆ ของเราเมื่อก่อนนี้ อย่างแค่คนข้างใจ หรืออุ่นไอฯ (ที่มีคนโผล่มาทวงให้เขียนต่อ ทั้งๆ ที่หนีหน้ามาตั้งสองปีกว่าแล้ว เฮ้อ)

ก็ต้องน้อมรับกรรม เอ๊ย รับผลนี้มาพิจารณา ว่าเราจะเขียนเอาใจตัวเองหรือเอาใจผู้อื่น >_<

เกือบห้าทุ่ม ไปอาบน้ำดีกว่า คืนนี้ฝนตก อากาศเย็นๆ ชวนให้ง่วงดีจัง..

พล่ามเรื่องนิยายตัวเองมาหลายวันเต็มที เด๋วว่างๆ จะเอามาลงไว้ที่นี่ด้วย เผื่อใครยังไม่ได้อ่าน หรืออ่านแล้วแต่จำไม่ได้ เอาไว้ให้ว่างๆ ก่อนนะ นะ นะ

ตอนนี้ถ้าใครอยากอ่านก็เสิร์ชดูที่ถนนนักเขียนก็ได้ ยังอยู่ครบเลย นามปากกาก็ชื่อล็อกอินในพันทิพน่ะแหละ โยษิตา อ่ะ

กลับมาแล้ว..

2005-09-23T00:48:00.000-07:00

เพิ่งอัพว่ากลับไทย นี่ผ่านไปอาทิตย์เดียว กลับมาญี่ปุ่นแล้ว รวดเร็วปานกามนิตหนุ่ม โอ้ว

คราวนี้กลับน้อยไปหน่อย 20 วัน ยังไม่ทันเบื่อบ้าน กำลังรักบ้าน ผูกพันกับบ้าน ก็ต้องกลับมาแล้ว โฮๆๆ เลยคิดถึงบ้านมากๆๆๆๆ ทุกปีกลับเกือบสองเดือน อยู่จนเบื่อ อ่านหนังสือหมดบ้าน ดูละครบ่ายจบเป็นเรื่องๆ จนเบื่อแล้วเบื่ออีก ถึงได้กลับมา พอกลับมาเลยไม่คิดถึงบ้านเท่าไหร่..

โอ้ย ง่วงมั่กๆ เครื่องออกเจ็ดโมงครึ่ง เลยต้องตื่นตั้งแต่ตีสามครึ่ง เพื่อออกจากบ้านตีสี่ครึ่ง จริงๆ พยายามจะนอนตั้งแต่สี่ทุ่ม แต่ติดเมาท์กระจายทางโทรศัพท์..อย่างนี้ทุกปีเรยยยย เพื่อนๆ ที่เคารพทั้งหลายที่ในวันปกติมันจะไม่โทรมากันหรอกนะ แต่จะโทรในวันก่อนกลับ เมาท์กันจนแบตหมดหรือเงินหมดเป็นคนๆ ไป จึงได้วาง และได้นอนจริงๆ เมื่อเวลาเกือบตีหนึ่ง โอ้แม่เจ้า

ขึ้นเครื่องมาก็ไม่ได้นอนอีก ฝรั่งข้างๆ บ้าน้ำลายมากๆ ท่าทางจะชอบประเทศไทยสุดขีด ชวนคุยเรื่องเมืองไทยทุกเรื่องเลย ไปเที่ยวนี่มา ไปกินนั่นมา ไปดูวัดโน้นมา ฯลฯ ภาษาอังกฤษดิชั้นก็พิการๆ พูดได้เป็นคำๆ กับใช้ภาษามือ ปนไทย ปนญี่ปุ่น เหนื่อยโคด แต่พี่แกมีความพยายามในการชวนเราคุยมากๆ เรื่องการเมือง เรื่องศาสนา เรื่องพระมหากษัตริย์ ก็ดันไปเอามาคุยได้ รู้ละเอียดซะด้วยนะ เรื่องฆ่าโหดนาวิกโยธินที่นราธิวาสยังรู้เลย มีการด่าอย่างเจ็บแค้นแทนคนไทยอีกตะหาก

สรุปวันนี้ไม่มีอะไร แค่อยากมาบ่นว่าง่วง ง่วง ง่วง
แต่ไม่อยากนอน
พรุ่งนี้บ่ายมีสอน คงทำให้หายเหงาไปได้มั่ง เนอะ
เฮ้อ

Home sweet home

2005-09-16T18:13:00.000-07:00

เง้ย ไม่ได้อัพมาเกือบๆ เดือนเลยนะเนี่ย ม่ายหวายๆ

กลับไทยมาตั้งแต่วันที่ 3 วันนี้วันที่ 16 แล้ว ยังไม่ได้ทำไรเลย เฮ้อ
หอบงานแปลกลับมาทำ พลาดอย่างแรง ไม่น่าเลย

คือเรามันพวกนิสัยเสีย พอปิดเทอมจะอยากอยู่เฉยๆ เฉยจริงๆ เฉยแบบไม่อยากทำอะไรเลย นอกจากนั่งๆ นอนๆ เล่นกับหมาแมว ดูทีวี หาของกิน อ่านนิยาย เขียนนิยายไปตามอารมณ์ พอมีงานกลับมาทำมันก็เลยแบบว่า ขี้เกียจจจจจ (อยากพิมพ์ จ จาน ให้ยาวไปถึงสุไหงโกลก แต่ขี้เกียจ เห็นป่ะ ขี้เกียจจริงๆ)

คือมันขี้เกียจจริงๆ นะ งานนี้ได้มาตั้งนานแล้ว กำหนดส่งวันนี้ละ จริงๆ พอกลับมาไทย กะว่าจะรีบๆ ทำให้เสร็จๆ ไป จะได้สบายอกสบายใจ ใช้ชีวิตขี้เกียจๆ ได้เต็มที่ แต่พอตั้งท่าทำ ก็ขี้เกียจซะก่อนแล้ว ก่อนที่งานจะเสร็จ เลยได้วันละย่อหน้าเดียว บางวันก็สามบรรทัด เหอๆ นี่ยังดีนะเสร็จตามกำหนด เพิ่งส่งไปตะกี๊ มั่วไปเยอะพอแรง เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับทฤษฎีทางสถิติและฟิสิกส์ แหม ใช้ถูกคนเจงๆ ข้าพเจ้าเองละที่ตกฟิสิกส์เป็นว่าเล่น สมัยอยู่ม.5 เหอๆๆๆ

อ่า เลิกบ่น อัพเดทชีวิตหน่อย

กลับมาครั้งนี้ไม่ค่อยได้ไปไหน พ่อไม่อยู่อ่ะ ไปอยู่แม่ฮ่องสอน เอาพลขับไปด้วย เลยไม่มีคนขับรถพาเราไปไหน อยู่นี่กลายร่างเป็นคุณหนูเต็มขั้น ไปไหนมาไหนเองไม่ได้อ่ะ ง่อย (เอ รู้สึกพลขับจะสำคัญกว่าพ่อยังไงไม่รู้ 555) วันที่เรากลับมา พ่อกลับมาบ้านอาทิตย์นึง แต่นี่กลับไปอีกแล้ว จะลงมาอีกทีก่อนเรากลับสองวันเอง สรุปปีนี้กลับมาได้เจอพ่อประมาณอาทิตย์เดียวเองง่ะ ฮือๆ

ไปเจอต้องกับแคที่มาแล้ว เจอกันปีละครั้งมาก็นานนนนแล้ว แปดปีแล้วดินะ แต่ปีนี้แหละที่ทำให้รู้สึกว่า ต่างคนต่างก็โตขึ้น ต่างก็ก้าวเดินไปตามทางที่ตัวเองเลือกกันแล้ว ไม่ใช่เด็กผู้หญิงไร้เดียงสา(จิงอ่ะ?) ที่เคยเกาะกลุ่มจุ๊กจิ๊กกันสมัยก่อน

คำว่า แต่งงาน ที่เคยดูเหมือนห่างไกล อย่างที่เราคุยกันทุกปีที่กลับมาเจอกัน ว่าใครจะแต่งก่อนนะกลุ่มเรา คงไม่ได้แต่งง่ายๆ แน่ๆ เลย เพราะต่างคนต่างบ้าเรียน บ้าทางเดียวกันด้วยนะ 555

แต่กลับมาปีนี้ ใครคนหนึ่งในกลุ่มแต่งงานไปซะแล้ว..

ถึงเรื่องราวที่ได้ฟังมันจะไม่ค่อยราบรื่นนัก แต่ก็เป็นกำลังใจให้เสมอนะจ๊ะ

พรุ่งนี้จะไปกท. ก็คงได้เจอแค่ออย มีน เต๋า คิด ประมาณนี้ เพราะคนอื่นๆ โดยเฉพาะพวกหมอๆ ก็ไปอยู่ตจว.กันหมดแล้ว ไกลๆ ทั้งนั้นเลย บัวไปอยู่ศรีราชา ตั๊กอยู่อุดร หญิงอยู่กาฬสินธุ์ มิ้มอยู่ยโสธร กวางอยู่สระบุรี มีนุดีอยู่ใกล้สุด ที่รพ.ดอนพุด ใกล้ๆ บ้านเรานี่เอง กะว่าอาทิตย์หน้าจะไปให้นุดีทำฟันให้เหมือนกัน อิอิ

ยังมีหมอและหมอฟันบางคน ขวัญ ฟ้า มด จอย ยังไม่จบ แต่ก็ปี 6 กันแล้ว กลับมาปีหน้าทุกคนก็จบแล้วละนะ ไม่นับแกนะอุ้ย ออย เพราะป.โทของพวกแกท่าทางจะจบยากแหงม ๆ ใช่มะ ส่วนไอ้เต๋า รีบๆ จบน่า เด๋วไอ้ออยมันด่าแกเละซะก่อน

ส่วนหมอเบิ้ล อ้อ ขอนับหมอโยด้วย ก็ปี 5 แล้วเนาะ สงสัยปีนี้ก็จะไม่ได้เจออีก ยิ่งปีหน้าไปเป็นเอ็กซ์เทิร์นกันก็คงจะเจอกันยากหนักเข้าไปอีก ขอให้หมอโยได้มาลงที่อานันทฯ แล้วกัน จะป่วยทุกวันเรย กิกิ

ปีนี้กลับมา รู้สึกว่าพวกเราทุกคนก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่เต็มตัวกันแล้วนะ ไม่ใช่กึ่งๆ อย่างเมื่อก่อน เพราะก็ทำงานกันเกือบหมดแล้ว บางคนผ่อนรถ ผ่อนคอนโดกันแล้ว

ปีนี้ได้ขับรถด้วยละ รถพ่อคันใหม่เป็นเกียร์ออโต้ ก็เลยค่อยยังชั่ว ขับไปไกลๆ ได้แล้ว เหยียบมันส์เจงๆ คันมันใหญ่ดี ว่าคาเมโอใหญ่แล้วนะ คันนี้ใหญ่หนักเข้าไปอีก สูงมากๆ เห็นพ่อบอก 180 เซน เวลาขึ้นไปนั่งจะรู้สึกสง่างามมาก เหมือนนั่งอยู่บนวอ 555 เวลาเข้าใกล้สิบล้อหรือเหยียบสูงๆ ก็ไม่ส่ายไม่วูบวาบ สะจายๆ แต่ก็นะ ยังแซงไม่ค่อยเป็น แล้วก็ต้องมีพ่อนั่งไปด้วยทุกที คอยเตือนเวลาเหยียบเกินร้อย แถมวงเล็บว่าขับได้เฉพาะรถพ่อด้วยอ่ะ รถแม่ขับม่ะได้ ทั้งๆ ที่ตอนหัดขับแต่รถแม่แท้ๆ เลย แต่ตอนนี้เกิดอาการแพ้เกียร์ธรรมดา แหะๆ

นี่พ่อไปแม่ฮ่องสอนก็เอารถประจำตำแหน่งไป จอดคันนี้ทิ้งไว้เฉยๆ (ให้ลูกน้ำลายหยดเล่น โฮ) แอบคิดว่าถ้าขับคล่องกว่านี้ (และรถมันไม่ใหม่และแพงขนาดนี้) ก็จะขับไปไหนๆ เองมั่งละ ใบขับขี่ก็อุตส่าห์ไปซื้อ เอ๊ย ไปทำมาตั้งหลายปีแล้ว อย่างน้อยก็ขับไปดูหนัง ชอปปิ้ง ในตัวเมืองลพรีหรือยุดยาได้ก็พอแล้ว เอาไว้ปีหน้าเนอะ เอิ๊กๆ

กลับมาอยู่บ้าน ก็สงบๆ ดี ไม่รู้สึกว่าเหงาอย่างเมื่อก่อน สงสัยแก่แล้ว เลยชอบความเงียบสงบมากกว่าแสงสี วันๆ ก็เล่นกับหมา กอดกับแมว หาต้นไม้ใบหญ้าให้กระต่าย น่ารักมากๆ ทุกตัว โอ๊ยกรี๊ด โดยเฉพาะแมวนะ แม่มันหน้าตาธรรมดามากๆ ลายทางๆ สีเทาๆ เนี่ยแหละ แต่ออกลูกมารูปร่างหน้าตาเป็นแมววิเชียรมาศเลย สวยสุดๆ มีแต้มหน้า แต้มหู แต้มหาง ตรงตามลักษณะทุกประการ เพียงแต่ไม่ใช่สีน้ำตาลอ่อนแบบวิเชียรมาศแท้ๆ แต่เป็นสีน้ำตาลอมเทา แต่ก็น่ารักนะ สีแปลกมากๆ ตาก็สีฟ้าใส สวยสุดๆ กำลังอ้วนกลม น่ากอดที่สุด กระต่ายก็ขนนุ่มมมม ตาแป๋วๆ หน้าตาเหมือนตัวการ์ตูน น่ารักสุดขีด เสียแต่มันไม่ค่อยยอมให้จับให้อุ้มเลย สมชื่อกระต่ายตื่นตูมเจงๆ

หกโมงเย็น หิวข้าวแล้วละ ปายกินข้าวเย็นก่อน

ปล. หวัดดีคุณ Oakyman ไว้ตรงนี้นะคะ เพิ่งเข้ามาอ่านบล็อกตัวเอง เลยเพิ่งเห็นเมนท์ แหะๆ

กำลังอ่านหนังสือของวินทร์เล่มนึงเหมือนกันค่ะ เป็นรวมเรื่องสั้นรหัสคดี ชุดเสี่ยวนักสืบ พุ่มรัก พานสิงห์ อะค่ะ ซื้อเมื่อปีที่แล้ว อ่านไปแล้ว แต่ก็เอามาอ่านอีก (อยู่ในช่วงขาดแคลนหนังสือใหม่ค่ะ แหะๆ) ไม่รู้คุณโอ๊คอ่านรึยัง สงสัยจะอ่านแล้วแน่เลย แต่ถ้ายังลองอ่านดูนะคะ ขำๆ หักมุมดี เป็นรหัสคดีแบบไทยๆ

ส่วนปีกแดงยังไม่ได้อ่านเหมือนกันค่ะ ซื้อมาเก็บไว้นานแล้วเหมือนกันเลย เด๋วต้องกลับไปอ่านแล้วละ ^^
ตอนนี้คุณโอ๊คอยู่ญี่ปุ่นใช่ป่าวคะ ตอนไต้ฝุ่นลูกที่ 14 เข้า เป็นไงมั่งคะ ปลอดภัยดีใช่ปะคะ
เด๋วว่างๆ จะตามไปอ่านบล็อกน้าค้า ^^

ฟุ้ ง ซ่ า น

2005-08-28T23:28:00.000-07:00

ชีวิตกลับสู่รูปแบบเดิมๆ งานเยอะ ไม่มีวันหยุด ห้องรกเพราะไม่มีเวลาเก็บ อาหารต้องทำแล้วแบ่งแช่แข็งไว้ เพื่อที่กลับมาค่ำๆ จะได้กินได้ทันที กับข้าวต้องจ่ายเป็นอาทิตย์ เพราะไม่ค่อยจะเสร็จงานก่อนร้านค้าปิด

ละเหี่ยจริงๆ ถามตัวเองนี่เราจะเหนื่อยไปทำไมนักหนาเนี่ย ปกติทำงานก็สนุกดี แต่หนักๆ เข้ามันก็ล้าเหมือนกัน อย่างอาทิตย์นี้ ศุกร์เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา สอนทั้งหมด 6 คาบ โอ้ย วันศุกร์ 1 เสาร์ 3 อาทิตย์อีก 2 พรุ่งนี้วันจันทร์ก็สอน อังคารก็สอน พฤหัสก็ ศุกร์ก็สอน สอนหมดเลย เหนื่อยล่วงหน้า จริงๆ วันเสาร์ที่ 3 ตอนเช้าก็มีสอน แต่ดีนะโดนแคนเซิลไปแล้ว ไม่งั้นจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนกว่านี้อีกมาก สอนสิบโมงถึงเที่ยง แล้วตอนเย็นขึ้นเครื่องบินกลับไทย สู้ชีวิตจริงๆ

กลับบ้านแล้วรู้สึกเหมือนไม่ได้พัก เพราะบ้านมันรกๆ ของเกลื่อนไปหมด แต่ก็เหนื่อยเกินกว่าจะลุกขึ้นมาเก็บกวาด เหนื่อยกลับมาก็เลยละเหี่ยต่อ ละเหี่ยแล้วเลยไม่มีอารมณ์เก็บบ้าน เป็นวงจรอุบาทว์อย่างนี้เรื่อยไป แย่

ปกติคุณแมวอยู่ เปิดกล้องคุยกัน ก็โมโหคุณแมว ว่าพูดมากจัง เราจะทำอะไรก็ทำไม่ได้ ลุกไปไหนก็ไม่ได้ พ่อแหกปากเรียกลั่นบ้านซะดื้อๆ งั้นแหละ จะแย่งพูดก็แย่งไม่ทันอีก

แต่สองวันนี้คุณแมวตามคนที่ร้านไปทำบุญที่วัดอะไรไม่รู้ที่จังหวัดอิบารากิ ก็เลยไม่มีคนคุย พอไม่มีคนคุยก็เลยฟุ้งซ่าน ทำอะไรไม่ได้อีกเหมือนเดิม สรุปแล้วคุณแมวอยู่ยังจะดีกว่า เพราะอย่างน้อยก็ไม่ฟุ้งซ่าน

เมื่อคืนคุยกับอั้น อั้นเรียนเฉพาะทางอยู่ที่รพ.ภูมิพลฯ บอกว่าทุกวันพุธไปเรียนเบสิกอะไรไม่รู้ที่พระมงกุฎ นี่ไง เป็นสาเหตุให้ฟุ้งซ่าน หรือไม่เกี่ยวก็ไม่รู้ แต่ทำให้มึนๆ อารมณ์เหมือนกินเหล้าเข้าไป ทำไมก็ไม่รู้

วันนี้ตื่นสาย ทั้งที่ตั้งใจจะตื่นมาทำความสะอาดบ้านตั้งแต่เช้า แต่ลุกไม่ไหวตามเคย ตื่นมาเกือบเที่ยง ลุกขึ้นมาชงกาแฟแล้วฮัมเพลงของบอยสเกาท์เพลงนี้ไปด้วย พอรู้ตัวก็งงๆ ว่าตัวเองจำได้ยังไง ไม่รู้ว่ากี่ปีแล้ว แถมตอนนั้นก็ไม่ได้ชื่นชอบเพลงของวงนี้เลย สมัยนั้นใครฟังอาร์เอสนี่ประมาณว่ารสนิยมต่ำเต็มที เพื่อนไม่คบ เพลงนี้รู้สึกดิ๊บร้อง แน่ะ จำได้ด้วย จำเนื้อก็ได้แม่นมากๆ ทั้งที่ไม่เคยแม้แต่ซื้อเทป

ไม่ขอให้คิดถึง

วันใดที่เธอช้ำ จะคอยดูแล
วันใดที่เธอแพ้ จะยืนเคียงข้าง
ไม่อยากให้เธอพบกับความอ้างว้าง
พร้อมจะทำทุกอย่าง หากเธอต้องการ

วันใดที่เธอนั้นมีคนเข้าใจ
จะมองอยู่ไกลๆ ไม่ขอวุ่นวาย
อย่าห่วงฉันเลย ว่าจะเป็นอย่างไร
แค่ได้คิดถึงเธอก็สุขใจเกินพอ

ไม่ขอให้เธอคิดถึง ไม่ขอให้เธอสนใจ
เหมือนฉันที่มันห่วงใยและคิดถึงเธอ
ขอแค่รู้เอาไว้ วันใดที่เธอน้ำตาเอ่อ
ยังมีคนเจ็บกว่าเธอ อยู่ตรงนี้

วันใดที่เธอเหงา โปรดหันมองมา
มีภัยจะไปหา ไปช่วยคุ้มกัน
แค่อยากให้เธอรู้สิ่งหนึ่งเท่านั้น
คนที่ฉันคิดถึงที่สุด คือเธอ

ฟุ้งซ่านเรื่อยไป ไปหยิบ ความน่าจะเป็นบนเส้นขนาน มาอ่านเล่นๆ แก้เซ็ง เป็นหนังสือรวบรวมบทความจดหมาย(อีเมล)ที่วินทร์ เลียววารินทร์ กับปราบดา หยุ่น เขียนคุยกัน ด้วยเรื่องทั่วๆ ไปตามแต่จะนึกออก ในต่างมุมอง อ่านไปอ่านมาเลยเซ็งปราบดา ขึ้นมาเล็กๆ ชอบแนวคิดของวินทร์นะ มันง่ายๆ แต่ลึกซึ้งดี แต่ของปราบดา มันแบบว่าติสท์ไปหน่อย อ่านแล้วมึนๆ แล้วชอบกระแนะกระแหนคนไทยจัง ตัวเองไม่ใช่คนไทยหรือไงฟะ

ทำไงล่ะ อ่านหนังสือก็ไม่หายฟุ้ง เลยนั่งสั่งหนังสือใหม่ๆ ทางเน็ต กลับไทยไปจะได้อ่านพอดี ก็เลยหาพวกเรื่องสั้น ช่วงนี้กำลังหัวขบถ อยากอ่านอะไรขบถๆ ประกอบกับนิยายของนักเขียนที่ชอบๆ ซึ่งเอาเข้าจริงก็มีไม่กี่คน ว.วินิจฉัยกุล (รวมแก้วเก้าด้วย) กิ่งฉัตร ปิยะพร ก็อ่านของเค้าหมดแล้วทั้งนั้น ทมยันตีนี่ไม่ต้องห่วง ไล่อ่านหมดคอลเลคชั่นแล้วทั้งหมดทุกนามปากกา ทมยันตี ลักษณาวดี กนกเรขา เหลือโรสลาเรนที่ไม่ได้อ่านก็ไม่กี่เล่ม แต่ไม่ค่อยมีพิมพ์ขายแล้ว

หาหนังสือจากเวบนายอินทร์ ปกติก็ซื้อจากที่นี่แหละ เวบซียูมันสมัครยากดีนัก ดอกหญ้าก็บริการแย่ หนังสือหมดอยู่เรื่อย นายอินทร์นี่ดีสุดแล้ว แต่หมวดหมู่หนังสือก็ยังมั่วๆ เหมือนเดิม คลิกหัวข้อ เรื่องสั้นทั่วไป กับเรื่องสั้นวรรณกรรมไทย เรื่องที่ออกมามันเหมือนๆ กันเลยอ่ะ นักเขียนคนเดียวกัน เพียงแต่ถ้าเรื่องเก่ากว่าจะอยู่ในหมวดวรรณกรรมไทย อยากรู้เค้าเอาเกณฑ์อะไรมาจัดว่าอันไหนเป็นวรรณกรรม อันไหนทั่วไป แล้วคำว่าวรรณกรรม รวมหมดทั้งนวนิยาย เรื่องสั้น กวี บทความ เป็นวรรณกรรมหมดไม่ใช่หรอ หรือเดี๋ยวนี้คำว่าวรรณกรรมจำกัดไว้สำหรับงานเขียนที่อ่านยากๆ แนวเพื่อชีวิต เพื่อสังคม มองโลกอย่างขบถ เขียนยังไงก็ได้ให้มันยากไว้ก่อน อย่างนี้หรอถึงจะเรียกว่าวรรณกรรม?

เอ้า เค้าแบ่งเป็นทั่วไปกับวรรณกรรมไทยก็แบ่งไป เราก็เลือกไปเรื่อยๆ เลือกไปเลือกมาเลยหงุดหงิดอีก เพราะเรื่องสั้นไทย ทั้งที่ระบุว่าเป็นวรรรณกรรม กับแบบทั่วไป ดูๆ แล้วแบ่งเป็นประเภทใหญ่ๆ ได้สองประเภท คือแนวเพื่อชีวิต เช่น พวกการต่อสู้เพื่อมวลชนผู้ทุกข์ยาก เสียดสีสังคม ด่านักการเมือง นอกจากนี้ก็มีพวกโสเภณี กรรมกร ไปจนถึงปัญหาประชาธิปไตย ซึ่งล้วนแต่เขียนด้วยภาษาอ่านยากๆ อ่านแล้วยิ่งปวดหัว แล้วยิ่งเครียด ไม่เป็นการผ่อนคลายอะไรเลย (สำหรับเรานะ รสนิยมเราอาจจะแปลกก็ได้)

กับอีกประเภทคือพวกเรื่องสั้นหวานแหวว นิยายหวานแหวว หวานจริงๆ หวานแบบไม่มีทางเป็นไปได้ในชีวิตจริง (หรือเป็นไปได้ แต่เราเองมองโลกแบบขมๆ เกินไป?) ประเภทพระเอกนางเอกวันๆ ไม่ทำงานทำการอะไร จีบกันไปจีบกันมา งอนกันไปงอนกันมา แค่เห็นอีกฝ่ายเดิน หรือจับมือถือแขนกับคนอื่นก็งอนเสียแล้ว แล้วอีกฝ่ายก็ชอบประจวบเหมาะมากอดมาจูบ หรือจับมือถือแขนกับตัวอิจฉาทั้งหลาย ในตอนที่อีกฝ่ายจะโผล่มาเห็นเอาเสียด้วย เล่นเอาง้องอนกันไปอีกครึ่งเรื่อง คนอ่านเบื่อน่ะ เข้าใจมั้ย

เรื่องพวกนี้ร้อยละแปดสิบตอนแรกพระเอกกับนางเอกจะโกรธเกลียดกันก่อน ทั้งที่ไม่มีสาเหตุอันใด แต่เขม่นก็แล้วกัน บางเรื่องพระเอกก็เจ้าชู้ชิบหาย เจ้าชู้แบบไม่น่าเอามาเป็นพระเอก หรือบางเรื่องนางเอกก็ห้าวถึงแก่น ทอมยังเรียกพ่อ เตะต่อยตะลุยอะไรได้มากมาย แต่สุดท้ายพระเอกนางเอกทั้งสองประเภทนี้ จะพร้อมใจกันกลับตัวกลับใจแบบหน้ามือเป็นหลังเท้า พระเอกกลายเป็นคนดี รักเดียวใจเดียว เรื่องราวเปิดเผยออกมาว่าที่ทำเป็นเจ้าชู้นั้นเพราะยังไม่เจอคนที่ถูกใจ กระทั่งมาเจอนางเอก ซึ่งไม่เหมือนผู้หญิงคนใดๆ ที่เขาเคยเจอ ส่วนนางเอกก็หายห้าวได้ทันตา เพราะมีความรักจริงๆ กับพระเอก ที่เธอห้าวมาตลอดนั้นก็เพราะว่าเกลียดผู้ชาย แล้วพระเอกก็ดันไม่เหมือนผู้ชายใดๆ ที่เคยเจอมา ฯลฯ

อ่านแล้วกลุ้ม ตัวละครแบนสุดๆ เรื่องก็ไม่สมจริง เมื่อก่อนก็พยายามอ่านนะ ประมาณว่าให้โอกาสนักเขียนใหม่ๆ เพราะเห็นออกมาบ่นกันจังว่าตลาดวรรณกรรมไทยแคบ คนที่ได้รับการยอมรับมีไม่กี่คน เอ้า ให้ยอมรับก็ยอมรับ ก็ไปหาเรื่องของคนใหม่ๆ มาอ่าน ไปร้านประจำที่จตุจักร คนขายรู้จักกันดีเพราะไปซื้อทุกปี ปีละเยอะๆ นักเขียนก็คนเดิมๆ เค้าก็เลยแนะนำเรื่องของนักเขียนใหม่ๆ มาให้ เพราะรู้ว่าเราอ่านของกิ่งฉัตร ของว.วินิจฉัยกุล ของปิยะพร ก็เลยแนะนำมา เรื่องนี้นะคล้ายของขวัญวันวาน(ของว.)เลย นักเขียนคนนี้นะเขียนสไตล์เหมือนกิ่งฉัตรเลย ฯลฯ ไอ้เราก็เชื่อ ซื้อมาเกือบสิบเล่ม หอบข้ามน้ำข้ามทะเลมาญี่ปุ่นด้วย แล้วก็มานั่งเซ็ง เพราะทนอ่านให้จบจริงๆ ได้ไม่กี่เล่ม ทนไม่ไหวจริงๆ

มีอยู่เรื่อง นางเอกเป็นดอกเตอร์ทางสิ่งแวดล้อม พระเอกเป็นพ่อครัว ฟังดูทันสมัยดีใช่มะ แต่ ! ทั้งคู่ถูกคุณปู่ที่เป็นเพื่อนรักกันจับคู่ให้หมั้นกันตั้งแต่เด็กๆ เฮ้อ (ถ้าปู่ย่าตายายสนิทกัน ลูกหลานที่จะจับคู่ให้กันมักจะไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน เป็นงี้ทุกเรื่อง ไม่รู้ทำไม) นางเอกรังเกียจที่พระเอกเป็นพ่อครัว ก็เลยหนี แต่พอมีโอกาสก็กลั่นแกล้งพระเอกต่างๆ นานา ทั้งที่ใจจริงก็แอบชอบ (แล้วจะหนีหาพระแสงด้ามใด?) พระเอกก็ตามแกล้งนางเอกอย่างไร้สาระพอๆ กัน โห อ่านไปได้สองบท ทนไม่ได้จริงๆ จบวิศวะสิ่งแวดล้อม เป็นถึงด็อกเตอร์ แต่ชอบใส่แว่นตาดำขับรถตามสะกดรอยพระเอก โธ่เว้ย ตัวละคร ก็เข้าใจนะว่าจะเขียนให้บุคลิกหลากหลาย ไม่ให้เป็นตัวแบน แต่นี่มันไม่ใช่ตัวกลม มันเรียกว่าบุคลิกซ้อน เหมือนๆ เป็นโรคจิตน่ะ ไร้สาระสิ้นดีทั้งสองคน อ่านแล้วเซ็งสุดขีด

สุดท้ายวันนี้ก็เลยสั่งได้แต่นิยาย(เก่าๆ)ของว.วินิจฉัยกุล ใหม่ๆ ก็มีสองสามเรื่องมั้ง ช่วงนี้กิ่งฉัตรกับปิยะพรไม่ออกหนังสือใหม่ๆ ซะที คือเค้าก็เพิ่งออกไปอะนะ แต่กวาดอ่านหมดแล้วนี่ อยากให้ปิยะพรเขียนเรื่องคุณเกื้อ น้องชายคุณกอบซะที ท่าทางจะน่ารักกว่าพี่ชายอีก แต่เหมือนต้องเคยบอกว่าเค้ากำลังเขียนอยู่ในสกุลไทย ใช่ป่าวหว่า น้องต้องคอนเฟิร์มด้วย ถ้าเขียนอยู่จริงๆ ก็รีบๆ รวมเล่มพิมพ์เหอะ อยากอ่านเรื่องคุณเกื้ออ่ะ (เราไม่ค่อยชอบคุณกอบ ในบ้านร้อยดอกไม้เท่าไหร่นะ ดูเก๊กๆ ร้ายๆ หลอกเด็กยังไงไม่รู้ หนูลีก็รักเข้าไปด้าย ไม่เข้าใจทำไมเรื่องนี้มีแต่คนบอกว่าน่ารัก เราอ่านกี่ที่ๆ ก็รู้สึกว่าคุณกอบหลอกเด็กอยู่ดี ตรงนี้บัวเคยบอก ก็หนูลีอายุเท่าๆ พวกเราไง ตอนนั้นอายุ 21 น่ะนะ แล้วคุณกอบเนี่ยเป็นแบบหนุ่มในฝันของบัวมัน อายุสามสิบกว่า ดูภูมิฐาน เรื่องนี้บัวมันก็เลยกรี๊ดเป็นพิเศษ) กับเรื่องคุณกฤตด้วย หลังจากเลิกกับน้องฟ้า (เพราะโดนหมอแสนดีคนนั้นคาบไป) คุณกฤตสุดหล่อจะได้คู่กับแฟนคนเก่ามั้ยนะ

ฟุ้งซ่านอีกแล้ว ไอ้แมวกลับมาซะทีดิ อยู่คนเดียว เพ้อใหญ่แล้ว บ้านก็ขี้เกียจเก็บ ตอนนี้คุณภาพชีวิตตกต่ำสุดๆ >_<

Kyushu Trip #3

2005-08-26T04:02:00.000-07:00

เบื่อหน่ายอะไรก็ไม่รู้มาระยะนึง คล้ายๆ ซึมเศร้า แต่คิดว่าตัวเองแค่ซึมเฉยๆ นะ ไม่ได้เศร้า อาจจะเป็นโรคซึมเซา อาจจะไปโดนงูแมวเซาที่ไหนกัดมาโดยไม่รู้ตัวก็ได้ -_-

ตะกี๊คุยกับแม่แล้วรู้สึกดีขึ้นมา ทั้งๆ ที่คุยธรรมดาๆ แท้ๆ เลย ไม่ได้บ่นอะไรให้แม่ฟังซะหน่อย แค่ฟังแม่เล่าเรื่องไมโล ที่ยังซ่าไปทะเลาะกับหมาใหญ่จนได้แผลมานอนให้หยอดน้ำข้าวต้มเหมือนเดิม กับกระต่ายแสนรู้ที่เกือบตกน้ำตาย และลูกแมวอายุ 6เดือนที่ยังไม่ยอมหย่านมซะที แค่นี้ก็รู้สึกหายซึมไปเยอะเลย ^^

เอาละ เขียนเรื่องไปเที่ยวต่อๆ วันนี้ต้องเขียนให้จบให้ได้

วันพุธที่ 17

ตื่นหกโมงอีกแล้ว เพราะต้องขึ้นรถ7.18 หลังจากนี้แล้วไปมีสิบโมงครึ่งเลย โอ้โห รถไฟสายอะไรเนี่ย แอบบ่น แต่พอขึ้นรถไปแล้วก็พอเข้าใจอะนะ เพราะขนาดรถมีน้อยขนาดนี้ (แถมขบวนนึงมีแค่สองตู้เองอีกตะหาก) แต่คนก็ยังน้อยมากกก เหมือนรถผีสิง

ทิวทัศน์ระหว่างทางสวยดี ผ่านน้ำตกสวยๆ ตั้งหลายที่ แต่เราสองคนก็พลาดอะไรดีๆ ไปเยอะเหมือนกัน เพราะมัวแต่หลับกันคอพับคออ่อน คงเพราะเหนื่อยจัด แถมยังนอนไม่เต็มอิ่ม ก็เลยได้ดูวิวแบบฉาบฉวยเต็มที ไม่ได้ชื่นชมอย่างลึกซึ้งนัก

ถึงยุฟุอินตั้งแต่ยังไม่เก้าโมง ก็เลยซื้ออาหารเช้ามานั่งกินกันที่สถานี ก่อนจะเช่าจักรยานไฟฟ้าปั่นเที่ยวรอบเมือง ชม.ละ 300 เอง เพิ่งเคยขี่จักรยานไฟฟ้าเหมือนกัน เบาสุดยอด แทบไม่ต้องออกแรงเลย ขี่เหมือนลอยไปกับลมเลย ขี่ไปทะเลสาปเล็กๆ ที่ชื่อ 金鱗湖 Kinrin-ko ก่อน ชื่อนี้อ่านประวัติที่ป้ายเขียนไว้ว่า ใครก็ไม่รู้(แฮะๆ จำชื่อคนกับเค้าไม่เคยได้หรอก) เห็นเกล็ดปลา(ปลาอะไรไม่รู้อีก)สะท้อนแสงแดดยามเย็นเป็นสีทอง ก็เลยตั้งชื่อว่า ทะเลสาปเกล็ดทอง (kin-ทอง, rin-เกล็ด,ko-ทะเลสาป)

วิวทะเลสาปสวยดี รอบด้านเป็นภูเขาสูง มีต้นสนสีเขียวสดใส ฝั่งนึงเป็นกระท่อมปีกไม้น่ารักๆ ดูๆ แล้วคล้ายวิวเทือกเขาทางยุโรปเหมือนกัน เลยได้ใจเราไปเต็มๆ ชอบวิวแบบนี้มากๆ น้ำก็ใส แถมยังเย็นเจี๊ยบ มีปลาว่ายให้เห็นเยอะเลย กับเป็ดแสนรู้อีกหลายตัว ที่ว่ายวนไปมา ขออาหารคนอยู่ตามริมน้ำ เราเดินวนกันรอบทะเลสาป ถ่ายรูปพอหอมปากหอมคอ แล้วก็ปั่นจักรยานต่อไปที่ Geimin-mura หมู่บ้านศิลปะ อะไรงี้ กระท่อมแบบญี่ปุ่นโบราณสวยดี แต่ไม่ได้เข้าไปดูข้างใน เพราะอยากรีบไปช้อปต่อ

ปั่นต่อมาที่ Art-street ถนนสายน่ารักของยุฟุอิน มีร้านน่ารักๆ ตลอดสองข้างทาง ทั้งร้านขายของที่ระลึกสวยๆ ร้านของกินแปลกๆ อร่อยๆ ถึงตรงนี้เราชักเริ่มรำคาญจักรยาน จะปั่นๆ หยุดๆ ก็เสียเวลา จะจูงเดินก็ขี้เกียจ เลยจอดทิ้งแล้วเดินเที่ยวเป็นระยะๆ

เริ่มจากร้านแก้ว Glass-no-mori น่ารักมากเลย สินค้าพวกแก้วดูแล้วราคาไม่แพง อยากซื้อกลับมามาก แต่ก็ด้วยเหตุผลเดิม คือขี้เกียจหิ้ว ก็เลยได้แต่มองๆ น้ำลายหก ชั้นบนของร้านนี้เป็นร้านกล่องเพลง อันนี้ยิ่งถูกใจ เพราะมีกล่องเพลงสารพัดแบบ มีแบบให้ประกอบเองด้วย คือมีกล่องสวยๆ แยกขายกับเครื่องกำเนิดเสียงที่ใช้ไขลาน มีเพลงใหม่ๆ เก๋ๆ เยอะเลย เพลง Hana ของ Orange range ยังมีเลย ราคาก็ไม่แพง คราวนี้อยากได้กันทั้งคู่ วนๆ เวียนๆ ดูๆ ฟังๆ อยู่นาน สุดท้ายก็พ่ายแพ้แก่ความขี้เกียจหิ้วอีกแล้ว เลยอดไป

เดินต่อมาเรื่อยๆ ก็เจอร้านไอติมเต้าหู้ เหมือนที่แนะนำไว้ในหนังสือเด๊ะเลย ก็เลยฉลองกันคนละอัน คุณแมวเลือกรส Kabosu ผลไม้ขึ้นชื่อของที่นี่ ลูกเขียวๆ รูปร่างคล้ายมะนาวเมืองไทย รสชาติก็ใกล้เคียง เราว่าอร่อยกว่าเลมอนอีก นั่งกินแบบละเลียดได้พักนึงก็ต้องกระวีกระวาดรีบลุกอีกแล้ว เพราะจะต้องออกจากยุฟุอินตอน 11.42 บอกแล้วทริปนี้วิบาก ไม่ยอมให้ได้อยู่ที่ไหนนานๆ หรอก

ตอนปั่นจักรยานกลับสถานี คุณแมวมีการจอดหน้าร้านข้าวเกรียบ ที่เค้าเอาขนมใส่ตะกร้าวางไว้หน้าร้านให้แขกชิม คุณแมวสามารถหยิบของเค้ากินได้ครบทุกตะกร้าโดยไม่ต้องลงจากรถ เก๋จริงๆ เจ้าของร้านเค้ามาเห็นเข้าคงปลื้มแย่

ออกจากยุฟุอินมาได้พักนึงเราก็หลับกันอย่างสุขสบายต่อ เหนื่อยๆ มายิ่งหลับได้สนิท ตื่นอีกทีเกือบถึงโออิตะแล้ว ตกใจมาก คนเต็มรถเลย ตอนเราขึ้นมาแทบไม่มีคนเลยนะ เลยยึดที่นั่งตั้งสี่ที่ นอนกันอย่างไม่รักษากิริยาเลย ท่าทางคนบนรถมองมาอย่างสนใจเหมือนกัน เค้าอาจจะคิดว่าไอ้อ้วนสองคนนี่นอนอย่างนี้นี่เอง ถึงได้อ้วน

ถึงโออิตะก็ลงเปลี่ยนรถไปเบปปุ ได้ยินเสียงเค้าประกาศชื่อสถานี โออิต๊า โออิต๊า อีกแล้ว คราวนี้ชักชิน

ไปถึงเบปปุประมาณบ่ายโมง (คราวนี้ชินกับ เบปปู๊ เบปปู๊ แล้ว) ซื้อตั๋วรถบัสนำเที่ยวที่จะพาไปดูบ่อน้ำร้อน แล้วก็เดินไปหาข้าวกิน มื้อนี้เล่นง่ายๆ กินเทนด้งกับโอยาโกะด้ง แต่อร่อยมากเลย

บ่ายสองสิบห้า มาขึ้นรถบัสที่สถานี นึกว่าคนจะเยอะ ที่ไหนได้ ทั้งรถมีอยู่แค่หกคนเอง ช็อคเล็กๆ หรือคนอื่นเค้าไปทางอื่น(ที่ถูกกว่านี้)กันนะ เพราะบัสนี้ราคาแพงเหมือนกัน ค่ารถเกือบสองพัน แล้วค่าตั๋วเค้าบ่อน้ำร้อนทุกบ่อแบบเหมาทั้งหมดก็สองพัน รวมแล้วเกือบสี่พัน แต่ดูแล้วไปเองไม่ได้แน่ๆ ก็เลยเอาอย่างนี้น่าจะดีที่สุด

ทัวร์บ่อน้ำร้อนนี้ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงอยู่แล้วในชื่อ ทัวร์นรก เพราะบ่อน้ำร้อนเหล่านี้ถูกตั้งชื่อให้เป็นนรกต่างๆ นานา ทุกบ่อ มีบ่อทะเลนรก บ่อเลือดนรก บ่อหัวล้านนรก อะไรงี้ คงเพราะน้ำที่ร้อนจัด เฉลี่ย 98 องศาทุกบ่อ มีควันพวยพุ่งอยู่เหนือบ่อตลอดเวลา เลยทำให้ดูคล้ายนรกละมั้ง บ่อนี้มีทั้งหมด 9บ่อ

บ่อแรกที่ไปถึงคือบ่อทะเลนรก umi-jigoku เป็นบ่อที่อยากเห็นมานานแล้ว แล้วก็สวยสมกับที่อยากเห็นจริงๆ สีฟ้าใส ใสเหมือนสระว่ายน้ำ เพียงแต่มีไอน้ำร้อนระอุลอยอบอวลอยู่ทั่วเท่านั้นเอง ไกด์บอกว่าเป็นสีนี้เพราะมีโคบอลต์อยู่มาก เจ๊ไกด์คนนี้พูดเร็ว อธิบายเร็ว เดินเร็ว เร็วไปหมดทุกอย่าง อยากจะชื่นชมความงามของบ่อนานๆ กับซื้อของที่ระลึกมั่งก็ไม่มีเวลาเลย แอบเซ็งเล็กๆ

บ่อต่อมาก็คือบ่อพระนรก bozu-jigoku หรือหัวล้านนรก(อันนี้บัญญัติเอง) ได้ชื่อนี้เพราะว่าเป็นบ่อที่โคลนผุดขึ้นมาเป็นลูกกลมๆ เหมือนหัวพระ หรือหัวล้านนั่นแหละ โคลนนี่เค้าก็บอกว่า 98 องศาเหมือนกัน ดูน่ากลัวเหมือนกันนะ

บ่อต่อมาคือบ่อภูเขานรก yama-jigoku คราวนี้เป็นไอน้ำที่ผุดขึ้นมาจากลำธารที่ไหลผ่านซอกหินที่อยู่เชิงเขา มีหลายจุด เรียงกันเป็นแถว ดูสวยเหมือนนรกจริงๆ เลย (ทำอย่างกับเคยไป) ในบริเวณนั้นมีบ่อน้ำร้อนเล็กๆ อีกหลายบ่อ บางบ่อเป็นสีน้ำโคลน บางบ่อเป็นสีฟ้า แต่ไม่ใสเท่าที่บ่อทะเล ในบริเวณนี้มีการจัดคล้ายๆ เป็นสวนสัตว์เล็กๆ ให้ดูด้วย มีช้าง ฮิปโป นกสวยๆ อีกหลายตัว ตกใจกับฮิปโปมาก ไม่รู้มาก่อนว่าฮิปโปมันตัวใหญ่ขนาดนี้ ขนาดเท่าช้างตัวย่อมๆ เลย ถึงว่า เค้าถึงได้เรียกช้างน้ำ ที่เคยเห็นที่เมืองไทยสงสัยจะเป็นฮิปโปแคระ

เดินต่อไปอีกก็มีบ่อยักษ์นรก oni-jigoku หรือมีอีกชื่อนึงว่า จระเข้นรก wani-jigoku (เอ ต้องใช้ว่านรกของจระเข้รึเปล่า?) เพราะในอดีตเคยใช้ความร้อนจากบ่อนี้ฟักไข่จระเข้มาเลย์ได้เป็นแห่งแรกในญี่ปุ่น ตอนนี้ก็เลยมีบ่อเลี้ยงจระเข้ไว้เต็มไปหมด มันนอนอวดโฉมให้เห็นกันใกล้ๆ นี่แหละ น่ากลัวพิลึก บ่อนี้พูดตรงๆ จำลักษณะบ่อไม่ได้เลย รูปก็ไม่ได้ถ่ายมา เพราะมัวแต่ดูจระเข้กัน ในตึกพิพิธภัณฑ์เล็กๆ มีจระเข้าสตัฟฟ์ด้วย ตัวใหญ่มาก ยาวซักสามเมตรคงได้ เขียนไว้ว่าเป็นจระเข้สตัฟฟ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ก็ถ้ามีใหญ่กว่านี้ก็เป็นไดโนเสาร์แล้วละค่ะ ไม่ใช่ตะเข้

บ่อต่อมาคือ kamado-jigoku จะแปลว่าอะไรดี เตาอบนรก หรือหม้อนรก ดีมั้ยนะ อันนี้ก็จำอะไรไม่ค่อยได้ นอกจากมีอะไรคล้ายๆ หม้อหรือเตาขนาดยักษ์ แล้วมีควันพุ่งออกมา ดูเหมือนกำลังทำอาหารอยู่จริงๆ เลยละ

บ่อต่อมาชื่อ มังกรทองนรก kinryu-jigoku ชื่อเก๋เจงๆ อันนี้ก็เป็นแบบพ่นๆ ไอน้ำอีกแล้ว บ่อนี้จัดแบบจีน มีมังกรตัวใหญ่ พ่นไอน้ำร้อนๆ ออกมาจากปาก สมจริงสมจังดีมาก มีเก๋งจีนให้นั่งชมวิวด้วย แล้วยังน้ำร้อนจากบ่อนี้ให้ลองกินได้ด้วยนะ ถ้ามาหน้าหนาวคงดี แต่วันนั้นอากาศ 34 องศาได้ ถ้ากินเข้าไปอาจจะลำไส้สุก เลยไม่กินดีกว่า

บ่อสุดท้ายในบริเวณนี้ชื่อบ่อ สระขาวนรก shiroike-jigoku เป็นบ่อใหญ่กว่าทุกบ่อที่เจอมา น้ำมีสีขาวขุ่นอมฟ้า คราวนี้ไม่รู้มีแร่อะไรมาก ไม่ทันฟัง ในบริเวณนี้มีการเลี้ยงปลาน้ำจืดเมืองร้อนไว้เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำขนาดย่อมๆ นัยว่าใช้ความร้อนจากบ่อนี้ (อีกแล้ว) เจ๊ไกด์พาเดินแนะนำไปเรื่อย รู้สึกจะให้เวลาอยู่กับปลานานกว่าอยู่กับบ่อน้ำร้อนอีก แล้วเราก็ได้เจอ ปลาตะเพียน หน้าตาน่าเอามาทอดกระเทียมพริกไทยมาก ไม่ได้เห็นตัวเป็นๆ หลายปีแล้วเหมือนกัน เมื่อก่อนวิดบ่อบ้านคุณยายทีไรได้กินทุกที เจ๊ไกด์แนะนำให้ดูปิรันย่าด้วย ตัวเล็กๆ น่ารักน่ากิน แต่ดูท่าทางฟันคมจริงๆ ด้วย แล้วก็มีปลาช่อนอเมซอน ชื่อจริงๆ มันชื่ออะไรก็จำไม่ได้แล้วละ แต่เคยได้ยินชื่อภาษาไทยมาเพราะเคยเห็นที่เมืองไทย ที่ร้านอาหารอะไรไม่รู้ที่อ่างทอง จำแม่นเพราะตัวมันใหญ่มาก ตัวนึงน่าจะพอๆ กับปลาบึกได้ เค้าตั้งเกล็ดที่แห้งแล้วของตัวเต็มวัยไว้ให้ดู เกล็ดอันนึงขนาดเท่าจานรองถ้วยชาได้ นี่รึเปล่าตำนานพญานาคตัวจริง?

จบจากบริเวณนี้ หมดไปแล้วอ7 บ่อ เหลืออีกสองบ่อต้องนั่งรถไปอีกหน่อย ก็เลยขึ้นรถ ระหว่างทางเห็นมีต้นอะไรคล้ายๆ ต้นตาลเลย ทั้งความสูงทั้งใบ ญี่ปุ่นมีต้นตาลด้วยหรอ

บ่อต่อไปคือ บ่อพายุหมุนนรก tatsumaki-jigoku บ่อนี้จะพ่นน้ำร้อนมากกก (150องศามั้งถ้าทำไม่ผิด) ซึ่งร้อนสุดในบรรดาบ่อทั้งหมด ออกมาทุกๆ 30-40นาที ดูคล้ายพายุหมุนที่สูงขึ้นไปบนฟ้า เลยได้ชื่อนี้มา ตอนเราไปถึงมันกำลังพ่นออกมาพอดี เลยโชคดีไม่ต้องรอนาน

บ่อสุดท้ายเป็นบ่อ สระเลือดนรก chinoike-jigoku น้ำมีสนิมเหล็กอยู่มากก็เลยเป็นสีแดงเหมือนเลือด อันนี้ดูเหมือนนรกจริงๆ มาก เพราะสีสันให้สุดๆ เลย บ่อนี้ใหญ่พอสมควร มีสวนหย่อมสวยๆ กับน้ำตกเย็นๆ (ซึ่งไม่รู้มาอยู่ใกล้กับบ่อร้อนๆ งี้ได้ไง) ให้พักผ่อนเย็นๆ ใจ มีบ่อน้ำร้อนให้แช่ขาด้วย น้ำที่ใช้แช่ก็มาจากบ่อเลือดนี่แหละ กลิ่นสนิมคลุ้งเลย แต่ก็อยากลองแช่ดู แช่แล้วก็รู้สึก โห ร้อนโคตร แต่พอแช่ไปซักพักก็ชิน เอ สบายดีเหมือนกันแฮะ ขึ้นมาก็สบายเท้ามากเลย หายเมื่อยไปเยอะ เจ๋งจริงๆ ที่จัดที่แช่น้ำไว้ท้ายคอร์สอย่างนี้

กลับมาถึงสถานีเบปปุตอนสี่โมงครึ่ง ยังพอมีเวลาก่อนจะขึ้นรถไฟไปโคคุระตอนหกโมงเย็น เราก็เลยหาที่แช่น้ำร้อนกัน เนื่องจากเหนื่อยและเมื่อยได้ที่แล้ว กางหนังสือดูแล้วปรากฎว่าที่สวยๆ น้ำใส เห็นวิวแบบพาโนรามา อะไรแนวนั้น ล้วนแต่อยู่ไกลสุดขีด ชนิดนั่งแท็กซี่ไปประมาณครึ่งชม. หรือไม่ก็ที่ใกล้ๆ สวยๆ ก็ดันปิดตั้งแต่ห้าโมงเย็น อารายฟะ สุดท้ายก็เลยตกลงแช่มันใกล้ๆ สถานีเนี่ยแหละ แต่ต้องนั่งย้อนไปอีกสถานีนะ

ดูจากภายนอกแล้วคล้ายๆ เซนโตมากกว่า แต่เค้ายืนยันว่าเป็นอนเซ็น เอาวะ เชื่อๆ ก็เลยแช่กันคนละครึ่งชม. น้ำร้อนน่าดูเลย ข้างในมีอ่างจากุชชี่ด้วย ทันหมัยมาก มีคุณป้าคุณยายมาอาบกันเต็มเลย ดูน่าจะเป็นคนแถวนี้ทั้งนั้น ได้อาบน้ำ แช่น้ำกันจนสะอาดเอี่ยม ออกมาโลกก็แจ่มใสขึ้นมาก ฉะนั้นพอขึ้นรถไฟได้ก็เลยหลับยาวจนถึงปลายทางที่ yanagigaura ต้องรอเปลี่ยนรถที่นี่เกือบชม. ตอนไปถึงพระอาทิตย์กำลังจะตกพอดี แสงแดดสีส้มจัดสวยอย่างที่ไม่ได้เห็นมานานแล้ว เพราะอยู่ในเมือง อยู่ไกลจนเกินจะเห็นเส้นขอบฟ้ามานานเต็มที ก็เลยคว้ากล้องออกมาถ่ายรูปไว้ เป็นภาพสุดท้ายที่ถ่ายมาจากคิวชู

มาถึงโคคุระตอนสามทุ่มพอดี รถนอนที่เราจะนั่งกลับจะออกตอนสี่ทุ่มกว่า ก็เลยมีเวลาเดินหาข้าวเย็นกินอย่างสบายๆ ไปเจอร้านพาสต้าน่ารักๆ บนอิเซตัน ใช้ผักปลอดสารพิษหมดเลย ดูเมนูก็แปลกๆ น่ากินดี ก็เลยตกลงเอาร้านนี้ เราเลยได้กินพาสต้าใส่อะโวกาโด้ รากบัว มะเขือ อร่อยแบบไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน ส่วนคุณแมวกินพาสต้าไข่ปลา กินไปบ่นไปว่าจืด แต่กินเสร็จบอกประทับใจมาก แถมมีการชวนว่าว่างๆ นั่งรถมาโคคุระแล้วกินร้านนี้ แล้วนั่งกลับดีมั้ย เพราะมันอยู่ในระยะทางที่ไปเช้าเย็นกลับจากคันไซได้

กินเสร็จก็ออกมาเดินซื้อของฝากอย่างเร่งรีบเล็กน้อย จริงๆ ก็ตั้งใจจะมาซื้อที่นี่แหละ เพราะไม่ต้องหอบหิ้วไง ก่อนจะขึ้นรถตอน 22.12 เพิ่งเคยนั่งรถนอนตอนกลางคืนที่นี่เป็นครั้งแรก เบาะกว้าง เอนได้เยอะดีนะ เสียตรงที่ไม่ยอมปิดไฟตลอดสาย ทำไมอะ ไม่เข้าใจเลย นี่ถ้าไม่เหนื่อยมากจนหลับที่ไหนก็ได้อย่างคืนนั้นแล้วละก็ สงสัยได้นั่งกระสับกระส่ายจนถึงบ้านแน่ๆ

ถึงซังโนะมิยะหกโมงเช้าหนึ่งนาที รู้สึกได้นอนเต็มอิ่มดีก็จริง แต่กลับบ้านมาก็นอนต่ออีกคนละงีบ หลังจากทำโจ๊กกินกันไปคนละชามเรียบร้อยแล้ว

เป็นอันจบทริปสั้นๆ (แต่เอามาเขียนได้ยาวโคตรๆ )ทริปนี้

ความจริง วันที่18 ตื่นมาตอนเที่ยงแล้วยังออกไปเที่ยวโกเบกันต่อนะ เดินไชน่าทาวน์ กินอาหารเวียดนามที่อร่อยสุดยอด แถมร้านน่ารักอีก (ทริปนี้กลายเป็นทัวร์หาของอร่อยไปแล้ว) แล้วเดินไปอิจินกัง นั่งกระเช้าไฟฟ้าขึ้นไปบนสวนสมุนไพรบนยอดเขา ระหว่างทางมีน้ำตกกับเขื่อนด้วย มาคราวก่อนไม่ยักสังเกตแฮะ เห็นว่ามีคอร์สปีนเขา ที่ผ่านไปทางน้ำตกด้วย สงสัยวันหลังต้องลองไปดูละ น่าสนใจ

อยู่บนสวนกันได้นานมากๆ เพราะบรรยากาศดีสุดยอด กลิ่นดอกไม้บางอย่างฟุ้งอยู่ในอากาศตลอด สูดลมหายใจเข้าไปแล้วสดชื่นจริงๆ แล้วอากาศบนนั้นก็เย็นสบาย เลยเดินกันได้ไม่รู้จักเบื่อ กว่าจะลงมาก็ค่ำแล้ว ฟิตจัด เดินไปพอร์ตต่ออีก ระหว่างทางก็แวะซื้อของกินที่ไชน่าทาวน์ เดินกินไปจนถึงพอร์ต ดูวิวกันนิดหน่อยก่อนจะเดินไปสวีทฮาเบอร์ เป็นที่ๆ รวบรวมเอาร้านเค้ก ร้านขนมหวานดังๆ มาไว้ทั้งฟลอร์เลย ใครไปใครมาก็ต้องพามาชิม แต่วันนั้นไปถึงช้าไปหน่อย เค้าปิดแล้ว ก็เลยเดินคอตกกลับมาขึ้นรถไฟ กลับมากินยากินิคุที่ซังโนะมิยะที่เล็งไว้ก่อนไปพอร์ตแทน (ทัวร์หาของกินจริงด้วย) บุฟเฟต์ สองพันเอง แต่มีชนิดของเนื้อประมาณห้าสิบชนิดได้ สั่งกันมันส์ไปเลย วันนี้พุงกางอีกแล้ว กลับถึงบ้านได้ก็หลับเป็นตายทั้งคู่

วันรุ่งขึ้น วันที่19 เป็นวันที่คุณแมวจะกลับแล้ว แต่ยังไม่ล้มเลิกการอยากกินเค้ก ก็เลยไปกินข้าวกลางวันกันทีสวีทฮาเบอร์ คุณแมวเล่นเค้กไปสองชิ้นใหญ่ แถมเฝออีกชามโต (ช่วงนี้ฮิตอาหารเวียดนามกัน) มีการซื้อเค้กอีกชิ้นไปกินบนรถไฟด้วย นัยว่ามาแล้วก็ต้องกินให้คุ้ม

อิ่มหนำสำราญแล้วคุณแมวก็ขึ้นรถกลับ ออกจากโกเบบ่ายสองนิดๆ เนื่องจากแดดยังร้อนเปรี้ยงอยู่ เรายังไม่อยากเดินกลับบ้านท่ามกลางแดดอย่างนี้ เพราะสี่ห้าวันนี้ดำมาพอแล้ว จนดำมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว กลัวพ่อแม่จะจำไม่ได้ ก็เลยนั่งไปกับคุณแมวด้วย เกือบๆ ถึงนาโกย่าโน่นแน่ะ แล้วก็นั่งกลับ เหงาๆ เหมือนกัน แต่กลับมาก็มีงานรออยู่ แล้วแป๊บเดียวคุณแมวก็ถึงบ้านแล้ว ก็เลยออนคุยกันได้ตามปกติ

เป็นอันสิ้นสุดปิดเทอมหน้าร้อนที่แสนสั้นของปีนี้ (อย่างเหนื่อยๆ )

Kyushu Trip #2

2005-08-25T03:31:00.000-07:00

ผ่านมาสองสามคืนแล้วยังไม่หายประสาทเรื่องไอ้โรคจิตเลย ตอนกลางคืนได้ยินเสียงอะไรนิดหน่อยเป็นอันสะดุ้งทุกที จะเป็นบ้ามั้ยเนี่ย

ตอนนี้ข้างนอกลมแรง ได้ยินเสียงหวีดหวิวชัดเจน ก็คงจากอิทธิพลใต้ฝุ่นลูกใหญ่ที่ใกล้จะขึ้นบกนี่แหละ แอบเสียดายที่มันทำท่าจะไปทางตะวันออกมากกว่า(อีกแล้ว) ทำไมไม่มาทางนี้มั่งนะ ชอบความเสียหาย เอ๊ย ไม่ใช่ คือทางนี้ค่อนข้างแล้งน่ะปีนี้ ทางชิโกกุเขื่อนแห้งขอดเลย

บ่นทำไมเนี่ยเรื่องไต้ฝุ่น เชื่อเหอะ ถ้ามันมาแถวนี้ ก็คงเขียนบ่นมันแหละว่ามาแถวนี้ทำไมวะ ตามประสาพวกฝนตกก็แช่ง ฝนแล้งก็ด่า เฮ้อ เขียนเรื่องไปเที่ยวต่อดีกว่าเนอะ

วันอังคารที่ 16

ตื่นหกโมงเช้า อาบน้ำแต่งตัวกันอย่างง่วงๆ ลงมากินอาหารเช้าตอนเจ็ดโมงครึ่งได้ อาหารก็ไม่มีอะไรมาก ไม่มากจริงๆ มีแค่กาแฟ น้ำส้ม ขนมปังสองอย่าง กับไข่ต้ม แค่เนี้ย !! จะมีไส้กรอกให้ชื่นใจซักหน่อยก็ไม่ได้ หึ แต่ก็ต้องก้มหน้าก้มตากินไปตามระเบียบ บ่นไปกินไป ก็กินของเค้าไปเยอะเหมือนกัน 55 แต่ครัวซองก์เค้าอร่อยดีนะ คุณแมวยังบอกไม่เคยกินครัวซองก์อร่อยขนาดนี้มาก่อน ก็เค้าอบใหม่ๆ หอมๆ นุ่มๆ ตอนหยิบมากินยังอุ่นๆ อยู่เลยนี่นา สรุปคือคุณแมวเล่นขนมปังเค้าไปซะห้าอัน คุ้มค่าบ่นเลยละ ส่วนเราก็เล่นไข่ต้มประชดชีวิต ไม่มีไส้กรอก กินไข่ต้มจิ้มเกลือก็ได้ฟะ

ออกมาขึ้นรถที่สถานีฮะกะตะตอนเกือบแปดโมง แอบงง นี่มันชั่วโมงเร่งด่วนไม่ใช่หรอ ทำไมคนน้อยจังเลย เคยชินกับรถแน่นๆ ที่โตเกียวและคันไซ เลยผิดคาด เพราะรถว่าง แทบไม่มีคนยืน เราเลยนั่งหลับกันสบาย ตอนลงเปลี่ยนรถที่โทสึเกือบๆ ไม่ตื่น ดีนะที่รถเค้าจอดนาน

สังเกตอีกอย่างว่ารถไฟธรรมดาในคิวชูนี่จะจอดรอให้รถด่วนพิเศษ 特急 ผ่านไปก่อน ทีละนานมากกกก ทุกขบวนเลย บางทีจอดเกือบครึ่งชม. รอให้รถด่วนผ่านไปสองขบวนซ้อน ถึงว่าดิ เคยสงสัยเวลาดูในแผนที่รถไฟ บางทีสถานีไม่ไกลกันเลยนะ ห้าหกสถานีเอง ทำไมใช้เวลาตั้งชั่วโมงฟะ อย่างนี้นี่เอง เสียเวลารอเป็นหลายสิบนาทีอย่างนี้นี่เล่า เวลาวิ่งจริงๆ ไม่เท่าไหร่เลย

วันนี้ขึ้นรถพลาดจนได้ เมื่อถึงสถานีฮิเซนยามากุจิ จะต้องเปลี่ยนไปขบวนที่ไปซะเซโบะ ลงรถมาก็เห็นรถฝั่งตรงข้ามของแพลทฟอร์มเดียวกัน เขียนไว้ว่าไปซะเซโบะ ก็ขึ้นเลยค่ะ ด้วยความมาดมั่น เพราะขึ้นรถมาวันเต็มๆ ไม่เคยพลาดเลย หูก็เลยไม่ฟังที่เค้าประกาศเลยว่าขบวนที่จะขึ้นน่ะมันอยู่อีกฟอร์มนึง และกำลังจะออกแล้ว กำลังเริ่มเอะใจ เพราะถึงเวลาออกแล้วทำไมไอ้ขบวนที่นั่งอยู่มันไม่ออก ก็เลยวิ่งลงมา มองฟอร์มถัดไป มันกำลังออกไปแล้ว คำว่าซะเซโบะหราปะทะสายตา เลยหันมามองไอ้ขบวนที่วิ่งลงมาหมาดๆ ปรากฎว่าป้ายข้างขบวนมันเปลี่ยนไปเฉยเลย ทำให้รู้ว่า เราผลุนผลันขึ้นไปตอนที่ป้ายมันยังหมุนไม่เสร็จ โธ่เว้ย ซวยสุดขีด

ถ้าจะรอรถ local ขบวนต่อไป ก็จะไปถึงปลายทางบ่ายโมงโน่น ไม่ไหวๆ ก็เลยตัดสินใจขึ้นรถด่วน เสียเพิ่มไปคนละพันห้า จ๋อยไปเลย แต่รถก็นั่งสบายดีนะ เบาะนุ่มน่านอนเชียว

ไปถึงเฮาสเทมบอสเร็วกว่าแผนเดิม 10 นาที ถือว่าเงินพันห้านั้นซื้อไอ้สิบนาทีนี้ก็แล้วกันนะ ไอ้แมว(กัดฟัน)ปลอบ ไปถึงก็ราวๆ 11โมง กำลังร้อนเลย วันนี้แดดจ้าดีจริงๆ แถมอุณหภูมิคาดว่าคงสูงกว่าแถวคันไซแหงๆ เพราะคล้ายๆ อยู่ในอินคูเวเตอร์ที่เอาไว้เพาะเลี้ยงเชื้อเลย ร้อนอบมาก

ซื้อตั๋วแล้วเข้าไป เจอที่ลงเรือชมวิว ก็ลงก่อนเลย ร้อนจัด ทนไม่ไหว แล้วเลยนั่งเรือไปถึงหอชมวิว ตรงกลางเมือง ขึ้นไปดูวิว อบแอร์เย็นๆ แล้วก็วางแผนเที่ยวในนี้กัน เราเคยมาครั้งนึงแล้วตอนมา school trip ตอนอยู่ม.5 แต่จำอะไรไม่ค่อยได้แล้วละ ตอนนั้นเดือนพฤศจิกา หนาวๆ เลยไม่ได้อยู่นอกตัวอาคารหรือเล่นเครื่องเล่น(คือพวกโมชั่นมาสเตอร์ทั้งนั้นแหละ ไม่มีรถไฟเหาะ) ได้ดูแต่พิพิธภัณฑ์ มาคราวนี้ก็เลยกะจะเล่นเครื่องเล่นให้เต็มที่ กับถ่ายรูปสวยๆ ไปเยอะๆ เพราะรูปคราวก่อนหายไปไหนเกือบหมดแล้วไม่รู้

ลงจากหอดูวิว ก็ไปเล่นผจญภัยทางทะเล คล้ายๆ นั่งเรือสำเภาโต้คลื่นนั่นแหละ แต่อยู่ในโรงหนัง แต่ก็เขย่าเอาเกือบๆ เมาเหมือนกัน (มาคราวก่อนจำได้ว่าเมาเลยละ เพราะนั่งเรือมาจากสนามบินด้วย มาเล่นนี่ต่อเลยเมาจริงๆ) แล้วออกมาเดินหาข้าวกลางวันกิน เจอร้านอาหารอิตาลี เห็นว่าเข้ากับบรรยากาศดี มาเมืองฮอลันดาทั้งทีจะกินอาหารจีนหรือซารุโซบะก็กระไรอยู่ ก็เลยเอาร้านอิตาลีเนี่ยแหละ ร้านน่ารักดีด้วย สั่งพาสต้ากับพิซซ่ามาอย่างละจาน ตอนแรกก็กลัวจะไม่อิ่ม แต่พอมาแล้ว โอ้ว จานใหญ่สะใจมากค่ะ สองอย่างแค่นี้กินสองคนเล่นเอาอิ่มตื้อ ต้องนั่งย่อยอาหารอยู่พักนึง

ออกมาราวๆ บ่ายสอง ยิ่งร้อนกว่าเดิมอีก เห็นหลายๆ คนเค้าปั่นจักรยานกัน มีทั้งแบบจักรยานปั่นคนเดียว ปั่นสองคน ปั่นเป็นครอบครัว น่ารักเชียว เริ่มอยากปั่นอย่างเค้ามั่ง แต่กางแผนที่ดูแล้วที่เช่าจักรยานอยู่ที่ทางเข้าโน่นแน่ะ ขืนเดินออกไปถึงโน่นอาจตายกลางทางได้ ก็เลยล้มเลิก แต่นั่งรถคลาสสิกคาร์ที่มีบริการไปที่เขตเครื่องเล่นแทน วางแผนตะลุยเล่นให้หมดทุกอย่างก่อน ก็คงพอดีแดดร่มลมตก แล้วค่อยออกไปเดินข้างนอก

ก็เลยเล่นไล่ไปทีละอย่าง บ้านพิศวง ที่รวบรวมภาพพิศวงต่างๆ ประเภทน้ำตกที่ดูไม่ออกว่าอันไหนข้างล่างข้างบนน่ะแหละ แล้วก็มีท้องฟ้าจำลอง อันนี้ก็สวยดี ที่เก๋คือมีดูดวงให้คนที่สมัครด้วย บอกวันเดือนปี สถานที่เกิดไป แล้วเค้าจะคำนวณออกมาให้ว่าตอนที่เกิดนั้นดาวบนฟ้าเป็นยังไง แล้วทำให้ดาวทุกดวงบนฟ้าหมุนมาอยู่ที่ตำแหน่งที่เคยอยู่ ณ วันและเวลานั้น อยากออกไปให้คำนวณให้จังเลย อยากรู้ว่าคำนวณท้องฟ้าที่อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยาได้มั้ย

แล้วก็มี wonder flight (คล้ายๆ อีทีที่ยูเอสเจ หรืออะไรบางอย่างที่ดีสนีย์แลนด์) กับอีกอันนึงจำชื่อไม่ได้ ที่เกี่ยวกับเทพเจ้าแห่งน้ำ อันนี้เคยดูแล้วเมื่อคราวก่อน จำอะไรไม่ค่อยได้นอกจากเปียก แต่คราวนี้ไม่ยักเปียก สงสัยเพราะนั่งกลางๆ ไม่ได้นั่งหน้าเหมือนคราวก่อน การแสดงก็สวยดี คล้ายๆ น้ำพุเต้นระบำ ฉากจบที่มีน้ำไหลลงมาจากหน้าฉาก สะท้อนแสงไฟ สวยมากๆ เหมือนเราไปนั่งอยู่หลังม่านน้ำตกเลย ประทับใจ เย็นดีด้วย เหมาะกับหน้าร้อนอย่างยิ่ง

เล่นเสร็จออกมาเดินชิมช็อกโกแล็ตกับชีส ไปเจอร้านขายเหล้าร้านนึง มีสปายวางขายอยู่อย่างสง่าผ่าเผย ภาษาไทยด้วยละ ตกลงสปายที่เป็นของคนไทยใช่ปะ?

แดดเริ่มร่ม เลยออกเดินเตร็ดเตร่ชมความงามของเมืองได้เต็มที่ ก็เลยได้เดินทอดหุ่ย หาของกิน ถ่ายรูป ดูของตามร้าน ก่อนจะเดินไปที่พาเลซ ซึ่งอยู่ไกลออกไปคนละมุมเมืองเลย ที่หน้าพาเลซมีสวนกุหลาบ มาคราวก่อนแทบไม่มีดอกเลย ตอนนั้นเซ็งๆ มาคราวนี้ฤดูกุหลาบบานพอดี โอ้โห หลากสีละลานตาไปหมด หอมฟุ้งไปทั้งสวน ก็เลยเดินถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน ตรงกลางมีน้ำพุ มีม้านั่งรอบๆ คุณแมวถือโอกาสนี้นอนหลับ หลับได้จริงๆ ด้วย นับถือๆ

เข้าไปในพาเลซ กำลังมีนิทรรศการตัวการ์ตูน มีกระดาษวางให้เด็กระบายสี เด็กโข่งสองคนเลยตรงเข้าไปแย่งเด็กระบายหน้าตาเฉย เด็กๆ มันค้อน เหมือนจะถามว่า ทำไมไม่พาลูกมาด้วยละน้า

ที่สวนหลังพาเลซ ยังสวยเหมือนเดิม แต่ฤดูนี้ต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่มกว่าคราวที่แล้วมาก มีซุ้มไม้ทำเป็นทางเดินยาวโค้งไปเจอกันที่อีกฝั่งของสวน ดูสวยอย่างหรูๆ เสียดายที่เถาไม้นั้นไม่มีดอก ถ้ามีคงจะโรแมนติกมากมาย

ไปนั่งเล่นกันอยู่ที่ริมสวนเหมือนเด็กๆ จับแมลงเต่าทองมาถ่ายรูปกัน แต่ไม่สำเร็จซะที เลยได้แต่รูปไอ้แมวปีนเนินหญ้า จนผู้ดูแลสวนเค้าออกมาเตือนว่าจะปิดสวนแล้ว ถึงได้ออกจากสวนมา แล้วก็มาเดินดูพิพิธภัณฑ์เครื่องลายคราม กับร้านค้าต่างๆ ต่อ ชิมขนมเค้าจนเกือบอิ่ม มีร้านนึงเป็นเค้กและคุ้กกี้กลิ่นสมุนไพรและดอกไม้หลายอย่าง เช่น พวกกุหลาบ โรสแมรี่ ลาแวนเดอร์ อร่อยใช้ได้เลยละ อยากจะซื้อฝากคน แต่ก็กลัวจะต้องหอบหิ้วไปอีกเป็นวันๆ ก็เลยได้แต่ถอนใจ เอาไว้คราวหน้า(ที่จะมีป่าวไม่รู้)เหอะนะ

เดินดูโน่นดูนี่กันอีกพักใหญ่ ก็เริ่มมีการแสดงโชว์สกีน้ำ แต่ไม่อยากดูอ่ะ ขี้เกียจเบียดคน ก็เลยเลี่ยงออกมาเดินถ่ายรูป เพราะเริ่มมืด เริ่มมีการประดับไฟแล้ว ดูเวลาแล้วก็รู้ว่าควรจะหาข้าวเย็นกินได้แล้ว เพราะจะต้องขึ้นรถไฟที่ออกจากเฮาสเตมบอสตอน 19.40 และด้วยความเหนื่อย ขี้เกียจหาร้าน ก็เลยกินแฮมเบอเกอร์ที่ใต้หอดูวิวนั่นแหละ ง่ายๆ ดี แต่ทำไมไม่ค่อยอร่อยก็ไม่รู้ สงสัยยังอิ่มพาสตา กับสารพัดขนมที่กินไปตอนบ่าย

กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาได้ทันเวลารถไฟพอดีเด๊ะ ระหว่างทางก็หยุดถ่ายรูปเป็นระยะๆ ให้คุณแมวได้แยกเขี้ยวใส่พองาม แต่ก็ทันรถไฟละน่า พอจะขึ้นรถ คุณแมวที่กำลังจอยกับการเมาท์ ก็มีอันสะดุดลงไปนอนกองขวางประตูซะงั้น คุณหนูก็เพิ่งเห็นเหมือนกันว่ารถไฟที่นี่ตัวรถมีขั้นบันได ไม่ถึงกับเป็นบันไดหรอกนะ เพราะมีขั้นเดียว แต่ไม่เคยเห็นรถไฟที่ไหนมี ไม่รู้จะมีทำไม คนไม่เคยชิน (และไม่ระวัง) ก็เลยต้องเจ็บตัวเล็กๆ

ขึ้นรถได้ก็หลับๆ ตื่นๆ ต้องเปลี่ยนรถตั้งสี่ห้าครั้ง เพราะจะไปนอนไกลถึงฮิตะ เขตจังหวัดโออิตะ ซึ่งขนาดออกจากต้นทางมาตอนทุ่มครึ่งนี่แหละ แต่จะไปถึงปลายทางตั้งเกือบเที่ยงคืน ไกลน่ากลัวเหมือนกัน ที่ต้องไปนอนไกลขนาดนั้นก็เพราะว่ารถไฟสายที่ไปยุฟุอิน ที่ออกจากคุรุเมะ สถานีต้นทาง ตอนเช้าๆ ไม่มีเลย มีตอนบ่ายๆ โน่น ก็เลยต้องไปให้ถึงครึ่งทางที่ฮิตะ เพื่อจะได้มีรถไปถึงยุฟุอินได้ตั้งแต่เช้า

ถึงคุรุเมะก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว แต่รถที่จะไปฮิตะออกตั้งห้าทุ่ม ก็เลยออกมาหาอะไรรองท้อง(อีกแล้ว)ที่เซเว่นข้างสถานี ได้ยินเสียงขานชื่อสถานีเวลารถไฟมาถึงแล้วนั่งหัวเราะงอหายกันอยู่สองคน เพราะเค้าออกเสียงว่า คุรุเม้ คุรุเม้ ออกลากตัวท้ายเป็น เม้.. จริงๆ นะ ไม่เคยได้ยินมาก่อน เคยชินแต่เสียงขรึมๆ เวลาขานชื่อสถานีที่คันไซและโตเกียว ตอนแรกนึกว่าเป็นเฉพาะสถานีนี้ แต่พอลงรถไฟในเขตจังหวัดโออิตะมากๆ เข้า ก็เลยรู้ว่า มันเป็นทุกสถานีเลยอะ !! สงสัยจะเป็นสำเนียงท้องถิ่น อย่างที่เบปปุ เค้าก็ประกาศว่า เบปปู๊ เบปปู๊.. ฮามาก

รถที่จะไปฮิตะมีแค่ตู้เดียว ย้ำ ตู้เดียว !! สีเหลืองน่ารักมาก ถ่ายรูปมาด้วย ไม่คิดว่าคนจะเยอะ แต่ก็เยอะแฮะ เพราะเป็นรถเที่ยวสุดท้าย และระหว่างทางมีมหาวิทยาลัยด้วย ก็เลยมีวัยรุ่นขึ้นมาเยอะเหมือนกัน แล้วก็ค่อยๆ ทยอยลงไปจนหมด จนเหลือลงที่สุดสาย ฮิตะ ไม่กี่คน

ลงมาก็เหมือนเมืองร้าง ก็มันห้าทุ่มห้าสิบแล้วอะ ใครจะออกมาเดินพลุกพล่านให้เห็นล่ะ แต่มันน่ากลัวจริงๆ นะ เงียบ มืด มืดจริงๆ นะ เหมือนผู้คนเค้าเข้านอนกันหมดแล้ว ปกติถ้าอยู่ในเมือง เวลาขนาดนี้มันก็น่าจะยังมีแสงไฟ หรือมีรถวิ่งบ้างใช่มั้ยละ แต่นี่ไม่มีเลย ทั้งมืดทั้งเงียบจนวังเวง โรงแรมที่จองไว้ก็บอกว่าเดินตรงจากสถานีแค่ 8 นาที แต่เหมือนเดินมาแล้วซักยี่สิบนาทีก็ยังไม่ถึงเลย ก้มลงดูเวลา อ้าว เพิ่งห้านาที เริ่มรู้แล้วว่าการเดินในที่วังเวงๆ อย่างนี้เวลาจะผ่านไปช้ากว่าปกติ เฮ่อ

แล้วก็ถึงโรงแรมโดยปลอดภัย ห้องที่ได้ก็ดีมากเลย คืนละสี่พันเอง แต่กว้างขวางดี อยู่หัวมุม มีระเบียงกว้างๆ คล้ายๆ ดาดฟ้ายื่นออกไปด้วย เห็นท้องฟ้าสวยดี นี่ถ้าอยู่ในเมืองก็คงจะเห็นแสงไฟยามค่ำคืน สวยเหมือนอัญมณี อะไรเทือกนั้น แต่ที่นี่มืดสนิท มืดจริงจังมาก

อาบน้ำอาบท่า ต้มช้าร้อนๆ กินกันแล้วก็นอน คราวนี้หลับสนิทดีกว่าเมื่อคืนมาก สงสัยเหนื่อยจัด

---------------------------------------------------

เอาอีกแล้ว บ้าน้ำลาย ยาวเหยียด แต่ได้แค่วันเดียว
เอาไว้มาต่อพรุ่งนี้ละกาน ง่วงแล้ว >0<

Kyushu Trip #1

2005-08-24T02:30:00.000-07:00

ได้ฤกษ์เขียนบันทึกเรื่องไปเที่ยวซะที ต้องยาวแน่ๆ เลย ^-^"
ค่อยๆ เขียนไปเรื่อยๆ ละกันนะ สำหรับรูป ดูได้ใน msn space ของเรานะ

วันอาทิตย์ที่ 14
ยั้ง ยัง ยังไม่ได้ไปคิวชู อยู่แค่อุเมดะนี่แหละ ตื่นกันสายโด่ง กว่าจะแต่งตัวออกจากบ้านไปช้อปได้ก็เที่ยงกว่า ไปกินซูชิร้านเดิมที่อุเมดะอีกแล้ว แล้วก็ไปเดิน HEP ช้อป แล้วแวะกินขนม แล้วช้อปต่อ วันนี้ได้กระเป๋าคาดเอวกันคนละใบ เหมือนกันเด๊ะเลยแต่คนละสี ได้หมวก ได้เสื้อและรองเท้า เตรียมตัวไปเที่ยวเต็มที่ อาหารเย็นด้วยความขี้เกียจ เลยกินคาเรที่คาเรเฮาส์ที่เจอาร์นี่แหละ รีบกลับมาเตรียมข้าวของ วันรุ่งขึ้นต้องออกแต่เช้า (แต่เอาเข้าจริงกว่าจะได้นอนก็ตีหนึ่งกว่าแหละ)

วันจันทร์ที่ 15
ตื่นหกโมงครึ่ง เพราะต้องขึ้นรถไฟตอน 8.13 ก่อนขึ้นแวะซื้อแมคกันคนละชุด นั่งกินไปในรถไฟนั่นแหละ ดีนะคนน้อย เลยไม่อายใครมาก ไปถึงฮิเมจิ 9.03 เปลี่ยนรถไปโอกายาม่า คราวนี้ผิดคาดมาก นึกว่าคนจะน้อย ที่ไหนได้ คนแน่นมากกก ต้องยืนตั้งแต่ฮิเมจิไปจนถึงโอกายาม่าเลย ชั่วโมงกว่าแน่ะ ที่สำคัญเจออะไรแปลกๆ ในรถไฟด้วย เจอแมงมุมกำลังชักใยทีใต้ชั้นวางของข้างบนอ่ะ ชักด้วยท่าทางแบบ อยู่มานานแล้วนะที่นี่น่ะ คุณแมวพยายามเอากล้องออกมาถ่ายรูป แต่สงสัยแมงมุมจะกลัวแฟลช ก็เลยหนีขึ้นไปอยู่บนชั้นวางของ สุดท้ายเลยไม่ได้รูปแมงมุมมา แต่อยากรู้แค่รถไฟสายนี้นี่เค้าทำความสะอาดกันบ้างปะเนี่ย?

ไปถึงคุราชิกิก็เกือบๆ 11โมง ฝนตกหนักมาก เดินหาซื้อร่มกันอยู่พักนึง กว่าจะได้เริ่มเที่ยว ฝนตกอย่างนี้ดูเหงาๆ ซึมเซาบอกไม่ถูก คนก็น้อยๆ ร้านค้าก็ไม่ค่อยเปิด แต่จริงๆ ก็ไม่มีเวลาแวะดูของในร้านค้ามากเท่าไหร่หรอกนะ หรือพอเข้าร้านเค้าไปก็มัวแต่เก๊กท่าถ่ายรูปกันจนเจ้าของร้านเค้าค้อนเอา แต่ร้านเค้าน่ารักดีนะ ทุกร้านเลย มีทั้งพวกของที่ระลึกที่ทำจากกระดาษ ร้านเครื่องแก้ว ร้านเครื่องปั้นดินเผา ร้านเหล้าญี่ปุ่น เสียดายเหมือนกันที่เวลาน้อยไปหน่อย อยากเดินเรื่อยเปื่อยได้นานกว่านี้

ออกมาถ่ายรูปท่ามกลางสายฝนกันพอหอมปากหอมคอ บรรยากาศสงบๆ ได้ความรู้สึกของเมืองญี่ปุ่นโบราณดี ต้นหลิวก็กำลังแตกใบสีเขียวชะอุ่มเลย สีเขียวสดสะใจมากๆ ต้นหลิวแบบนี้รึเปล่านะที่เค้าเรียก weeping willow แต่เราดูๆ แล้วไม่เห็นเหมือนผู้หญิงร้องไห้เลยนะ

คลองนี้คุณแมวนั่งอ่านประวัติในหนังสือนำเที่ยวให้ฟัง เค้าบอกว่าเป็นคลองที่ขุดขึ้นเพื่อลำเลียงข้าวในสมัยเอโดะ แต่ไม่ยักบอกว่าขุดไปถึงไหน แล้วคลองแค่นี้มันลำเลียงไปได้ถึงโตเกียวจริงๆ หรอเนี่ย คุณแมวสนใจจะอ่านต่อ บอกจะไปหาประวัติเรื่องนี้อ่าน ไม่รู้ป่านนี้ลืมไปรึยัง

เดินอยู่จนเกือบถึงเวลาออกเดินทาง 12.38 ก็เลยกลับมาหาซื้อข้าวกลางวัน เล็งทาโกะยากิหอมๆ ที่ใต้สถานีไว้แล้ว เลยซื้อมาสองกล่อง แบบซอสกับแบบดะชิ แล้วตุนขนม น้ำ อีกมากมาย เพราะต้องนั่งอีกยาวเลย กว่าจะได้ลงเที่ยวอีกทีก็ที่โมจิโค หลังจากข้ามไปถึงเกาะคิวชูแล้วโน่นแน่ะ คือต้องนั่งรถไฟรวดเดียว 5ชม.ได้ โอ้ว วิบากๆ

ขึ้นรถไฟได้ก็กินๆๆ (โชคดีอีกครั้งที่คนน้อย) แล้วลงเปลี่ยนรถที่ฟุกุยาม่า ก่อนจะนั่งยาวไปเลย 4ชม.ครึ่ง ระหว่างทางก็หลับๆ ตื่นๆ เอาเสื้อผ้าที่เปียกฝนออกมาแขวนตากกันเป็นที่เอิกเกริก คราวนี้สะพายเป้กันไปคนละใบนะ เอาต์ดอร์กับแจนสปอร์ต น้ำซึมเปียกหมดทั้งคู่เลย ไหนว่ากันน้ำ ตรงซิปน้ำก็เข้าได้นี่หว่า หนอย

สองข้างทางวิวสวยดี นาข้าวเขียว เขียว เขียวจริงๆ เป็นสีที่มองแล้วสบายตามากๆ แล้วหลังฝนตกใหม่ๆ ยังมีหมอกลอยเรี่ยดิน บนภูเขาก็มีหมอกขาวๆ ปกคลุมเต็มไปหมด สวยแบบมัวๆ เหมือนอยู่ในความฝัน ได้บรรยากาศสดชื่นไปอีกแบบ แล้วพอเลยฮิโรชิม่าลงไป ทางรถไฟก็เรียบริมทะเลไปตลอด เสียดายที่ฟ้าไม่แจ่มใส ไม่งั้นสีทะเลคงออกมาเป็นสีครามสดใสกว่านี้ บางตอนวิ่งใกล้ทะเลมากจนดูเผินๆ เหมือนวิ่งอยู่ในทะเลเลยละ

นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ รู้สึกว่าสี่ชม.ครึ่งไม่นานเลย ก็ไปถึงชิโมะโนะเซกิ แล้วเปลี่ยนรถไปคิวชู ตอนข้ามเกาะ ข้ามโดยอุโมงค์ใต้ทะเล ไม่น่าเลย น่าจะข้ามสะพานนะ อยากดูวิว พอถึงโมจิก็เปลี่ยนรถไปโมจิโคอีกที ตรงนี้เริ่มเจอป้ายแปลกๆ ของเจอาร์คิวชูแล้ว

ถึงโมจิโค 19.13 ก็เดินดูรอบๆ ตัวสถานีสวยดี ไปถึงตอนค่ำๆ พอดี ไฟกำลังสวย รอบๆ ก็มีตึกสวยๆ คล้ายๆ อิจินกังที่โกเบกับโยโกฮาม่านั่นแหละ ฉะนั้นเมื่อคนมาเที่ยวทั้งคู่มาจากสองเมืองนี้ จึงไม่ตื่นเต้นอะไรกันมากนัก แต่ขุดเรื่องเมืองใครสวยกว่ากันขึ้นมาเถียงกันแทน

แต่ที่โมจิโคนี่ก็สวยนะ เล็กๆ กะทัดรัด ดูสงบๆ ดี คนก็ไม่พลุกพล่านมาก แล้วเค้าทำอ่าวเข้าไปในแผ่นดิน แล้วสร้างตึกสวยๆ รอบๆ อ่าว เปิดเป็นร้านค้า ร้านอาหารเก๋ๆ คล้ายที่พอร์ตโกเบ โอไดบะ ทำนองนั้น แล้วในอ่าวก็มีเรือลำใหญ่ แต่งซะเท่เลย เปิดเป็นร้านอาหารกึ่งผับ ดูบรรยากาศน่านั่งดี แต่เมื่อตกลงกันแล้วว่าวันนี้จะไปกินราเมงฮะกะตะ ก็เลยได้แต่หาอะไรนิดๆ หน่อยๆ รองท้อง ซื้อจากเซเว่นไปนั่งกินที่ริมทะเล บรรยากาศสุดยอดมาก นั่งตีพุงได้แป๊บเดียว ก็ต้องออกจากโมจิโคมาตอน20.26

ไปถึงฮะกะตะสี่ทุ่มตรง เช็คอินที่โรงแรมใกล้ๆ สถานีที่จองไว้ ตกใจเล็กน้อยกับความแคบของห้อง แต่ก็นะ หยวนๆ คืนละสี่พันเอง แถมอาหารเช้าให้ด้วย จะเอาอะไรมากมาย วางข้าวของเสร็จก็ออกตระเวนราตรี พูดให้เท่ไปงั้นแหละ จริงๆ คือออกไปหาราเมงกิน ดูรูปจากหนังสือนำเที่ยวแล้วเลือกไปร้านที่ดูน่ากินสุด และดูท่าทางจะไปไม่ยากเท่าไหร่ คือร้าน 一風堂 หลายคนอาจเคยเห็นคัพราเมงยี่ห้อนี้ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นแล้วเหมือนกันแฮะ

ร้านนี้สาขาเก่าแก่อยู่ที่สถานีเทนจิน นั่งใต้ดินไปจากฮะกะตะประมาณสิบนาทีได้ ไหนๆ ก็มาแล้ว ต้องดั้นด้นไปให้ถึงให้ได้ (ด้วยความเห็นแก่กิน) แต่พอได้กินก็ไม่ผิดหวังนะ อร่อยจริงๆ แล้วคนในร้านก็น่ารักเชียว เค้าดูแล้วคงรู้ว่าไอ้สองคนนี้นักท่องเที่ยวแน่ๆ เลยเข้ามาขอถ่ายรูปให้ ถามว่ามาจากโตเกียวหรอ แหม ตอบยาก ไม่ใช่ทั้งคู่เลยอ่ะ

ราเมงอร่อยจริงๆ มีเครื่องปรุงที่เป็นเครื่องเทศตำๆ ใส่น้ำมันไว้ กลิ่นเหมือนเครื่องพะโล้มากๆ ใส่ราเมงแล้วอร่อยสุดยอด ถั่วงอกดองที่เป็นเครื่องเคียงก็อร่อย สรุปแล้วคุ้มมากที่ถ่อมากินกลางดึกเนี่ย กินกันเกลี้ยงเลย น้ำก็ไม่เหลือ จริงๆ อยากกินต่ออีกชามนะ แต่เริ่มรู้สึกหน้าตาตัวเองชักจะคล้ายชูชก เลยพอดีกว่า

กลับถึงโรงแรมเที่ยงคืนตรงเผง ประมาณซินเดอริลลาหนีเที่ยวเลย กลับมาปุ๊บกลายร่างเป็นแมวนอนพุงกางกันทั้งคู่ กว่าจะอาบน้ำนอนกันได้ก็ตีหนึ่งกว่าแล้ว แถมนอนไม่ค่อยหลับอีก สงสัยอิ่มมากไป

---------------------------------------------

โอ้ยเหนื่อย ง่วงแล้วละ ดูดิเขียนมาตั้งนานเพิ่งได้วันเดียว งั้นวันนี้เอาแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้มาต่อละกัน

ไอ้โรคจิต

2005-08-23T02:44:00.000-07:00

กลับมาจากคิวชูหลายวันแล้ว ว่าจะเขียนบันทึกเรื่องไปเที่ยว ก่อนจะลืมหมด(เหมือนทุกที) แต่มัวแต่อะไรๆๆๆ ก้อม่ายรู้ ไม่มีเวลาเขียนซะที บวกกับขี้เกียจด้วยละ ใกล้สอบแล้ว เริ่มลน (ไม่รู้จะลนไปทำไมเหมือนกัน ลนตามมารยาทมั้ง)

กะว่าวันนี้(ซึ่งคิดว่าจะมีเวลาว่าง)จะเริ่มเขียนเรื่องไปเที่ยวซะที แต่มีอันให้ต้องได้เขียนเรื่องเมื่อคืนก่อน เพราะยังสดๆ ร้อนๆ น่าสยดสยองติดตามาก

เมื่อคืนเจอไอ้โรคจิต ขอเรียกแบบจิกหัวด่าเหอะ แค้น

เมื่อคืนนั่งอ่านพันทิพ หลังจากไม่มีเวลาอ่านมาหลายวัน อ่านอยู่จนตีสองกว่า ถึงได้ไปอาบน้ำ อาบเสร็จออกมาก็มานั่งอ่านต่อ เช็ดผมไปด้วย กะว่าเกือบๆ ตีสามค่อยเอาขยะออกไปทิ้ง แล้วค่อยกลับเข้ามานอน เชื่อว่าอาจโดนรุมด่าได้ว่าทำไมเอาขยะออกไปทิ้งตอนกลางคืน ตรงนี้ขอแก้ตัว(น้ำขุ่นๆ)นิดนึง ว่าขยะที่นี่จะมาเก็บเช้าโคตรรรร คือก่อนแปดโมงอ่ะ แล้วขยะสดเนี่ยจะมาเฉพาะวันจันทร์กับพฤหัสอีกตังหาก เมื่อก่อนตอนที่มีเรียนเช้าๆ ก็ยังพอตื่นมาทิ้งตอนเช้าได้หรอกนะ เพราะถ้าเรียนคาบแรกก็ตื่นก่อนแปดโมงอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ไปแล็บสิบโมง เลยตื่นเก้าโมงตลอด ตื่นมาทิ้งตอนเช้าไม่เคยทัน เลยใช้วิธีทิ้งตอนดึกๆ เนี่ยแหละ

อ่านเกือบจบกระทู้ที่ชอบ กำลังคิดจะลุกออกไป ก็ได้ยินเสียงกดกริ่งหน้าบ้าน

วูบแรกยังไม่ตกใจมากนะ เหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น เหม่อๆ นิดๆ คิดไปว่าตัวเองยังอยู่ในโตเกียว ไม่ว่ากี่โมงกี่ยามก็มีคนมาเคาะบ้านได้เสมอ อย่างเมื่อก่อน
แต่พอมีสติ เอ๊ะ ใครอะ ที่นี่โกเบ ไม่มีคนไทยอยู่บ้านใกล้ๆ กันซักคน ที่มีเค้าก็คงไม่มาหาในยามวิกาลเหมือนเด็กกพ.หรอก เพื่อนคนญี่ปุ่นยิ่งไม่มาแน่นอน เค้ามีมารยาท (นี่ไม่ได้ว่าเด็กกพ.ไม่มีมารยาทนะ ไม่ได้ว้า ไม่ได้ว่า) ก็เลยเริ่มตกใจ ตอนแรกคิดว่าผี เพราะช่วงนี้อ่านเรื่องผีเยอะ

อีกวูบต่อมาก็มีสติ เฮ้ย ผีที่ไหนจะมากดกริ่ง มันจะหลอกก็เข้ามาให้เห็นเลยง่ายกว่ามั้ย ก็เลยมองออกไปที่ประตู คือยังนั่งอยู่หน้าคอมนะ แต่เมื่อวานไม่ได้ปิดประตูกั้นระหว่างห้องนอนกับห้องครัว เพราะกะจะไม่เปิดแอร์นอน
มองออกไปก็พอดีไอ้เชี่ยนั่นมันเลื่อนบานหน้าต่างในครัวเรา (คือต้องอธิบายก่อนว่าข้างๆ ประตูเข้าบ้านมีหน้าต่างเป็นบานกระจกขุ่นๆ เลื่อนได้เปิดได้ มีเหล็กดัดอยู่ข้างนอกด้วย ซึ่งทำให้เลื่อนจากข้างนอกยากหน่อย) แล้วมันเลื่อนเปิดได้ยังไงอะ แบบเปิดกว้างเกือบครึ่งบาน กำลังตะลึงที่มันเปิด ยังไม่ทันทำอะไร ก็เห็นมันปีนขึ่นไปยืนบนลูกกรงเหล็กที่ทางเดินหน้าบ้าน หันหน้าเข้าหาบ้านเรา

พอเห็นชัด ก็เลยตะลึงต่อ เพราะมันไม่ได้ใส่อะไรเลย เปรตชัดๆ แล้วมายืนช่วยตัวเองบนลูกกรงเหล็กให้ดู ไอ้เชี่ย อยากด่า แต่ด่าไม่ออก เลยได้แต่กรี๊ดดดดดดดดดด ลั่นบ้าน คาดว่าห้องข้างๆ คงตื่นกันหลายห้อง พอเรากรี๊ด มันก็กระโดดหนีไปเลย ได้ยินเสียงรถออกไปด้วย

ไอ้แมวก็ต้องตื่นด้วย เพราะเปิดกล้องทิ้งไว้กันตามปกติ แต่ไอ้แมวไปนอนตั้งแต่ตีหนึ่งได้ น่าสงสารมาก เพราะเรากรี๊ดเสร็จก็ตะครุบไมค์ขึ้นมากรี๊ดใส่ไมค์ต่อ ไอ้แมวเลยตกอกตกใจลุกขึ้นมา บอกนึกว่าเราเจอผี เพราะช่วงนี้เห็นอ่านแต่เรื่องผี

แม่ง เจอผีจริงๆ ยังจะดีซะกว่า เจออย่างนี้หลอนกว่าผีอีก ติดตามาก ดูๆ แล้วยังหนุ่มๆ อยู่เลยนะ ผอมๆ ขนเต็มตัว อี๊ สยองโคตรๆ จะโชว์ทั้งทีมึงช่วยทำหุ่นตัวเองให้เจริญหูเจริญตากว่านี้หน่อยได้มั้ยอะ ถ้าหุ่นอย่างพี่โดมงี้ โอเว่นงี้ จะไม่กรี๊ดไล่ซักคำ

ทำอะไรไม่ถูกอยู่พักใหญ่ ไม่กล้าออกไปปิดหน้าต่างครัวด้วย กลัวมันยังแอบอยู่แล้วโผล่ขึ้นมา เลยได้แต่ปิดประตูครัว แล้วปิดล็อกประตูเลื่อนฝั่งระเบียง ปิดม่าน แล้วมานั่งสั่นๆ อยู่หน้าจอคอมต่อ (อ้อนไอ้แมว อิอิ)

คิดต่อไปว่ามันรู้วิธีเลื่อนหน้าต่างครัวเราได้ไง มีคนบอกว่ามันบังเอิญเอามือจับแล้วมันเลื่อนเองมั้ง แต่วันนี้เราลองเลื่อนจากข้างนอกแล้ว มันติดลูกกรง เลื่อนยากนะ แสดงว่ามันต้องเคยลองเลื่อน แล้วหน้าต่างครัวเนี่ย ปกติเราจะล็อกไว้ แต่เมื่อคืนทำความสะอาดครัว ก็เลยเปิดล็อคไว้ แค่เลื่อนปิดไว้เฉยๆ แล้วมันรู้ได้ไงว่าวันนี้เราไม่ได้ล็อค

คิดขึ้นมาได้ว่า หรือตอนที่เราอาบน้ำ มันมาแอบอยู่หน้าบ้านแล้วละเนี่ย แล้วเลื่อนหน้าต่างกระจก มองเข้ามา ก็เห็นตอนเราแต่งตัวเต็มๆ อะดิ วันนี้ลองเลื่อนแล้วมองเข้ามาแล้ว เห็นในบ้านชัดเลยละ

แล้วเวลาอยู่คนเดียว ก็แต่งตัวตามสบายอยู่แล้ว ถ้ามันแอบดูก็เห็นสบายๆ ละ แถมเมื่อคืน ด้วยความที่ฝนตก อากาศเย็น เลยกะว่าจะไม่เปิดแอร์นอน เลยใส่สายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น ทั้งๆ ที่ปกติทุกวันจะใส่ชุดนอนรัดกุม เพราะเปิดแอร์ทุกวัน แล้วมันมาแจ็คพ็อตอะไรเมื่อคืนวะเนี่ย ซวยสุดขีด

น่ากลัวมากๆ มาญี่ปุ่นแปดปีเจอโรคจิตมาหลายรูปแบบ แต่คราวนี้น่ากลัวสุด หวีดหยองจริงๆ ก่อนหน้านี้เมื่อเดือนเมษาก็เคยเจอคนขับรถตามมาจากเจอาร์ เป็นความผิดของเราเองที่ดันเอาวีดีโอไปคืนตอนตีสอง มันก็น่าจะเจออยู่อะนะ มันขับตามมาแล้วจอดเรียกให้ขึ้นรถ วันนั้นก็กลัวสุดๆ เอามือถือไปด้วย เลยควักขึ้นมาทำเป็นคุยกับลมกับแล้ง ทำเป็นไม่สนใจมัน แต่มันก็ยังขับตามมาเรื่อยๆ เกือบถึงบ้านมั้ง
อีกทีนึงก็มาแบบเอาหินมาปาหน้าต่างห้อง ปาตั้งหลายที พอเปิดออกไปก็วิ่งหนีไป ดูๆ แล้วลุงๆ แล้วด้วยนะ

ตอนอยู่โตเกียวก็เคยมีคนมายืนอยู่หลังบ้าน อันนั้นก็โคตรน่ากลัว ตอนนั้นอยู่ม.5 ประมาณเดือนมิถุนามั้ง ก่อนสอบปลายภาคอ่ะ วันนั้นทำความสะอาดบ้าน แล้วเปิดม่านทิ้งไว้ ค่ำๆ แล้วละ ฝนตก ลมแรง เรานั่งคุยโทรศัพท์กับซ้งอยู่หน้ากระจก (ใครนึกภาพบ้านเก่าเราออกคงจำได้ว่าเวลานั่งคุยโทรศัพท์จะหันข้างให้หน้าต่าง) คุยๆ ไปก็เห็นคนมายืนอยู่หลังบ้าน จากหางตาคิดว่าเป็นคุณแมว ซึ่งตอนนั้นมาบ้านเราทุกวัน แต่วันนั้นคุณแมวบอกว่าไปทำไบต์โทรศัพท์ จะมาตอนดึกๆ หนิ แถมปกติคุณแมวก็มาทางหน้าบ้านอ่ะ ไม่เข้าหลังบ้านหรอก อ้าว แล้วใครวะ

พอหันไปมองเต็มๆ ปรากฎว่าเป็นลุงที่ไหนไม่รู้ ยืนจ้องเข้ามาในบ้าน น่ากลัวสุดๆ เราเลยกรี๊ดใส่โทรศัพท์ไปเต็มๆ ซ้งน่าสงสารมาก คงหูชา ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ทำให้รู้ว่าตัวเองกรี๊ดได้ เหมือนที่เค้ากรี๊ดๆ กันตามคอนเสิร์ต
ซ้งมาดูให้ แต่มันก็ไม่อยู่ให้ดูหรอกนะ หายไปกับความมืดแล้ว ซ้งฉายๆ ไฟดูหลังบ้านเรา แล้วบอกว่าทางมันเข้ายากมากเลยนะ มืดๆ ฝนตกๆ ลมแรงๆ อย่างนี้ ไม่น่าจะมีคนฝ่าเข้าไปได้เลย

ง่า ฟังแล้วขนลุกต่อ แล้วตกลงที่จ้องเราตะกี๊ไม่ใช่คนหรอ แต่จะใช่หรือไม่ใช่ก็แย่พอๆ กันแหละ -_-'

แล้วตอนอยู่โตเกียวชุดชั้นในหายบ่อยมาก เลือกหายเฉพาะเสื้อชั้นในแพงๆ ด้วยนะ แบบของวาโก้ ไทรอัมพ์ ตัวละเจ็ดแปดร้อยบาท ของถูกๆ มันไม่เอาไป ไอ้เวรเอ๊ย คือถ้าอยากได้เนี่ยมาขอกันดีๆ เลย จะขายให้ แต่มาขโมยอย่างนี้โกรธ เข้าใจมั้ย มันแพง แล้วชุดชั้นในสีเรียบๆ สุภาพๆ เนี่ยหาซื้อได้แต่ที่เมืองไทย ที่นี่มันหายาก แล้วกรูกลับบ้านปีละครั้ง บางทีซื้อกลับมาได้ยังไม่ถึงเดือน มึงเอาของกรูไปเฉยเลย โมโหโคตรๆ

ช่วงนี้สงสัยดวงเรื่องนี้แย่ๆ เมื่อวันเสาร์ไปสอนที่ซังโนะมิยะ เดินเหม่อๆ อยู่ก็มีลุงเข้ามาชวนไปกินน้ำชา ตอนแรกงงๆ เพราะกำลังอยู่ในภวังค์ คำนวณวันช้อปปิ้งอยู่ เลย เอ๊ะ ใส่ลุงไปแรงมากๆ ลุงแกผงะไปเลย แต่พอมีสติก็เข้ามาตื๊อต่อ เดินตามมาอีก ดีนะแถวนั้นคนพลุกพล่าน แล้วตอนนั้นยังไม่มืด ก็เลยไม่น่ากลัวเท่าไหร่

สอนเสร็จ เดินจากตรงที่สอนไปสถานีฮังคิว ระยะไม่เกินสองร้อยเมตร มีคนเข้ามาชวนไปทำงานกลางคืนสามคนซ้อน จะบ้าหรอ หน้าชั้นส่อขนาดนั้นเลยหรือยะ บอกว่าทำไม่ได้ เป็นนักเรียน มันก็ทำท่าแปลกใจ ถามว่า จริงดิ อะไรงี้ เอ๊ะ หมายความว่าหน้าชั้นแก่จนไม่น่าเชื่อว่าเป็นนักเรียนหรือไงวะ ก็เลยอ้างต่อว่าเป็นนักเรียนต่างชาติ แม่งก็บอกว่าคนต่างชาตินี่แหละขายดี เฮ้อ

จริงๆ ก็เป็นความผิดของเราอีกแหละ ปกติถ้ามีสอนตอนค่ำๆ จะไม่แต่งตัวเปรี้ยวๆ ไปเดินโชว์โฉมหรอก แต่ช่วงนี้เคยชินกับการแต่งเปรี้ยวๆ เพราะช่วงที่คุณแมวมา แต่งเปรี้ยวแค่ไหน จะดึกแค่ไหนก็ไม่มีใครเข้ามายุ่งอยู่ดี ก็เดินกับแมวอ้วนตัวเบ้อเริ่มอย่างนั้น ใครมันจะกล้าเข้ามายุ่งล่ะ ตอนนี้ต้องเดินคนเดียวคงต้องแต่งตัวให้มันดูน่ากเกรงขามกว่านี้อีกนิด หรือต้องพกอาวุธ เมื่อคืนเสียดาย ไม่น่ารีบกรี๊ดไล่มันเลย ทั้งไฮเตอร์ทั้งคาบิคิลเลอร์วางอยู่ที่ซิงค์ทั้งสองอย่าง น่าจะเอาไปราดมันซะ เปื่อยแน่

แต่อาจจะเป็นกรดที่ไม่แรงเท่าที่ควร วันหลังแอบเม้มกรดซัลฟุริกเข้มข้นที่แล็บมาดีกว่า ใส่ขวดขนาดย่อมหน่อย ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ก็เอาออกมาฟาดกบาลมันได้เลย หัวแตกด้วย เจอน้ำกรดด้วย คุ้ม

วันนี้เปิดดูดวงในยะฮู มันบอกจะได้เจอคนต่างเพศหลายคน คือจะมีผู้ชายเข้ามาเยอะ ประมาณนั้น
เวร ถ้าเข้ามาแบบนี้ละก็อย่ามาเลย กูจะบ้าตาย
-_-'

summer vacation

2005-08-14T02:45:00.000-07:00

อู้ว ไม่ได้เขียนมาอาทิตย์เต็มๆ เลยหรอเนี่ย -_-a
อาทิตย์ที่ผ่านมาวุ่นวายมั่กๆ เริ่มจากวันจันทร์
ออกฟิลด์ ที่ Lake Biwa จังหวัด Shiga ใกล้ๆ นี่เอง
คนวางแผนอุตส่าห์เลื่อนไปเลื่อนมา จนตรงกับวันที่มีงานดอกไม้ไฟที่นั่นจนได้ เริ่ดเจงๆ สรุปคือไปกันตั้งแต่เช้า ออกจากบ้านตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง เริ่มทำงานสิบโมง เที่ยงก็เสร็จแล้ว คือเก็บตัวอย่างจากที่ความลึกต่างๆ กัน ความลึกนึงก็ยี่สิบตัวอย่าง อะไรงี้ จริงๆ ใช้เวลาไม่นานเลย แต่ร้อนโคตรรรรร แดดเปรี้ยงมากๆ แต่พอทำงานเสร็จ เข้าร่ม กินข้าวกลางวันปุ๊บ ฟ้าครึ้ม ฝนตกปั๊บ อะโห เทวดากลั่นแกล้ง

ข้าวกลางวันก็ต้องกินอะไรที่มันขึ้นชื่อของเค้าหน่อย วันนี้เลยกิน Kome-udon ไปชามนึง เป็นอุดงที่ทำจากข้าว รู้สึกมันเหนียวๆ กว่าอุดงธรรมดาหน่อยนึง ชามนิดเดียว แต่อิ่มชะมัด

ตอนบ่ายก็เดินเล่นๆ ถ่ายรูป นั่งทอดอารมณ์ตามสบายกันพักนึง แล้วบ่ายสองถึงออกเดินทาง ไปจองที่ดูดอกไม้ไฟอ่ะ สรุปคือวันนี้มาเพื่อดอกไม้ไฟซะ 80% ส่วนตัวอย่างที่เก็บไว้นี่ก็เก็บไปแบบเสียไม่ได้มากเลย แบบไหนๆ มาแล้วก็เอาซะหน่อย ประมาณนั้น

อาหารเย็นก็เดินซื้อเอาในงานนั่นแหละ คนล้านแปดมาก (เห็นเค้าบอกทุกปีจะมากันประมาณสี่แสนคน โอ้ว ก็อดดด ไม่เบื่อกันมั่งรึท่านๆ ดูดอกไม้ไฟทุกปีเนี่ยนะ)

อาหารก็เหมือนๆ งานวัดทั่วไป ยากิโซบะ ทาโกะยากิ โอโคโนมิยากิ ไส้กรอก ไก่ย่าง (ถ้ามีส้มตำด้วยละเจ๋ง) ที่ขาดไม่ได้คือน้ำแข็งไสของโปรด ก็กวาดซื้อๆ กันมา แล้วมาแบ่งกันกิน ที่เจ็บใจคือเจอเบียร์กระป๋องละ 500กับชูไฮกระป๋องละ 400 เข็ดเลย คราวหน้าเอากระติกแช่ไปจากบ้านซะดีมั้ย

ตอนหลังมีคนคิดได้ว่าไอ้ถุงเย็นที่เอามาใส่ตัวอย่างน่ะ คราวหน้าแช่เบียร์มาด้วยจะดีมาก เจ๋งค่ะไอเดีย แต่ไม่ช่วยแบกนะว้อย แค่ไอ้รองเท้าบูตสูงถึงคอที่แบกมากันคนละคู่คราวนี้ก็ราวๆ ห้ากิโลแล้ว แขนงี้กล้ามขึ้นเลย

แต่งานนี้คุ้มค่ากับการรอคอยมากๆ ดอกไม้ไฟสวยสุดๆ เลย สวยสุดตั้งแต่เคยดูมาเลยอะ อลังการงานสร้างมาก ตอนช่วงไฮไลท์ เค้าจุดแบบเต็มฟ้าเลย แหงนมองแล้วเหมือนมันจะหล่นลงมาใส่ตัวเราได้ทุกเมื่อ เพราะสว่างหมดทั้งฟ้าจริงๆ สวยมากๆ ติดตาเลย เสียดายกล้องปัญญาอ่อนนี่ถ่ายมาไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ ขนาดมีโหมดสำหรับถ่ายดอกไม้ไฟแล้วนะ เด๋วจะโละขายเซียงกงเร็วๆ นี้ ถอยอันใหม่แบบเจ๋งๆ เลยดีกว่า

ตอนกลับรีบวิ่งออกจากงานก่อนเค้าจะจุดเสร็จ และไม่ใช่วิ่งกลับไปสถานีที่มานะ แต่วิ่งไปดักที่สถานีก่อนหน้านั้นสถานีนึง โอ้ว เป็นการหนีฝูงชนที่ดีมาก แต่เหนื่อยโว้ย ไกลโคตรรร อารมณ์ประมาณวิ่งมาราธอนเลย แล้วประมาณว่ายังอยากดูอยู่ วิ่งไปดูไป เหมือนวิ่งถอยหลังอะ หลบคนไปมา มือก็แบกรองเท้าบูตกับตัวอย่างด้วย วิบากมาก ขึ้นรถไฟได้นี่สลบไปเลยอะ ตื่นอีกทีถึงโอซาก้าแล้ว

กลับมาแล้วมีนัดไปคาราโอเกะต่อ คนที่นัดเค้าก็เป็นห่วงนะ ว่าจะไหวป่าว ไหวอยู่แร้วค่ะ สู้ตาย ตอนแรกก็กะจะร้องแค่ตีสองตีสาม แต่เอาเข้าจริงถึงเช้าเลย สว่างคาตา สะใจมาก ไม่ได้ร้องแบบสุดๆ อย่างนี้มานานแล้ว

วันอังคารยังอุตส่าห์ตื่นไปแล็บตอนสิบโมงได้ด้วยนะ แต่ไปแบบสลึมสลือหน่อย ตอนเย็นเลยรีบกลับ กลับมานอนงีบนึงแล้วถึงไปสอน สอนไปง่วงไป ดีนะไม่หลับให้เค้าเห็น

วันพุธพี่เอซมาเที่ยว พาเพื่อนมาสองคน มานอนที่โกเบ เลยต้องทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดี พาไปเดินเที่ยวที่พอร์ต กินเนื้อโกเบกันพอหอมปากหอมคอ (ปาเข้าไปกี่พันนะ ตอนเห็นบิลหน้าตาเหวอไปตามๆ กัน) แล้วก็เดินถ่ายรูป กว่าจะกลับถึงบ้านก็เที่ยงคืนครึ่งแน่ะ พี่เอซมาค้างด้วย กลับมาก็เมาท์ตามปกติ กว่าจะได้นอนเลยตีสามกว่าอีกแล้ว เฮ่อ จริงๆ กะจะกินเหล้ากันต่อนะ แต่ไปๆ มาๆ หลับไปก่อน หมดแรง

วันพฤหัสโดด(จนได้)ไม่ไหวแล้ว เหนื่อย ตื่นขึ้นมาแต่งตัวแล้วนะ แต่ไม่ไหว นอนต่อมันดื้อๆ แต่ก็จัดการเรื่องแผนไปเที่ยวเสร็จจนได้ (ก็ถ้าไม่เสร็จก็แย่แล้วอะ วันที่11เข้าไปแล้ว จะไปวันที่15แล้วเนี่ย)

วันศุกร์ไปจัดการงานคั่งค้างจนเรียบร้อย เตรียมตัวหนีหน้าหายไปทั้งอาทิตย์หน้า แต่วันที่12-22 อาจารย์ก็หยุดไปเที่ยวเหมือนกัน เลยกะจะหายหน้ากันหลายคนเหมือนกัน 555 ตอนเย็นมีสอน วันนี้ไม่ง่วงแล้ว รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

วันเสาร์ วันนี้คลาสตอนกลางวันหยุดทั้งสองคลาส ก็เลยว่าง ตอนแรกจะไป seminar ที่หอประชุมสวนสัตว์ใกล้ๆ นี่แหละ มันมีเรื่องการทำกุหลาบสีน้ำเงิน ชอบอยู่แล้ว แต่ไม่ตื่นไป ซะงั้น เด๋วไปขอเอกสารเค้ามาอ่านทีหลังละกันนะ ตอนนี้เข้าสู่วันหยุด ไม่มีอารมณ์ทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากพักผ่อน

ตอนเย็นไปสอน เค้าเลี้ยงข้าวอีกแล้วอะ มันก็ดีนะ แต่เกรงใจจัง ค่าสอนก็เก็บเค้าแพ้งแพง แล้วยังให้เค้าเลี้ยงอยู่เรื่อยเลย

ห้าทุ่มครึ่ง คุณแมวมาถึงแล้ว ทำโจ๊กกินไปสองซองรวด คือคุณหนูพยายามจะทำให้นะ สงสารที่นั่งรถมาตั้งแปดเก้าชม. แต่ทำๆ ไปยังไม่ทันไร แค่เอาโจ๊กใส่หม้อ ตั้งน้ำ ยังไม่เดือดเลย ไอ้แมวทนไม่ไหว ลุกขึ้นมาทำเอง พร้อมกับบ่นว่าคุณหนูทำช้า อีกแล้ว งั้นทำเองเหอะเมิง
วันนี้ตอนกลางวันออกไปซื้อขนมมาตุนไว้ เพราะรู้ว่าไอ้แมวต้องลุกมากินอะไรตอนดึกๆ แน่ๆ แล้วก็จริง นี่มันกินไปเพียบเลย

นอนดีก่า พรุ่งนี้จะตื่นไปช็อป มะรืนจะได้ไปคิวชูแล้ว

ความสุขอยู่ที่ใจ

2005-08-07T03:28:00.000-07:00

ปรับอารมณ์เข้าสู่โหมดสันติภาพ เพื่อโลกสงบสุขเรียบร้อยแล้ว
จริงๆ เพราะแสงสว่างแน่เลย ตื่นมาตอนเช้าไอ้ที่เครียดเป็นบ้าเป็นหลังอยู่จะหายไปทุกทีเลย แล้วสังเกตว่าตอนกลางวันตัวเองจะไม่ค่อยหงุดหงิดถึงขั้นอาละวาด จะหงุดหงิดแบบพอประมาณ ไม่มีการวีน
สงสัยเพราะกลัวแสงแดด
แต่กลางคืนจะอาละวาดง่ายกว่า มันมืด อาละวาดแล้วรู้สึกว่าตัวเองอาละวาดแบบมืดๆ โลกภายนอกไม่รับรู้ รู้อยู่คนเดียวคือคนโดนอาละวาด (แต่ก็เป็นการจี้ถูกจุดอย่างยิ่ง)
กลางคืนอารมณ์หวั่นไหว น้อยอกน้อยใจง่าย ไม่ดีเลย
ต้องไปหาหลอดยูวีมาติดไว้ที่บ้านแล้วละ พอจะอาละวาดก็ไปเปิด อาจจะดีขึ้น

-------------------------------------

วันนี้ไปสอนภาษาไทยที่ Cross Culture Center ตามปกติ
ตอนกลับ ลงลิฟต์มาถึงชั้นสอง มีคนกดลิฟต์ เปิดมาก็เป็นผู้หญิงคนนึง นั่งรถเข็น
ตอนแรกนึกว่าเด็ก เพราะตัวเค้าเล็กมากๆ พอเข้ามาใกล้ๆ แล้วถึงรู้ว่าเป็นผู้ใหญ่ แต่ตัวเล็กมากๆ ไม่มีขา ไม่มีแขน เวลาเจออย่างนี้เราว่าใครๆ ก็คงอยากช่วยเหลือเค้าโดยอัตโนมัติ แต่เค้าดูคล่องแคล่วเกินกว่าจะช่วยเหลืออะไรได้ จริงๆ นะ ก็เลยได้แต่ยิ้มให้
พอเค้าเข้ามา ประตูก็ไม่ยอมปิดซะที เราก็ไม่ได้กดเร่งให้ปิดหรอก ไม่ได้รีบอะไรอะนะ แต่เค้าขอโทษเราใหญ่เลย บอกว่าถ้ากดปุ่มสำหรับรถเข็น ลิฟต์จะปิดช้า ขอโทษด้วยนะคะ เค้ามากับผู้หญิงอีกคนนึง เหมือนจะเป็นคนดูแลอำนวยความสะดวกอะไรงี้อ่ะ
เสียงเค้าคุยกัน ฟังดูสดใสมากๆ เสียงหัวเราะของเค้าแจ่มใส ฟังดูมีความสุขมากๆ จนเราอดหันไปยิ้มด้วยไม่ได้ เสียงใสจริงๆ นะ จนเราคิดว่าถ้าเราเป็นผู้ชาย คงหลงรักผู้หญิงคนนี้ แค่ได้ฟังเสียง โลกก็สดใสแล้ว
ไม่เว่อร์นะ รู้สึกอย่างนี้จริงๆ
พอลิฟท์ถึงชั้นหนึ่ง เราก็เลยกดให้เค้าออกก่อน เค้าก็ขอบคุณ นอกจากเสียงใสแล้วยังยิ้มสวยมากๆ อีกตังหาก น่ารักมากๆ เลย
จะเดินออกจากตึก ปรากฎว่าฝนตกอยู่ ก็เลยเดินโต๋เต๋ดูนิทรรศการประเทศพม่าที่ห้องโถงใหญ่ แล้วเลยได้คุยกับเค้านิดหน่อย บอกเค้าว่าสอนภาษาไทยอยู่ที่นี่ เค้าก็บอกสนใจอยากเรียนภาษาที่นี่อยู่เหมือนกัน กำลังเลือกว่าจะเรียนภาษาอะไรดี ให้เราออกเสียงภาษาไทยให้ฟังหน่อย
พอพูด สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ให้ฟัง เค้าชอบมากเลย หัวเราะเสียงใสแจ๋วอีกแล้ว ใสจริงๆ นะ ฟังแล้วแอบหยุดคิด ว่านี่เราเองไม่ได้หัวเราะใสๆ อย่างนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ หรือไม่เคยเลย?

จะมีซักกี่คนกันที่ยิ้มได้ทั้งปากทั้งตา หัวเราะได้อย่างออกมาจากหัวใจแท้ๆ ได้อย่างนี้
โดยเฉพาะเค้าเป็นคนที่ร่างกายไม่ปกติอย่างคนทั่วไปด้วยซ้ำ เค้ายังหัวเราะได้อย่างนี้ แสดงว่าอุปสรรคทางร่างกายไม่มีผลต่อจิตใจเค้าเลย หรือไม่ก็ไม่มีอิทธิพลพอจะทำให้เค้าเป็นทุกข์ได้
แล้วเราๆ คนปกติทั้งหลายนี่ล่ะ ที่เอาแต่ทุกข์ โทษเทวดาฟ้าดิน ฝนตกก็แช่ง ฝนแล้งก็ด่า รวยก็ทุกข์ จนก็ทุกข์ อ้วนก็ทุกข์ ผอมก็ทุกข์ สวยก็ทุกข์ ไม่สวยก็ทุกข์ มีรักก็ทุกข์ ไม่มีก็ทุกข์อีก ฯลฯ

ละอายใจขึ้นมาทันที เรานี่นะ แขนขาก็มีครบ เดินได้ วิ่งได้ ยืนได้ด้วยขาของตัวเอง ใช้มือหยิบจับอะไรได้อย่างใจ ซึ่งมันน่าจะเป็นองค์ประกอบของความสุขพื้นฐานที่สุดแล้วสำหรับมนุษย์ แต่ทำไมเราไม่มีความสุขอยู่เรื่อย
อย่างเมื่อคืน ทุกข์เรื่องอะไรเนี่ย ไร้สาระที่สุด เรื่องแค่นี้ยังเก็บมาทุกข์อยู่ได้ ถ้าวันนึงเกิดไม่มีขา ไม่มีแขนอย่างเค้า สงสัยจะฆ่าตัวตายภายในสิบนาที ไม่สามารถหัวเราะเสียงใสได้อย่างเค้าแน่ๆ

เสียงหัวเราะของเค้าบอกเราว่า จริงๆ แล้ว ความสุขอยู่ที่ใจ
ไม่ว่าเป็นใคร จะรวย จน อ้วน ผอม สวย ไม่สวย มีรักหรือไม่มี ฯลฯ
ล้วนแล้วแต่มีความสุขได้ ถ้าหากว่าใจเราคิดจะมีความสุข
ความสุข อาจจะไม่ใช่อะไรที่ได้มายากอย่างที่ใครๆ คิด

ทำให้นึกต่อไปถึงประโยคที่ว่า
"ทุกๆ ที่มีความอบอุ่น ถ้ารู้จักเอื้อมมือออกไปไขว่คว้า"
จากหนังสือ ระเบียงแดดเช้า ของปะการัง
เป็นหนังสือที่รักมากๆ เพราะเป็นหนังสือเล่มแรกที่ซื้อด้วยเงินตัวเอง
ด้วยเงินที่ได้จากการประกวดแต่งกลอนวันสุนทรภู่ ตอนม.1
ชอบมาก และกลายมาเป็นแนวหนังสือที่ชอบอ่าน
จนเป็นสไตล์ในการเขียนหนังสือของเราต่อมา
นึกถึงบรรยากาศในหนังสือเล่มนั้น แดดเช้า ตะกร้าดอกไม้ สายลม หาดทราย ถ้วยกาแฟ กระท่อมปีกไม้ สายฝนและร่มสีแดง เสียงกีตาร์และการเดินทาง ทะเลสีเงิน คืนเหงาๆ กับดาวเต็มฟ้า

เสียดายที่เราเริ่มอ่านหนังสือ-คือโตพอจะอ่านหนังสือสไตล์นี้ช้าไปหน่อย เป็นช่วงปลายๆ ของยุคหนังสือแนวนี้แล้ว รวมไปถึงแนวของสมจุ้ย แนวของเพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย สำนักพิมพ์ศิษย์สะดือน่ะ ที่พัฒนามาเป็นแนวอะเดย์ในปัจจุบันนั่นแหละ เพียงแต่เราชอบสมัยที่ยังเป็นศิษย์สะดือมากกว่า เดี๋ยวนี้หนังสือแนวนี้หาอ่านยากแล้ว ที่มีออกมาก็ไม่เข้าถึงอารมณ์ได้เท่าสมัยนั้นเลย

สำหรับปะการัง พี่จิก-ประภาสเคยพูดไว้ว่า "มีคนบอกว่าแนวหนังสือของปะการังเหมือนลูกกวาด แต่ผมคิดว่า คนหนุ่มสาวต้องการลูกกวาดพอๆ กับวิตามินอัดเม็ด"
โห พี่จิก โดนมากค่ะ

อาจจะมีหลายคนไม่รู้จักปะการัง แต่คิดว่าหลายคนคงเคยได้ยินกวีบทนี้

ไม่อยากได้ยินคำว่า ลาก่อน
หากอ้อนวอนให้เธออยู่ได้
แม้เพียงสักนาทีก็พอใจ
จะเก็บสะสมไว้ในความทรงจำ

เค้าเป็นเจ้าของกวีบทนี้ละ..

---------------------------------------------

ไปๆ มาๆ มาเข้าเรื่องนี้ได้ไงอะเนี่ย แต่นึกถึงแล้วมีความสุขดีนะ หนังสือเล่มนี้วางอยู่หัวเตียงตลอดเวลาอยู่แล้ว เพราะเป็นหนึ่งในหนังสือที่รักที่สุด เดี๋ยวคืนนี้เอามาอ่านก่อนนอนดีกว่า

เห็นมั้ย ความสุขอยู่ที่ใจ และไม่ได้ยากอย่างที่คิด

ระแวง-ปล่อยวาง

2005-08-06T01:50:00.000-07:00

อารมณ์ไม่คงที่ เที่ยวไปโกรธคนอื่น ทั้งที่ตัวเองก็ทำแบบเดียวกัน
หรือจะพูดกันจริงๆ ก็คือ อาจจะแย่กว่า
จะบอกว่าเจตนามันต่างกัน
เจตนานั้นก็คลุมเครืออยู่ดีนั่นแหละ

ระแวง ทำยังไงถึงจะไม่ระแวง?
เมื่อก่อนไม่เคยระแวง เพิ่งมาหลังจากคดีนั้น เลยเป็นโรคระแวงขั้นโคม่า
อยากจะปล่อยวาง แต่ก็ระแวง

มีครั้งที่หนึ่ง ทำไมจะไม่มีครั้งที่สอง
ถ้าบริสุทธิ์ใจ ทำไมไม่บอกตรงๆ
โยกโย้ โมโหแบบไม่มีต้นสายปลายเหตุ นั่นแหละน่าสงสัย
กลบเกลื่อนอะไรอยู่?
แล้วพาลคนอื่น คนที่อยู่ไกลคนละทวีป คนละประเทศ
จะมาเกี่ยวอะไรด้วย? เกี่ยวได้ยังไง อย่าหลงประเด็น
คนที่อยู่ประเทศเดียวกัน เมืองเดียวกันซิ น่าพาลกว่า
แต่ถ้าเราพาล ก็จะกลายเป็นคนไม่มีเหตุผล จบแล้วไม่รู้จักจบ

ก็ใช่ เราไม่มีเหตุผล
รู้ตัวเหมือนกันว่าตัวเองไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไหร่
ช่วงนี้จิตใจวุ่นวายชอบกล หรือเพราะอากาศร้อน
ก็บอกแล้วไงว่าขึ้นอยู่กับดินฟ้าอากาศ
ไม่อยากจะชวนทะเลาะ แต่ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
เหมือนอะไรเข้าสิง

แต่เกลียดการเปรียบเทียบ
ไม่ชอบเอาใครไปเปรียบเทียบกับใคร
คนละคน คนละเคส คนละความรู้สึก
ทำไมต้องบอกให้เปรียบเทียบ
ทำไมต้องให้ตอบว่าใครดีกว่าใครตรงไหน
ไม่รู้ จะให้ตอบตรงๆ มั้ยล่ะ ว่าไม่เห็นจะดีซักคน
คนที่เห็นว่าเค้าดีน่ะ บูชาไว้บนหิ้ง ไม่เอามาฝันถึงหรอก
ไอ้ที่เกี่ยวข้องอยู่รอบๆ ตัวน่ะ เลวๆ ทั้งนั้น

ไม่ได้บอกว่าคนๆ นั้น แตะไม่ได้
แต่ไม่อยากไปเอาเค้ามาเกี่ยวข้อง ไม่เกี่ยวกันเลย
ปัญหาตรงนี้คือปัญหาของคนสองคน
หรือถ้าจะมีคนที่สาม ก็ไม่ใช่จากทางเราแน่ๆ

ตกลงใครมันระแวงใครกันแน่? ไม่รู้เหมือนกัน บ้าว่ะ
ปวดหัว ยิ่งร้อนๆ อยู่ เดี๋ยวสติแตก
อาจจะได้ฆ่าคน และคนที่ฆ่าอาจจะมีมากกว่าหนึ่งคน

ปล่อยวาง วันนี้จะสวดมนต์ หลายๆ บทเลย
แผ่ส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวร
อวยพรให้ชุนเดินทางโดยปลอดภัยด้วย
อวยพรให้โยสอบได้คะแนนดีๆ ด้วย
มีอะไรมั้ย?

ยังรู้สึกดีๆ กับชุน อาจจะไม่ใช่รัก แต่เป็นเพื่อนที่สนิทมากคนนึง
และยังรักโยอยู่ มากๆ ด้วย มีปัญหามั้ย?
ต้องบอกอย่างนี้แหละ เพราะถ้าบอกว่าไม่รัก ก็จะหาว่าโกหกอีก
รักน่ะรัก แต่ความรักมีหลายแบบ
ทำไมเราจะรักคนหลายๆ คนไปพร้อมๆ กันไม่ได้
ไม่งั้นถ้ารักพ่อแล้วต้องไม่รักแม่ซิ

รัก แต่เหมือนรักดาวอะไรซักดวงบนฟ้าน่ะ
สวย สว่าง จับตาจับใจกว่าดาวดวงอื่น
รักเพราะเคยรัก และไม่มีอะไรมาทำให้เลิกรัก
เพียงแต่ก็ไม่ได้ไขว่คว้า เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาดาวมาทำไม
ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้
แต่รัก

ส่วนชุนเหมือนหนังสือเล่มเก่าที่รักมาก สนุก อ่านกี่ทีก็ไม่เบื่อ
แต่วันๆ ก็ไม่ได้อยากนั่งนอนกอดหนังสืออยู่ตลอด24 ชม.
ไม่ได้อยากอ่านทุกวัน
แต่ไม่อยากเสียหนังสือดีๆ เล่มนี้ไป
เวลาคิดถึงก็ยังอยากจะเปิดอ่าน
ได้ยิ้มกับอะไรดีๆ ในหนังสือเล่มนี้อยู่เสมอ

สำหรับเธอ คือครึ่งหนึ่งของชีวิต
รู้สึกดีกว่าเป็นดาวหรือเป็นหนังสือมั้ย?

ปล่อยวาง ปล่อยวาง ปล่อยวาง
ปวดหัว งานแปลยังไม่เสร็จ ชีทสอนยังไม่ได้ทำ
อย่านอนเลยคืนนี้

ปล.1 กระทู้ตบตีถูกใครก็ไม่รู้ลบไปแล้ว
ปล.2 ชุนกลับไปแล้ว
ปล.3 ตูอยากโดดต้นมะเขือตาย เฮ้อว้อย -_-"

วันหยุดของเรา

2005-08-04T03:36:00.000-07:00

โดนติงว่าเขียนแต่เรื่องผู้ชายเก่าๆ ในอดีต งั้นวันนี้เขียนเรื่องผู้ชายในปัจจุบันมั่งก็ได้
ขณะนี้กำลังจะตีกันตายอยู่แล้ว
เรื่องวันหยุดหน้าร้อน..
เออ มันทะเลาะกันได้ทุกเรื่องเลยนะเนี่ย ตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือดำน้ำ
-_-"

หน้าร้อนนี้คุณแมวไม่กลับไทย เดือนนี้คุณหนูก็กลับไม่ได้เหมือนกัน งานท่วมทั้งคู่
อุตส่าห์หาวันหยุดตรงกันได้ (โดยการแหลกับที่ทำงานต่างๆ นานา) ตั้ง 5 วัน โอ้โห
ปัญหาคือจะทำยังไงกับวันหยุดนี้ดีล่ะ?

ตอนใบไม้ผลิคุณหนูไปทางโน้นมาแล้ว คราวนี้ก็เลย(มัดมือชก)ให้คุณแมวมาที่นี่แทน
เรื่องของเรื่องก็คือคุณหนูเบื่อโตเกียวกับโยโกฮาม่าแล้วอ่ะ
ไปทีไรก็คอร์สเดิมๆ เดินไชน่าทาวน์ กินบุฟเฟต์ เดินAkarenka แล้วก็ Sakuragichou
บุฟเฟต์นี่ก็ร้านเดิมๆ จนเค้าจำหน้าได้แล้วมั้ง
แล้วก็ร้านยากินิคุที่ชิบุย่ากับที่สถานีบ้านคุณแมวด้วย เค้าจำได้แล้วแน่ๆ
หรือไม่ก็ไป Odaiba, Shimokitazawa, Shibuya-Harajuku วนอยู่แค่เนี้ย
เบื่อง่า..
(กรุณาอย่านับ Sea Paradise กับ Disney Sea อันนั้นไม่เบื่อ แต่ไม่อยากไปแล้วอ่ะ)

พอบอกอย่างนี้ คุณแมวเก๊าะเลย อ้าว เบื่อคันไซเหมือนกัน
ชิ เบื่ออะไร เคยมากี่ทีเชียว แถมมาทีไรก็หน้าหนาว มันก็ไม่มีอะไรให้ดูซิ
ขณะที่คุณหนูกำลังคิดหาข้อมูลมาเถียง คุณแมวก็ได้ทีขี่แพะไล่ทันที
คันไซมันไม่มีอะไร โอซาก้าก็มีแค่ที่นัมบะ โกเบก็มีแค่พอร์ต เกียวโตก็เบื่อแล้ว ฯลฯ
(ใช่ งานนี้คนที่วัด Kinkakuji อาจจะจำหน้าได้แล้วเหมือนกัน)

งั้นก็ไปที่อื่นที่ไม่ใช่โตเกียวและคันไซดิ อะฮ้า ปิ๊ง !!
คุณแมว ซึ่งขณะนั้นกำลังอ่านหนังสือสอบ สติกำลังไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว รับคำอย่างดีใจ สนับสนุนทันที ดีๆ ไป Kurashiki อะไรอย่างนี้ดิ เคยไป สวยดี
คุณหนูเปิดหนังสือดู จริงๆ เคยอยากไปอยู่เหมือนกัน ถึงขนาดซื้อหนังสือนำเที่ยว Sanyo-Inyo มาเก็บไว้ตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไปซะที คราวนี้เป็นโอกาสอันดีละซิ โฮะๆ
แต่มีเวลาตั้งห้าวัน คุราชิกิไปเช้าเย็นกลับยังได้เลย โอกายาม่าแค่นี้เอง
ทำไงล่ะ?

งั้นไปคิวชูกันดีกว่า.. คนสอบกับคนว่างงานเพ้อเจ้อกันไปเรื่อยๆ
คุณหนูจะอ้าปากบอกว่า อยากไป Beppu อยากไปดูบ่อน้ำร้อนแปลกๆ
แต่พูดไม่ทันคุณแมว ที่ประกาศทันที ไป Huis Ten Bosch นะ
ไม่เอา คุณหนูเคยไปมาแล้วนี่ อยากไปแบบธรรมชาติๆ มากกว่า
ไม่เอา คุณแมวสวนกลับ อยากไปที่ศิวิไลซ์ๆ มากกว่า
เกือบได้วางมวยผ่านเว็บแคม..
แต่ยังพอมีสติ เลยค่อยๆ ตกลงกัน
สรุปได้ที่ว่า พบกันครึ่งทาง บ้านนอกวันนึง ในเมืองวันนึง
ไปยังไงล่ะ คราวนี้คุณแมวจะมานี่โดยใช้ 18 Kippu
งั้นก็ใช้ลงไปเที่ยวคิวชูด้วยละกัน ถูกดี
แล้วคุณหนูก็เลยมานั่งวางแผน แอบเผด็จการเล็กน้อย กะจะจัดการโน่นนี่ จองเองให้หมดเลย แล้วค่อยบอกคุณแมวทีหลัง จะได้แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว อิอิ มัดมือชก เตะ ต่อย หมดเลย

แต่ไปๆ มาๆ ทำเองแล้วปวดหัว กับช่วงนี้งานยุ่งๆ ด้วยละ แล็บ cloning ที่ไม่ควรจะสำเร็จดันสำเร็จ เลยต้องทำต่ออีกยาว ไม่ทำก็ไม่ได้ E.coli ที่เพาะไว้มันจะตายหมด แล้วยังต้องรีบวิเคราะห์ผลให้เสร็จก่อนหนีเที่ยวด้วย ง่ะ จะทันมั้ยอะเนี่ย -_-a

วางแผนเองไม่สำเร็จซะที แล้วตอนนี้คอมคุณแมวเจ๊งอีก ทำอะไรไม่ได้เลย จะแก้ได้ป่าวก็ไม่รู้น่ะ
แล้วเอาไงกันละเนี่ย วันนี้ก็เลยเล่าแผนคร่าวๆ ที่คิดไว้ให้คุณแมวฟัง คือต้องการให้เอาไปจัดการต่อที ไม่มีเวลาแล้วง่ะ
กลายเป็นโดนคุณแมวบ่นจมเลย ว่าเหนื่อยตายยยย นั่งรถไฟเกือบทั้งวันแบบนี้ กว่าจะถึงที่พักก็ดึกๆ 4-5ทุ่มทั้งนั้นเลย แถมขากลับนั่งรถนอนกลับอีก (ก็น่าจะสะบักสะบอมพอสมควรอะนะ คนวางแผนก็แอบคิด)
ฯลฯ
คุณหนูโมโหมากเลย เราวางแผนให้แล้วยังจะมาบ่นอีก ตัวเองไม่เห็นทำอะไรเลย หึ
เริ่มเถียงกันแบบกรุ่นๆ ในอารมณ์ได้ซักพัก คุณแมวก็บอกว่า ไม่อยากไปเที่ยวอย่างนี้
อ้าว? แล้วจะไปอย่างไหนฟะ
อยากไปอย่างสบายๆ ไม่ต้องรีบร้อน อยากหยุดเมื่อไหร่ก็หยุด เดินทางไปเรื่อยๆ นอนเมื่อไหร่ก็ได้ ตื่นเมื่อไหร่ก็ได้
ค่าาา อันนั้นก็อยากไปเหมือนกัน แต่มันต้องมีเวลาราวๆ เดือนนึงค่ะ ไม่ใช่ 5 วัน
โด่เอ๊ย ! -_-a

อยากไปสบายๆ ก็ต้องบินไป งั้นถ้าจะบินไป ไปฮอกไกโดหรือโอกินาว่าดีกว่ามั้ย?
ไอ้แมวทำเสียง เชอะ ในลำคอ ก่อนจะบอกหยิ่งๆ ถ้างั้นไปยุโรปหรือฮาวายดีกว่า
เกี่ยวกันยังไงอะเนี่ย?
แต่ก็ด้ายยยย ถ้าจะไป คุณหนูอยากไปอยู่แล้ว ช่วงนี้ยิ่งรวยๆ ไม่รู้จะเอาเงินไปทำอะไรอยู่
แต่ประมาณสองสามแสนนะ จะไปมั้ย ไอ้แมว?
เงียบไป..
ก่อนจะฟุ้งซ่านมากไปกว่านั้น จึงต้องรีบดึงคุณแมวกลับมาที่คิวชูโดยเร็ว
งั้นบินไปคิวชูแทนมั้ย หรือชิงกันเซนก็ได้ แพงมั้ยล่ะ? ไอ้แมวยังมีความหวัง
ก็ราวๆ สามสี่หมื่นมั้ง
เลยเงียบไปอีก..

อยู่ๆ คุณแมวก็บอกว่า ไม่ไปไหนเลยดีมั้ย อยู่บ้านเฉยๆ กัน 5 วัน
คุณหนูเตรียมวีน เรื่องไรอะ นานๆ จะมีวันว่าง ได้เจอกันที จะอยู่เฉยๆ ทำไม
แต่เหมือนคุณแมวจะรู้ว่าคุณหนูจะพูดอะไร เลยชิงบอกก่อนว่า
เพราะนานๆ เจอกันทีอะดิ อยู่กันเงียบๆ สบายๆ ไม่ดีกว่าหรอ
ไปเที่ยวเหนื่อยๆ ร้อน ๆ อย่างนี้ ก็มีแต่หงุดหงิด โมโหโทโสใส่กัน นี่ขนาดแค่วางแผนยังจะตีกันตายเลย

การไปเที่ยว สำหรับคุณแมวไม่ใช่การพักผ่อน แต่เป็นการทำกิจกรรมอย่างหนึ่ง
ขณะที่การไปเที่ยวของคุณหนูเป็นการพักผ่อน
แต่วันนี้ฟังแล้วก็เลยหยุดคิด.. จริงๆ เราฝืนใจเค้า และฝืนใจตัวเองด้วยรึเปล่า?
ถามว่าเวลาอยู่ด้วยกัน ทำอะไรถึงจะมีความสุขที่สุด
คำถามนี้คุณแมวเคยตอบว่า อยู่เฉยๆ
ฟังเหมือนประชด แต่จริงๆ นะ ใช่เลย คุณหนูก็ว่าใช่ ถ้าอยู่ด้วยกัน อยู่เฉยๆ สบายสุด มีความสุขที่สุด
แล้วทำไมต้องหาเรื่องไปทำอย่างอื่นด้วยละเนี่ย? อยู่เฉยๆ ไม่ได้หรอ?
แต่คุณหนูอยากไปเที่ยวนี่..
งั้นก็ไปกับคนอื่นดิ เสียงในใจแนะนำ
ก็อยากไปกับคุณแมวอะ..
งั้นก็ต้องปรับโปรแกรมให้เข้ากับนิสัยทั้งเราสองคนแล้วละ เสียงอะไรไม่รู้แนะนำ

จริงด้วย.. ไปด้วยกัน เราต้องสนุกทั้งสองคนซิเนอะ
ถ้าคุณหนูสนุกคนเดียว แล้วคุณแมวนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด มันก็กร่อยไปเกือบ90%แล้ว
เด๋วคุณหนูจะทบทวนแผนทริปนี้อีกที ถ้าดูมันเหน็ดเหนื่อย วุ่นวาย กระหืดกระหอบทัวร์มากเกินไป ก็จะยกเลิกละ นอนดูหนังผีอยู่บ้านกันสองคนดีกว่า กลางวันทำผัดไทย หรือราดหน้ากินกัน กับน้ำแข็งไสด้วย
เย็นๆ ก็ออกไปเดินที่ Habor Land นั่งกินข้าวริมทะเล กลับมาคาราโอเกะโต้รุ่ง
เช้ากลับมาทำข้าวต้มกุ้งกินกัน แล้วนอนอืดถึงบ่ายๆ ค่อยลุก ไปดูหนังรอบค่ำกัน
แล้วกลับมานั่งค้นเทปเก่าๆ มาฟัง แล้วนอนคุยกันไปเรื่อยๆ ดึกๆ ก็ออกไปซื้อขนมที่ Family Mart กัน อย่างที่เคยทำมา
เห็นมะ แบบนี้มีความสุขมากกว่ารึเปล่า?

เหมือนคุณแมวจะชอบแบบนี้มากกว่าเลยนะ
ไม่อยากจะสารภาพว่าคุณหนูเองก็เริ่มรู้สึกแล้วละ ว่าอยากอยู่บ้านมากกว่า
เหนื่อยๆ อยากพัก นอนเฉยๆ มากกว่าจะลุกออกไปสู้กับอากาศร้อนๆ และผู้คนภายนอก

เด๋วจะค่อยๆ คิดดูอีกทีนะ
เพราะมันไม่ใช่วันหยุดของคุณหนูคนเดียว แต่เป็น วันหยุดของเรา

ความบังเอิญ

2005-08-03T02:20:00.000-07:00

บังเอิญหลงเข้าไปในเวบบอร์ด วพม. หลายวันมาแล้ว ก็แอบๆ อ่าน
ไม่ได้หวังอะไร แต่มันคิดถึงเฉยๆ คือนึกถึงเฉยๆ น่ะ จิงๆ
วันนี้ตกใจ มีชื่อตัวเองโพสต์อยู่ เฉยเลย ทั้งที่ไม่เคยโพสต์
ดีนะที่ไอพีไม่ใช่ ไม่งั้นคงคิดว่าตัวเองละเมอโพสต์ไปแน่ๆ

ว่าแต่วพม.นี่มันอะไรหรอ? คนอ่านสงสัย
วิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฎเกล้า อ่ะ
คราวนี้หลายคนคงร้องอ๋อไปตามๆ กัน
กับอีกบางคนคงอยากเอาอะไรฟาดข้าพเจ้าเหลือเกิน
โดยเฉพาะใครนะที่เมื่อวันก่อนมานั่งนับนิ้วให้ดูว่ามันปาเข้าไป9 ปีแล้วนะหล่อน
เออจิ ชั้นรู้ย่ะ นับอยู่ทุกปีเหมือนกัน ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ
(จิงๆ จะครบ9ปีในวันที่5สิงหานี้ตะหาก)

น่านะ ไม่มีอาไร้ แค่นึกถึงขึ้นมาเป็นบางที
บางทีเท่านั้นเอง..
แล้วบางครั้งว่างๆ รอผลแล็บ ก็เลยหาอะไรทำแก้เซ็ง เข้าเวบโน้นออกเวบนี้เป็นปกติน่า

วันนี้มีคนมาโพสต์ว่า ตามหาคนชื่อ..(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)
ลงชื่อ แนน วงเล็บ แฟนตัวจริง
ต๊าย !!
เข้าไปอ่านรายละเอียด เขียนบอกว่าเคยรู้จักกัน นานมาแล้ว และไม่ได้คุยกันนานแล้ว
ตอนนี้อยู่ไกลกันมาก ไม่ได้อยู่เมืองไทย คิดถึง..
ง่ะ นอกจากชื่อเหมือนแล้วยัยแนนคนนี้ยังมีประวัติและความรู้สึกเหมือนเราด้วยรึนี่
บังเอิญ ความบังเอิญมีจริง..

มีคนออกมารุมด่า ว่าเธอทำไมไม่รักนวลสงวนตัวบ้างเลย
มาโพสต์ตามหาผู้ชายได้ยังไง
ฯลฯ
ด่ากันซึ่งๆ หน้างี้เลยนะ ง่ะ อึ้งด้วยคน
แล้วก็มีคนที่ท่าทางจะเป็นแฟนตัวจริง(อีกคน)ออกมาโพสต์วีน
ประมาณว่าอย่ามายุ่งกับผู้ชายของชั้น
อ่านแล้วกลัวเลย..

แล้วเลยกลายเป็นว่ากระทู้นี้มีผู้หญิงหลายๆ คนออกมากระแนะกระแหนกัน
กับผู้ชายอีกหลายคนออกมาปลงธรรมสังเวช
ประมาณว่า เฮ้อ เอาอีกแล้วไอ้..(ชื่อท่านน่ะ)
รับๆ ไปอีกคนละกันนะไอ้(..)
ไอ้(..)หล่อตรงไหน ทำไมมีแต่คนอยากรู้จัก

อยากจะไปโพสต์ถามอีกคนเหมือนกัน ว่า(..)นี่ ผ่านไปกี่ปีๆ ก็ยังเป็นอย่างนี้อยู่อีกหรอ
ไหนบอกว่าไม่มี้ไม่มีใคร เอาแต่เรียน เหงา เหนื่อย โทรม ท้อแท้ ฯลฯ
เอาแต่เรียนภาษาอาราย สาวๆ ออกมาตบตีกันเต็มเวบเลย เฮ้อ

แต่ก็ไม่แปลกมั้ง บอร์ดนี้ตั้งชื่อว่าเป็นสโมสรนักเรียนแพทย์ทหารฯ ก็จริง
แต่เห็นมีนพท.เข้ามาเล่นจริงๆ นี่นับคนได้เลย
มีแต่สาวๆ มาโพสต์ถามหาผู้ชายคนนั้นคนนี้อะ
อารมณ์ประมาณบอร์ดจปร. บอร์ดนร.นายร้อยตำรวจน่ะแหละ
มีแต่กระทู้แบบ อยากรู้จักพี่ต่อ กับพี่บอย ปีสามค่ะ
พี่แก็ปมีแฟนหรือยังคะ
ใครมีอีเมลล์พี่ก้องมั่งคะ

เออ พูดถึงพี่ก้อง
จริงๆ พี่ก้องที่เค้าถามหากันเต็มเวบนี่ก็น้องก้องของพวกเราทส.16นั่นเอง
จำกันได้เรอะป่าว น้องก้อง สุริยาอ่ะ (ที่เต้นชับๆๆ เพลงเจมส์แล้วเอามือไปตัดที่เป้าอ่ะ)
ตอนอยู่สาธิตก็หล่อพอให้คนกรี๊ดทั้งโรงเรียนอยู่แล้ว
ป้าๆ รุ่นเราก็สามารถไปตามกรี๊ดได้อย่างไม่อายฟ้าดิน
(ในฐานะย่ารหัสของน้องเค้า 555)
ไปอยู่เตรียมฯ ก็ได้ข่าวว่าดังมากกก
ตอนนี้อยู่วพม. ได้เป็นพระเอกละครทีวีเลยอะ
อ่านผ่านๆ เรื่องอะไรสมรภูมิๆ นี่แหละ เป็นละครพิเศษเมื่อเดือนมิถุนาที่ผ่านมา
ใครอยู่เมืองไทยอาจจะได้ดูแล้วดินะ
เห็นเค้าบอกเป็นละครที่จำลองชีวิตนพท. ออกมาแบบทุกกระเบียดนิ้ว
ง่า อยากดู ฮืออออออ >_<
ว่าแต่ตกลงน้องก้องนี่เค้าเข้าวงการไปแล้วหรอ
เด็กสาธิตรุ่นพี่รุ่นน้องเราเข้าวงการไปหลายคนแล้วเหมือนกันแฮะ 555
เมื่อไหร่รุ่นเราจะเข้ากับเค้ามั่งอะ

นอกเรื่องมาตั้งนาน จริงๆ อยากจะบอกว่า กระทู้ตบตีอันนี้ทำให้รู้ความจริงสี่ข้อ

1.(..)ก็ยังเหมือนเดิมนั่นเอง ที่บอกว่าเรียนหนักนั้น เพราะติดนิสัยสมรักษ์ คำสิงห์มาทั้งสิ้น (ไม่ได้โม้ๆ -แปลว่าโม้อยู่)

2.(..)ไม่ได้เข้ามาเล่นบอร์ดนี้ ซึ่งก็เป็นไปตามความคาดหมาย

3.ความบังเอิญมีจริง

และ

4.เรายังไม่เคยลืมเค้าคนนี้ได้เสียที..

เมื่อใดที่ลมพัด..

2005-07-31T02:20:00.000-07:00

ชุนกลับมาแล้ว
โอ๋ย งงเลย เมื่อวันก่อนเปิดสมุดพล็อตดู ยังนึกถึง กะจะเอาเรื่องถนนสายดอกหญ้ามาเขียนต่ออยู่เลย แต่ยังไม่ได้เขียนซักที
อยู่ๆ พระเอกมายืนอยู่ต่อหน้าต่อตา งงไปเลย O_o
ชุนยังน่ารักเหมือนเดิม
แวะเอาของฝาก-บูมเมอแรงอันเล็กๆ แต่โยนได้เหมือนจริง-มาให้
นึกถึงดอกไม้ช่อนั้นเมื่อสองปีก่อนขึ้นมาเลยอ่ะ ฉากเดิมๆ บรรยากาศเดิมๆ
แล้วยังเหมือนเดิมมากๆ ตรงที่ บ้านเรากำลังรกเข้าขั้นวิกฤตเหมือนเดิม
แต่ชุนก็ไม่ว่าอะไร เหมือนเดิม ได้แต่ช่วยๆ ปัดๆ แล้วก็นั่งหน้าทีวี..เหมือนเดิม
(มีแอบบ่นเล็กน้อยว่าคีย์บอร์ดโสจังเลย)
แต่มีโซฟาใหม่แล้ว ชุนบอกว่าสีมันเท่ดี (หน้าตาไม่ค่อยจริงใจเท่าไหร่นะ)

นั่งคุยกันจนดึก อยากออกไปกินเหล้าต่อมากเลย
แต่พรุ่งนี้ต้องพาอ๊าคเที่ยวแต่เช้า เลยอด T_T
มะรืนชุนจะกลับบ้านที่ Mie แล้ว บอกยังไม่รู้จะกลับมาโกเบเมื่อไหร่
อาจจะไม่ได้เจอกันแล้วนะ..
พูดออกมาทำไมอ่ะ ประโยคนี้ ฟังแล้วใจหายๆ ยังไงไม่รู้

ชุนบอกว่าจะเลิกเรียนแล้ว ตอนนี้ดรอปไว้ ตอนที่ไปออสฯ ยังไม่จบปีสองเลย เพิ่งเรียนไปได้เทอมเดียว
ความจริงจะดรอปไว้แล้วมาเรียนต่อให้จบภายใจแปดปี มันก็ทัน แต่เหมือนชุนไม่อยากเรียนแล้วมั้ง
เห็นบอกว่าได้งานที่โน่นแล้ว ถามว่างานอะไรก็อ้อมแอ้มๆ บอกว่า หลายอย่าง
เกี่ยวกับปาจิงโกะอีกแหงเลยอะ เลยไม่ยอมบอก
โธ่ ไม่ว่าอะไรหรอก เดี๋ยวนี้เข้าใจชีวิตมากขึ้นแล้วละน่าาา

สองปี..นานเหมือนกันนะ..
ชุนยังเหมือนเดิม แค่คล้ำขึ้นหน่อย อ้วนขึ้นอีกนิด แต่ก็ดี เมื่อก่อนผอมไป
แล้วก็ไม่ชอบไอ้เครารกๆ ตรงคางเลยอะ เหมือนโจรก่อการร้ายยังไงไม่รู้
ก่อนจะเจอข้อหาชมโฉมผู้ชายแปลกหน้า ขอแก้ตัวก่อนว่า ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วนะ
แค่ใจหาย ถ้าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วจริงๆ..
เพราะชุนอาจจะไม่กลับมาอยู่ญี่ปุ่นแล้วมั้ง หรือถ้ากลับก็คงไม่มาอยู่โกเบอ่ะนะ
ใจหายจริงๆ ตอนที่ชุนบอกว่าจะกลับแล้วนะ ตอนนี้พักบ้านเพื่อน ไม่อยากกลับดึก
(แต่ชวนกินเหล้า เพื่อจะกลับเช้าได้ เจริญละ)
เสียใจจริงๆ ที่พรุ่งนี้ไปกินเลี้ยงกับพวกเพื่อนๆ ชุนไม่ได้ (ก็เพื่อนเราด้วยอะนะ)

ความจริงยังแอบหวังนะ ถึงมันจะผ่านมาเกือบสองปีแล้ว
ยังหวังให้ชุนกลับมาเรียนที่นี่เหมือนเดิม
ตอนนี้อยู่แล็บค่ำๆ เวลาเดินกลับคิดถึงทุกทีเลย
เดินผ่านโต๊ะประจำของกลุ่มชุนที่หน้าโรงอาหารทุกวัน
ยังแอบหวังว่าวันนึง เดินผ่านโต๊ะนั้นแล้วจะเจอชุนนั่งสูบบุหรี่อยู่เหมือนเดิม
แต่ก็คงไม่มีอีกแล้วนะ..

แต่ก็นะ.. อะไรๆ มันก็เปลี่ยนไปแล้ว
เราต่างก็โตขึ้น มีเส้นทางของตัวเองที่ต้องเดินต่อไป
เราคิดไปเองรึเปล่า..ดูชุนไม่ค่อยมีความสุขกับทางที่เดินอยู่เลยนะ
หรือว่าเราเองก็ไม่มี? เพราะโดนบอกว่า ดูเนือยๆ เหงาๆ..
เรื่องที่เราคุยก็เปลี่ยนไป
ไม่คุยเรื่องดอกไม้ใบหญ้าอย่างเมื่อก่อนแล้ว คุยแต่เรื่องงานกับอนาคต
โดนบอกอย่างนี้ ก็เลยนั่งอึ้ง
เฮ่อ.. ชุนเหมือนเดิมจริงๆ ด้วย พูดอะไรออกมาแต่ละอย่าง
ฟังแล้วอยากเข้าไปกอด (แอบติดเรท)
ดีนะที่มีภารกิจสำคัญในการพาอ๊าคเที่ยวพรุ่งนี้ ไม่งั้นคืนนี้ยาวแน่ๆ
แล้วเรื่องมันก็จะวุ่นวาย-คืออย่างน้อยใจเราเองนี่แหละจะวุ่นวาย-
เหมือนเมื่อก่อนแน่ๆ
พรุ่งนี้ต้องเลี้ยงข้าวอ๊าคซักมื้อแล้ว

ตอนชุนกลับ นึกอะไรไม่ออก เลยได้แต่จับมือ เชคแฮนด์ลากัน
เหมือนคราวก่อนแหละ
ผ่านไปสองชม. ถึงค่อยๆ มีสติ
แล้วเพลงแรกที่ผ่านเข้ามาในใจก็คือเพลงนี้

เมื่อใดที่ลมพัด ให้ผ่านมาหน่อยได้ไหม

อยากให้คืนวันที่ดีเหล่านั้น ได้หวนมา

เมื่อใดที่ลมหวน ที่เธอจะกลับมาหา

เฝ้ารอเวลาที่ลมแห่งรักนั้นจะพัดพา มาอีกครั้ง

เราต่างก็เดินย้อนกลับไปเมื่อวันวานไม่ได้อีกแล้ว แต่เรายังมีวันนี้ กับวันพรุ่งนี้นะ ไม่อยากเสียเพื่อนดีๆ คนนึงไป ถ้าวันไหนกลับมาเจอกันอีก ก็ยังอยากจะยิ้มให้กันได้อย่างเต็มหัวใจอย่างวันนี้

ขอบคุณวันเวลาดีๆ สิ่งดีๆ ทั้งหมดที่ผ่านมา

เราจะรอวันที่ลมพัด.. อีกครั้ง

ขอโทษ

2005-07-28T01:14:00.000-07:00

คำง่ายๆ แต่พูดยาก.. กับบางคน..

วันนี้รู้สึกดี ที่ได้ขอโทษ
อาจจะเป็นเพราะอารมณ์ดี ปลอดโปร่งใจจากผลแล็บที่ออกมาดี๊ดี
อาจจะเป็นเพราะอากาศดีๆ ฟ้าใสๆ หลังพายุ
อาจจะเป็นเพราะลมเย็นๆ ยามบ่าย ที่ทำให้บ่ายวันนี้ไม่ร้อนเหมือนเคย
หรืออาจจะเป็นเพราะไอติมเชอร์เบตรสส้มเปรี้ยวๆ เมื่อตอนกลางวัน

หรือเป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้ ที่ทำให้ขอโทษ..ได้ง่ายกว่าที่เคย

ขอโทษทางMSN แล้วก็ยิ้ม.. ยิ้มทำไมก็ไม่รู้
แต่คิดว่าเพราะรู้ว่าโทรศัพท์จะดังขึ้นเร็วๆ นี้แหละ
แล้วมันก็ดังจริงๆ

คำแรกที่ได้ยินคือ "ม๊าวววว ขอโทษเรื่องอะไร"
แล้วเราก็หัวเราะกัน
แล้วก็ยืนคุยอยู่อย่างนั้นแหละ ครึ่งชั่วโมง คนโทรมาก็รวยเหลือเกินนะ
ในแล็บก็ไม่มีคลื่น เลยต้องออกมาคุยที่ทางเดินหน้าห้อง
ในมือยังมี tube เสื้อกาวน์ก็ยังใส่อยู่ แล้วนอกห้องมันไม่มีแอร์หนิ ร้อนสุดๆ

ใครผ่านไปผ่านมาตอนนั้นก็จะเห็น ยัยบ้าคนนึงใส่เสื้อกาวน์ ยืนคุยโทรศัพท์
พร้อมกับปาดเหงื่อไปด้วย
พร้อมกันนั้นก็หัวเราะเหมือนเมากัญชาบวกยาอี

จริงๆ ถ้ามันจะเป็นอย่างนี้ -หมายถึงถ้าเราจะพูดคำนี้กันได้ง่ายอย่างนี้-
ถ้าเป็นอย่างนี้มานานแล้ว ก็คงดี คงไม่ต้องนั่งทะเลาะ งอนกันอย่างที่ผ่านๆ มา
จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครยอมขอโทษ
ประมาณว่าข้าก็หนึ่งในตองอูกันทั้งคู่ กรูแน่ กรูไม่ผิด กรูไม่ขอโทษ
มันก็เลยตีกันหัวร้างข้างแตกอย่างที่ผ่านมาไง

เรื่องที่ทะเลาะก็เด๊กเด็ก ผ่านมาแล้วกลับไปคิด นี่จะทะเลาะกันทำไมเนี่ย?
เคยเถียงกันเรื่อง คำเป็นคำตายเรียนตอนป.อะไร
แค่นั้นแหละ ทะเลาะกันไปสามสี่วัน
บ้าป่าว กี่ขวบกันแล้วเนี่ยหาาาา -"-

จริงๆ เมื่อคืน ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองผิดนะ ที่วันนี้ขอโทษเนี่ย (ยังไงก็ขอไว้ฟอร์ม)
ผิดนิดนึงก็ได้ เอ้า ที่ไม่ได้ฟังตอนที่เธอพูดมา ก็มันมีคนมาบ้านอ่ะ
แล้วพอเธองอน ฉันก็หาเรื่องต่อ เป็นอย่างนี้ทุกทีซิน่ะ
ก็ทำไมต้องงอนด้วยอ่ะ -*-
ฉันง้อคนไม่เป็น ไม่ใช่ซิ คือง้อเป็นแต่คนอื่นที่ไม่ใช่เธออ่ะ
เวลาที่เธองอนแล้วฉันหาเรื่อง นั่นแหละวิธีง้อละ บอกไว้เลย
แล้วก็ไม่เคยได้ผลเลย กลายเป็นเรื่องใหญ่ทุกทีเลยนิ

วันนี้ก็เลยบอกตัวเองว่า ต่อไปจะต้องใช้คำว่า ขอโทษ ให้มากขึ้นแล้วละ
แต่..
นึกถึงประโยคนึงขึ้นมาได้ เพิ่งอ่านจาก ของขวัญวันวาน เมื่อเร็วๆ นี้เอง

Love means never having to say you're sorry

ในความรัก ไม่ควรมีคำว่า ขอโทษ

จริงซินะ ถ้าต้องขอโทษกันอยู่เรื่อย ก็แปลว่าเราทำร้ายกันอยู่เรื่อยๆ
แทนที่จะขอโทษ เมื่อทำผิดลงไป
เราใส่ใจที่จะไม่ทำผิดเลยดีกว่ามั้ย?

ต่อไป ฉันจะไม่ขอโทษเธอแล้วละ
เพราะฉันจะไม่ทำอะไรให้ตัวเองต้องขอโทษ
เอาเป็นว่าจะพยายามก็แล้วกันนะ..

แต่วันนี้ ยังไงก็คงต้องขอโทษ
ที่ไปหา ไปทำอะไรให้กิน ไปชงชาให้อย่างที่เธอบอกไม่ได้
ช่วยอะไรไม่ได้เลย ในวันที่เธอเครียดและวุ่นวายใจ
เพราะงานฉันเต็มมือไปหมด ทั้งงานหลักงานรอง

บางทีก็อยากจะหนีออกไปจากความรับผิดชอบอะไรต่อมิอะไรนี่เหมือนกันนะ
อยากออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง..
กลัวตัวเองขาดอากาศหายใจตายอยู่กับงาน งาน และงาน

หน้าร้อนนี้ ถ้า..บางที..บางทีนะ
ถ้าว่างตรงกัน
อาจจะได้ไปเดินเล่น กินลมชมวิว ที่ไหนซักที่ ที่ไม่ใช่โตเกียวและคันไซ
ภาวนาให้งานเสร็จก่อนก็แล้วกันนะ ทั้งคู่เลย..

slow dance

2005-07-26T01:00:00.000-07:00

ชอบละครเรื่องนี้จังเลย
ดูแล้วเดาเรื่องไม่ออกดี เหมือนทิศทางของเรื่องมันเปลี่ยนไปทุกตอน ชอบๆ
ชอบการวางตัวละคร
ที่ให้พระเอก(รึเปล่า?)Riichi ↓　　　　　　　　　　　　　　กับพี่ชาย Eisuke ↓

เป็นตัวละครที่ตรงกันข้าม เหมือนต่างฝ่ายต่างก็เป็นตัวตนที่อีกฝ่ายอยากเป็น

ชอบชื่อ Riichi ที่อ่านว่า Reach ได้ด้วย เข้าใจคิดนะ เพราะตัวละครนี้ก็สมชื่อ คือ reach แต่ยังไปไม่ถึงซะที อยากเป็นผู้กำกับหนัง แต่ก็ไม่พยายามจะไปให้ถึงฝัน เพราะมีพี่ชาย ซึ่งเป็นต้นแบบของ elite ในสังคมญี่ปุ่นเลย จบมหาลัยดัง (ฟังผ่านๆ ในเรื่องใช่ Keioรึเปล่า?) ทำงานธนาคาร หล่ออีกตังหาก ตัว Riichi (เดาว่า)คงได้รับแรงกดดันจากตรงนี้ ก็เลยต้องหยุดฝัน มาทำงานเป็นครูสอนขับรถยนต์ธรรมดาๆ คนนึง และก็ดูไม่มีความสุขกับงานที่ทำอยู่เท่าไหร่

ส่วนพี่ชาย Eisuke ทำงานธนาคารอยู่ดีๆ ก็ออกมาทำบาร์ของตัวเอง ใช้ชีวิตตามใจตัวเองอะนะ ว่างั้น หลบหน้าแฟนที่คบกันอยู่ ทำอะไรตามอำเภอใจ เรื่องนี้เราชอบตัวละครนี้มากเลย ถึงจะยังเข้าไม่ถึงเท่าไหร่ แต่รู้สึกว่าตัวละครนี้มีความหลากหลายทางอารมณ์ดี แล้วก็รู้สึกว่า Fujiki เล่นเรื่องนี้ดีมากๆ บุคลิกให้เลยอะ เรื่องอื่นๆ ที่ผ่านมามีแต่แนวเก็บกด เครียด หมกมุ่น อย่าง 愛し君へ itoshi kimi he ก็เครียดเว่อร์ๆ เก๊กหน้าเศร้าทั้งเรื่อง เด๋วก็ปัดไอ้โน่นหกไอ้นี่แตก อาละวาดตลอด

เรื่องนี้ดูกวนๆ น่ารักๆ เอ๋อๆ โก๊ะๆ ดี เหมือนจะเจ้าชู้ๆ แต่ก็ดูไม่เจ้าชู้ เอ๊ะ ยังไง (เดี๋ยวตอนหน้ารู้กัน ดูตัวอย่างแล้วเห็นเค้าจูบกับ Mino) ชอบตอนที่แฟนมาหาที่ร้าน แล้วทะเลาะกัน คือแฟนมันถามว่า แล้วจะเอายังไงต่อไป (เพราะมันหนีหน้าแฟนมานานแล้วไง) Eisuke ก็ยักไหล่ ตอบหน้าซื่อมากๆ ว่า 俺はどうでもいいよ -ยังไงก็ช่าง(แม่ง)มันเหอะ- (แต่หน้าซื่อนะ) ก็เลยโดนแฟนตบหน้า เพี้ยะ !!

แล้วนางเอกอยู่ตรงนั้นด้วย ก็เลยถาม Eisuke ว่า あんたって以外ともてなかったりする？-คุณนี่จริงๆแล้วไม่ได้ป๊อปเลยใช่มั้ยเนี่ย- แล้วEisuke ทำหน้าแบบงงสุดขีด ถามกลับว่า なんでわかんの？-รู้ได้ไงหรอ- ขำสุดๆ แบบว่าเหมือนมันไม่เข้าใจจริงๆ อะ

วันนี้ก็ชอบตอนที่ Eisuke ถอดแจ๊กเก็ตตัวเองคลุมนางเอก แล้วพาวิ่งฝ่าฝนอะ น่ารักจังเลย ชักอยากให้สองคนนี้คู่กันขึ้นมาแล้วซิ

ดูยังไงก็ไม่เข้าใจ ว่านางเอก Isaki ↓

เธอจะมารักกับพระเอกได้ยังไงหรอ อายุก็มากกว่ากันตั้งหกปี คือตัวนางเอกเองก็เหมือนจะวูบๆ ไหวๆ ทั้งกับ Riichi แล้วก็ Eisuke ทั้งสองคนเลย ตกลงเธอชอบใครกันแน่ ดูไม่ออก เหมือนอยู่กับใครก็ชอบคนนั้นเลยอะ ไม่ได้ว่านะ แค่ยังไม่ค่อยเข้าใจอารมณ์
แต่วันนี้ฟังที่เธอพูดแล้วคล้ายๆ นางเอกเรื่อง Anego ที่เพิ่งจบไปเลย คืออยู่ในฐานะที่พึ่ง ที่ปรึกษา เป็นพี่สาวใหญ่ของใครต่อใคร แต่กว่าจะรู้ตัว คนรอบข้างก็มีแต่อายุน้อยกว่า เธอเลยไม่มีใครที่จะพึ่งพา ปรึกษาได้เลย
อ่า..เป็นอุทาหรณ์นะคะ น้องๆ ทั้งหลายอย่ามาปรึกษาพี่มากนักนะคะ เด๋วพี่จะเป็นอย่างเจ๊เรื่องนี้กับเรื่อง anego ชักกลัวๆ >_<

แล้วก็ Mino↓

ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยเข้าใจเธอเหมือนกัน เรื่องนี้ตัวละครเข้าใจยากจริง -_-a
แต่วันนี้ฟังที่เธอพูดแล้วเข้าใจขึ้นมาเยอะเลย
เธอเคยสัญญากับผู้ชายคนนึง ที่เธอเรียกเค้าว่า เจ้าชาย
ว่าจะกลับมาเจอกันในอีก 6 ปีข้างหน้า เมื่อเค้าเรียนหมอจบจากฮอกไกโดแล้ว
ปีแรกปิดเทอม เค้าลงมาหา
ปีที่สองเหลือแค่โทรศัพท์ แล้วก็เป็นอีเมล
ปีที่สามเหลือแค่ส.ค.ส.ปีใหม่
แล้วก็หายไปเลย..
ปีที่ห้า เธอรู้ว่าเค้ามาสอบใบประกอบโรคศิลป์ที่โตเกียว เพราะเห็นชื่อเค้าในหนังสือพิมพ์ ที่เธอตัดเก็บไว้กับตัวตลอด แต่เค้าก็ไม่ติดต่อมา เธอก็เลยรู้ว่าเค้าคงเปลี่ยนไปแล้ว แต่ก็ยังคงรอ เพราะสัญญาก็คือสัญญา (โห สุดๆ)

แต่วันนี้ เธอเมา บอกกับ Eisuke ว่า อยากทิ้งชีวิต ทิ้งทุกอย่าง ทิ้งคำมั่นสัญญาทั้งหมด ออกเดินทางไปไกลๆ ด้วยมือเปล่า ไม่มีพันธนาการอีกต่อไป

แล้วเธอก็ออกเดินทางลงใต้ไปกับ Eisuke ในวันรุ่งขึ้น-ซึ่งเป็นวันที่เธอสัญญากับเจ้าชายของเธอไว้

ประทับใจมาก ปรบมือให้เลย

สองคนนี้จะลงเอยกันมั้ยนะ ดูจากตัวอย่างตอนต่อไป เห็นเค้ามีอะไรกันด้วยอะ
นางเอกก็ซึมๆ อาจจะอกหักมั้งนะ ว่าแต่ตกลงเธอรู้ตัวรึยังว่าชอบใครกันแน่เนี่ย -_-a

รู้สึกว่าเรื่องนี้เราชอบพระรอง นางรองมากกว่าพระเอก นางเอกอะ ไม่รู้ทำไม
ชอบฉากจบของวันนี้
เป็นฉากที่เห็นความสุขกับความทุกข์ตัดกันได้เหมือนสีขาวกับสีดำ
Eisuke กับ Mino จอดรถที่ริมทะเล สูดอากาศอย่างสดชื่น
ดูมีความสุขกับอิสระที่อยู่ในมือ
ขณะที่ Riichi กับ Isaki ฝึกขับรถกันเงียบๆ ในบรรยากาศหม่นเศร้า
เหมือนถูกจองจำอยู่ในความคิดและพันธนาการของตัวเอง

อ่า แถวนี้ไม่มี Eisuke มั่งหรอ (เอาหน้าแบบนี้เลยนะ เรื่องนี้หล่อมากกกก) พร้อมจะกระโดดขึ้นรถตามไปทุกเมื่อเลยค่ะ อิอิ ;D